Procesverloop

Overwegingen 1. De rechtbank neemt de volgende, door partijen niet betwiste, feiten als vaststaand aan. Eiser heeft op 1 mei 2019 een aanvraag gedaan tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. Eiser heeft op 11 november 2019 een ingebrekestelling ingediend vanwege het uitblijven van een beslissing van verweerder. Eiser heeft vervolgens op 1 december 2019 een beroep ingesteld wegens het niet tijdig beslissen op zijn aanvraag. Op 9 maart 2020 heeft de rechtbank dit beroep gegrond verklaard en bepaald dat verweerder binnen acht weken een besluit moet nemen op de aanvraag eiser. Als verweerder dit niet doet dan verbeurt hij een dwangsom van € 100,- voor elke dag dat hij te laat is, met een maximum van € 15.000,-. 2. Het beroep gaat over de verbeurde rechterlijke dwangsom door verweerder. In het bestreden besluit heeft verweerder bepaald dat er tussen de periode van 16 maart 2020 tot 19 juli 2020 geen dwangsom is verbeurd. Verweerder stelt dat er in die periode sprake was van een overmachtssituatie, door de maatregelen die het kabinet heeft genomen om de verspreiding van het coronavirus tegen te gaan. Omdat er binnen acht weken na 19 juli 2020 op de asielaanvraag is beslist, is er volgens verweerder geen dwangsom verbeurd. Eiser is het daar niet mee eens en stelt dat vanaf 17 april 2020 verweerder begonnen is met telehoren, zodat vanaf dat moment geen sprake meer is van overmacht om te beslissen op de asielaanvraag. 3. Uit artikel 8:55d, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en de geschiedenis van de totstandkoming 1 ervan volgt dat een dergelijke dwangsom ten uitvoer kan worden gelegd volgens de regels van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Voor zover verweerder in het bestreden besluit over (de hoogte van) de verschuldigde rechterlijke dwangsom heeft geoordeeld, bevat dit besluit daarom geen publiekrechtelijke rechtshandeling. De bevoegdheid tot het nemen van deze beslissing is immers niet aan het publiekrecht ontleend. De rechtbank verwijst daarbij naar de uitspraak van de ABRvS 2. In zoverre is het bestreden besluit dan ook geen besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb. Ingevolge artikel 8:1 van de Awb kan alleen tegen een besluit beroep worden ingesteld. Dat betekent dat eiser niet bij de bestuursrechter kan procederen over de hoogte van de verbeurde dwangsom en zich daarvoor tot de burgerlijke rechter zal moeten wenden. De bestuursrechter verklaart zich onbevoegd om van het beroep kennis te nemen. Dit betekent dat voor het aanhouden van het beroep totdat het gerechtshof ‘s-Hertogenbosch heeft beslist op het hoger beroep tegen de uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West Brabant van 29 oktober 2020 3, zoals eiser heeft verzocht, geen aanleiding bestaat. 4. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing De bestuursrechter verklaart zich onbevoegd van het geschil kennis te nemen. Deze uitspraak is gedaan door mr. G.P. Loman, rechter, in aanwezigheid van M. Bos, griffier. 1. Kamerstukken II 2009/10, 32 450, nr. 3, blz. 51 2 29 april 2020, ECLI:NL:RVS:2020:1152 3 ECLI:NL:RBZWB:2020:5244 De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op: en zal openbaar worden gemaakt door publicatie op rechtspraak.nl. 13 januari 2021 Mr. G.P. Loman M. Bos Rechter Griffier Rechtbank Midden-Nederland Rechtbank Midden-Nederland Documentcode: [Documentcode] Rechtsmiddel Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.