Procesverloop

Overwegingen 1. Eiser is geboren op [geboortedag] 1983 en heeft de Tunesische nationaliteit. 2. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan. 3. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 5 oktober 2022 (in de zaak NL22.18843) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom staat nu, voor zover dat in beroep wordt aangevochten, alleen ter beoordeling of sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek de maatregel van bewaring rechtmatig is. 4. Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan zijn verwijdering en dat er geen zicht is op uitzetting omdat vaststaat dat eiser niet meewerkt aan de PCR-test die nodig is om eiser uit te zetten naar Tunesië. 5. Uit de voortgangsrapportage blijkt dat begin oktober 2022 een vlucht gepland stond om eiser uit te zetten naar Tunesië. Deze uitzetting is geannuleerd omdat eiser weigerde mee te werken aan de benodigde PCR-test. Verder blijkt dat op 4 oktober 2022 een vertrekgesprek met eiser heeft plaatsgevonden en dat op 8 november 2022 een vertrekgesprek stond gepland. Dit gesprek heeft geen doorgang kunnen vinden, omdat eiser op dat moment niet beschikbaar was in verband met een bezoek aan de medische dienst. 6. In wat eiser aanvoert, ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat er geen zicht is op uitzetting, of dat verweerder onvoldoende voortvarend daaraan werkt. De uitzetting van eiser is geannuleerd, omdat eiser niet heeft meegewerkt aan de, voor verwijdering naar Tunesië noodzakelijke, PCR-test. Door de test te weigeren voldoet eiser niet aan de op hem rustende plicht om actief en volledig mee te werken aan zijn uitzetting. In de beroepsgronden heeft eiser herhaald dat hij niet wenst mee te werken aan de vereiste PCR-test. Verweerder spant zich derhalve in om het vertrek van eiser zo spoedig mogelijk te realiseren en eiser kiest ervoor om de uitzetting te frustreren door het (blijvend) weigeren van de PCR-test. De daardoor ontstane vertraging in het proces van terugkeer komt geheel voor rekening en risico van eiser. Deze beroepsgrond slaagt niet. 7. De rechtbank ziet ten slotte ambtshalve geen aanleiding voor het oordeel om het voortduren van de bewaring onrechtmatig te achten. 8. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.