Procesverloop

Overwegingen Waar gaat de zaak over? 1. Eiser woont samen met zijn vrouw en drie kinderen. Hij is met zijn gezin in 2018 vanuit [buitenland] naar Nederland teruggekeerd. Nadat een eerste verzoek om voorrang is afgewezen, heeft hij een urgentieverzoek ingediend omdat de maatschappelijke opvang is beëindigd en zijn gezin woont op een hotelkamer. 2. Verweerder volgt het advies van de bezwaarschriftencommissie en heeft het bezwaar afgewezen. Verweerder heeft de aanvraag afgewezen omdat eiser staat ingeschreven op een briefadres en niet op het adres waar hij feitelijk verblijft. De weigeringsgrond van twee jaar inschrijving in de Basisregistratiepersonen Personen in de regio Haaglanden is daarom van toepassing. Wat zijn de regels? 3. Verweerder heeft deze regels voor urgentieverklaringen neergelegd in de Huisvestingsverordening Den Haag 2019 (de Huisvestingsverordening) en in de Beleidsregels urgentie verklaringen Den Haag 2019 (de Beleidsregels). De aanvraag is afgewezen op grond van artikel 4:5, aanhef en sub n, van de Huisvestingsverordening. Wat vinden eiser en verweerder in beroep? 4. Eiser stelt dat hij een acuut huisvestigingsprobleem heeft. De voorwaarde van het achterlaten van een zelfstandig woonruimte achterlaten in het beleid van verweerder werkt zichzelf tegen en is onevenredig. Op het moment iemand een woonruimte heeft en in aanmerking komt voor een urgentieverklaring, is immers het probleem opgelost. Bovendien geldt voor de grondslag van artikel 4:5, aanhef en sub n, van de Huisvestingsverordening een uitzondering voor aanvragen zoals die van eiser, namelijk voor het verlenen van mantelzorg. Vervolgens stelt eiser dat zijn situatie zodanig uitzonderlijk is, dat verweerder de hardheidsclausule had moeten toepassen. Verweerder heeft onvoldoende gemotiveerd waarom de situatie van eiser niet heeft geleid tot het afwijken van de regels. Wat is het oordeel van de rechtbank? 5. De rechtbank is van oordeel dat verweerder de aanvraag van eiser heeft kunnen afwijzen op grond van artikel 4:5, onder n, van de Huisvestingsverordening. De stelling van eiser dat de uitzondering van het artikel van toepassing is omdat eiser mantelzorg verleent, volgt de rechtbank niet. In het advies van de bezwaarschriftencommissie staat dat hoewel aannemelijk is dat de moeder van bezwaarmaker mantelzorg nodig heeft, niet is gebleken dat die mantelzorg daadwerkelijk wordt geleverd door eiser. Dit laatste heeft eiser in beroep slechts ongemotiveerd gesteld. Niet is gebleken dat eiser voldoet aan de voorwaarden dat er minimaal 3 maanden voorafgaand aan de aanvraag sprake is van een mantelzorgrelatie, de mantelzorg is verspreid over 4 dagen per week en de mantelzorg nog ten minste 1 jaar zal voortduren. De afwijzingsgrond is daarom van toepassing. Gelet op deze afwijzingsgrond behoeft de beroepsgrond ten aanzien van de zelfstandige woonruimte geen bespreking. 6. Vervolgens is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat de afwijzing geen bijzondere hardheid oplevert. Verweerder heeft daarbij mogen betrekken dat er een grote schaarste is aan sociale woningen in de regio en dat de situatie van eiser zich niet zodanig onderscheidt van andere mensen in de regio die in een moeilijke situatie verkeren. De gestelde gevolgen voor het gezin heeft eiser niet met stukken onderbouwd. Verweerder heeft met deze motivering volstaan en is niet gehouden om expliciet de situatie van eiser te benoemen of te vergelijken met andere aanvragers. 7. Het beroep is ongegrond. 8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.