Procesverloop

Overwegingen Eerste aanvraag 1. Eiser stelt van Syrische nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [1978] . Eiser heeft eerder, op 29 juni 2018, een aanvraag om een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Die aanvraag heeft verweerder afgewezen als kennelijk ongegrond. Verweerder heeft daarbij een inreisverbod opgelegd voor de duur van tien jaar. Verweerder heeft hieraan ten grondslag gelegd dat artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag op eiser van toepassing is. Het beroep dat eiser hiertegen heeft ingediend is door de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle, op 2 november 2020, ongegrond verklaard (zaaknummer NL20.4833). De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRvS) heeft het hoger beroep ongegrond verklaard bij uitspraak van 6 februari 2021 (zaaknummer 202005936/1/V2). De afwijzing van de eerste asielaanvraag en het opgelegde inreisverbod staan daarom in rechte vast. Herhaalde aanvraag 2. Op 3 augustus 2021 heeft eiser via een M35-O formulier opnieuw een aanvraag ingediend voor een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. Bij deze aanvraag heeft eiser een document, volgens eiser een arrestatiebevel, overgelegd. Dit arrestatiebevel heeft eiser via een advocaat in [plaats] ontvangen op 13 juli 2021. Het arrestatiebevel toont volgens eiser aan dat hij al bijna tien jaar wordt gezocht. Het bewijst volgens eiser dat hij niet kan terugkeren naar Syrië wegens risico op een behandeling in strijd met artikel 3 van het Verdrag voor de rechten van de mens en fundamentele vrijheden (EVRM). Bestreden besluit 3. Verweerder heeft de herhaalde asielaanvraag niet-ontvankelijk verklaard omdat het overgelegde document niet kan leiden tot een ander oordeel dan in de eerdere procedure. In de eerdere procedure is namelijk geoordeeld dat artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag van toepassing is op de asielaanvraag. Het overgelegde document ziet niet op de vraag of artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag van toepassing is op eiser. Daarnaast had het document in de eerste procedure overgelegd kunnen worden. Ook twijfelt verweerder aan de authenticiteit van het document gelet op verschillende discrepanties tussen het document en de verklaringen die eiser heeft afgelegd. Verder overweegt verweerder dat de duurzaamheids- en proportionaliteitstoets op grond van paragraaf C2/7.10.2.6. van de Vreemdelingencirculaire niet ambtshalve wordt toegepast. Eiser voldoet niet aan de eerste voorwaarde om van duurzaamheid te spreken. Dan moet namelijk sprake zijn van een verblijf van tien jaar in Nederland. Gronden beroep 4. Eiser voert aan dat verweerder zijn aanvraag inhoudelijk had moeten beoordelen. Uit het arrest L.H. tegen Nederland van 10 juni 2021 van het Hof van de Europese Unie1 volgt volgens eiser dat een herhaalde aanvraag niet alleen kan worden afgewezen omdat de authenticiteit van een document niet vast te stellen is. Dit arrest is ook van toepassing op 1F- zaken. Bij de feitelijke vaststelling of sprake is van een nieuw element of bevinding kan de verwijtbaarheid geen rol spelen. Verweerder heeft nagelaten onderzoek te doen naar het arrestatiebevel. Ook heeft verweerder ten onrechte afgezien van een gehoor op grond van paragraaf C1/2.9 van de Vreemdelingencirculaire. De gestelde tegenstrijdigheden had verweerder namelijk opgehelderd kunnen krijgen tijdens een gehoor. Uit de verklaringen die eiser heeft afgelegd volgt dat er geen sprake is van de tegenstrijdigheden die verweerder heeft genoemd. Oordeel van de rechtbank 5. De rechtbank is van oordeel dat verweerder de aanvraag van eiser niet-ontvankelijk heeft kunnen verklaren. In de vorige asielprocedure is namelijk vastgesteld dat eiser niet in aanmerking komt voor toelating op grond van artikel 29, eerste lid, aanhef en onder a en b, van de Vreemdelingenwet. Het staat in rechte vast dat verweerder terecht artikel 1F, aanhef en onder a, b en c, van het Vluchtelingenverdrag heeft tegengeworpen. Het nieuwe document dat nu is overgelegd kan niet tot een ander oordeel leiden over de tegenwerping van artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag omdat het op dat punt geen nieuwe informatie bevat. Daarin heeft verweerder reden kunnen zien om eiser niet te horen op grond van paragraaf C1/2.9 van de Vreemdelingencirculaire. De uitspraken waar eiser naar verwijst zijn in dit geval niet van toepassing aangezien de aanvraag van eiser is afgewezen omdat het 1. ECLI:EU:C:2021:478. nieuwe document niet tot een ander oordeel kan leiden, niet omdat aan de authenticiteit van het overgelegde document wordt getwijfeld. 6. Ook wat verder is aangevoerd, leidt niet tot het oordeel dat het bestreden besluit onrechtmatig is. Eisers aanvraag is terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het beroep is ongegrond. 7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.