Procesverloop

Overwegingen 1. Niet is bestreden dat Frankrijk verantwoordelijk is voor de behandeling van eisers verzoek om internationale bescherming op grond van de Dublinverordening. 2. Eisers stelling dat door het tijdsverloop een gerechtvaardigde verwachting is gewekt dat Nederland eisers verzoek om internationale bescherming aan zich trekt, wordt niet gevolgd. Gewezen wordt op het aanmeldgehoor waarin eiser expliciet is voorgehouden dat een andere lidstaat zal worden verzocht om terugname. Om die reden is tijdens dit gehoor ook gevraagd naar eisers bezwaren tegen een mogelijke overdracht. Verder is niet gebleken dat procedurele bepalingen van de Dublinverordening zijn geschonden. De gestelde termijnen die de Dublinverordening voorschrijft met het oog op voortvarende behandeling zijn gevolgd. Dat betekent dat eiser rekening kon en moest houden met de omstandigheid dat een verzoek om terugname zou worden gedaan aan de Franse autoriteiten. 3. Voor zover daarnaast vraagtekens worden gesteld bij de vraag of Frankrijk zich wel zou houden aan de asielrichtlijnen stelt de rechtbank vast dat er geen documenten zijn overgelegd waaruit volgt dat in Frankrijk sprake zou zijn van structurele tekortkomingen aan het opvangsysteem of aan de asielprocedure verbonden tekortkomingen. Eiser heeft ook overigens niet aannemelijk gemaakt dat hij bij overdracht aan Frankrijk zal worden blootgesteld aan een schending van artikel 4 van het Handvest. Verweerder heeft in dat verband terecht gewezen op het feit zoals blijkt uit de claimaanvaarding, dat eiser in Frankrijk een asielaanvraag heeft kunnen doen, maar dat hij de uitkomst daarvan niet heeft willen afwachten. 4. Voor zover eiser niet tevreden was over het verloop van zijn procedure in Frankrijk of over de hem geboden opvangvoorzieningen had hij daarover in Frankrijk kunnen klagen. Verweerder stelt terecht dat niet is gebleken van enige inspanning van eiser op dat punt. 5. Voor zover eiser in beroep stelt dat hij niet aan Frankrijk kan worden overgedragen in verband met zijn medische gesteldheid, stelt de rechtbank vast dat eiser hiervan geen onderbouwing heeft verschaft. Daarbij komt dat de medische voorzieningen in Frankrijk in beginsel vergelijkbaar zijn met die in Nederland. 6. Het beroep is ongegrond. 7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Deze uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 4 november 2022 door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. N.M.L. van der Kammen, griffier. en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl. Dit proces-verbaal is bekendgemaakt op: Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking van dit proces-verbaal.