Procesverloop

Overwegingen Waar gaat deze zaak over? 1. Eiser is geboren op [geboortedag] 1996 en heeft de Turkse nationaliteit. De verblijfsvergunning regulier die eiser in 2020 heeft aangevraagd is door verweerder afgewezen, omdat eiser geen geldige mvv voor ‘arbeid als zelfstandige’ kon overleggen. Bij uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 28 januari 2021 is de afwijzing van deze verblijfsvergunning in rechte vast te komen staan. Eiser verblijft sindsdien onrechtmatig in Nederland. 2. Op 18 november 2021 heeft de vreemdelingenpolitie geconstateerd dat eiser nog steeds in Nederland verblijft en ook arbeid verricht. Daarom heeft verweerder een (herhaald) terugkeerbesluit - met rechtsgevolg - aan eiser opgelegd met een vrijwillige vertrektermijn van 28 dagen. Wat vinden eiser en verweerder in beroep? 3. Eiser voert in beroep aan dat verweerder geen terugkeerbesluit had mogen opleggen. Volgens eiser is het opleggen en handhaven van het terugkeerbesluit - terwijl een nieuwe aanvraag voor een verblijfsvergunning aanhangig is - in strijd met de zogenaamde standstill-bepaling. Daarnaast voert eiser aan dat het bestreden besluit in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, omdat verweerder in de belangenafweging geen blijk geeft van de nadelige gevolgen van het bestreden besluit voor eiser. Tenslotte voert eiser aan dat verweerder ten onrechte niet tot verlenging van de vertrektermijn is overgegaan. 4. Verweerder heeft gemotiveerd verweer gevoerd tegen deze beroepsgronden. Wat is het oordeel van de rechtbank? 5. De rechtbank geeft eiser geen gelijk en overweegt daartoe als volgt: 5.1 De rechtbank is van oordeel dat eiser geen geslaagd beroep kan doen op de standstill-bepaling. Uit vaste rechtspraak volgt namelijk dat een Turks onderdaan enkel een geslaagd beroep kan doen op de standstill-bepaling als hij of zij tenminste het aantoonbare voornemen heeft om als zelfstandig ondernemer in Nederland te gaan werken. Een dergelijk voornemen kan worden bewezen door het tenminste aanhangig zijn van een aanvraag voor dat specifieke verblijfsdoel. Nu vaststaat dat eiser op het moment van oplegging van het terugkeerbesluit nog geen nieuwe aanvraag voor verblijf als zelfstandig ondernemer had ingediend – de door eiser genoemde aanvraag werd pas enkele dagen na het opleggen van het bestreden besluit ingediend – was de standstill-bepaling op dat moment sowieso niet van toepassing zijn op deze zaak. Reeds daarom faalt deze beroepsgrond. Overigens wijst de rechtbank er nog op dat op de zitting is gebleken dat de opvolgende aanvraag ondertussen ook is afgewezen. Indien eiser het daar niet mee eens is, kan hij tegen dat besluit een rechtsmiddel aanwenden. 5.2 Verder is de rechtbank van oordeel dat verweerder aan eiser een terugkeerbesluit heeft kunnen opleggen. Uit de stukken blijkt dat eiser door de vreemdelingenpolitie tijdens een daartoe strekkend gehoor in de gelegenheid is gesteld om zijn zienswijze te geven op het voornemen hem een terugkeerbesluit op te leggen. Eiser heeft bij dit gehoor geen redenen aangevoerd om daarvan af te zien. De redenen die eiser vervolgens in beroep aanvoert om op het terugkeerbesluit terug te komen zijn niet met stukken onderbouwd en leiden daarom al niet tot een ander oordeel. Daarnaast heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank voldoende onderzoek uitgevoerd en alle betrokken belangen van eiser kenbaar in de belangenafweging meegewogen. Van strijd met het evenredigheidsbeginsel is niet gebleken. 5.3 Tenslotte heeft eiser onvoldoende aannemelijk gemaakt waarom verweerder hem een langere vertrektermijn dan 28 dagen had moeten gunnen. Eiser heeft onvoldoende met schriftelijke stukken inzichtelijk gemaakt waarom zijn bedrijfsinvesteringen in Nederland tot verlenging van de vertrektermijn moeten leiden. Daarnaast heeft eiser geen andere bijzondere omstandigheden aangetoond die verlenging rechtvaardigen. Wat is de conclusie? 6. Het beroep is ongegrond. 7. Verweerder hoeft geen proceskosten te vergoeden.