Procesverloop

Overwegingen 1. Verweerder heeft het bestreden besluit gebaseerd op artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw); daarin is bepaald dat een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd niet in behandeling wordt genomen indien op grond van Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublinverordening) is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van de aanvraag. In dit geval heeft Nederland bij Italië een verzoek om overname gedaan. Italië heeft hierop niet tijdig gereageerd, waarmee de verantwoordelijkheid van Italië vaststaat. 2. De rechtbank ziet zich allereerst voor de vraag gesteld of eiser procesbelang heeft bij zijn beroep. In zijn bericht van 15 maart 2020 heeft verweerder gesteld dat eiser blijkens meldingen van de vreemdelingenpolitie en de Dienst Terugkeer en Vertrek op 28 februari 2021 met onbekende bestemming is vertrokken. De gemachtigde heeft de rechtbank op 15 maart 2021 via een bericht in het digitale dossier laten weten dat hij niet verwacht dat eiser naar de zitting zal komen en dat gemachtigde gelet daarop ook niet ter zitting zal verschijnen. 3. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRvS) blijkt dat, als een vreemdeling die in Nederland bescherming heeft gevraagd met onbekende bestemming vertrekt zonder aan verweerder te laten weten waar hij verblijft, er in beginsel vanuit gegaan moet worden dat die vreemdeling geen prijs meer stelt op de door hem aanvankelijk gezochte bescherming in Nederland. Dit is slechts anders als een vreemdeling laat weten dat hij contact met zijn gemachtigde onderhoudt en dus nog prijs stelt op deze bescherming. Dit impliceert dat de gemachtigde weet dat een vreemdeling nog in Nederland verblijft, waar hij verblijft en met de vreemdeling contact heeft over de verdere voortgang van de procedure en de keuzes die in dit kader moeten worden gemaakt.1 4. De rechtbank overweegt als volgt. Ter zitting heeft verweerder de rechtbank medegedeeld geen nieuwe informatie te hebben over eiser. De MOB-melding van 28 februari 2021 geldt dus nog steeds. De rechtbank heeft op 15 maart 2021 telefonisch contact opgenomen met gemachtigde. In dit telefoongesprek gaf gemachtigde aan dat hij sinds de MOB melding geen contact meer heeft gehad met eiser. Daarnaast wees hij er op dat hij niet kon zeggen waar eiser op dit moment wel of niet verblijft en dat dit vertrouwelijke informatie is. Nu verweerder niet weet waar eiser verblijft, is het volgens de vaste rechtspraak van de ABRvS aan de gemachtigde om toe te lichten of hij nog contact heeft gehad met eiser. De rechtbank leidt uit het bericht van verhindering en het telefonisch contact van 15 maart 2021 niet af dat gemachtigde nog contact met eiser heeft gehad, dat hij weet of eiser nog in Nederland verblijft, of waar hij verblijft. Nu gemachtigde niet ter zitting is verschenen, heeft de rechtbank ook niet de gelegenheid gehad gemachtigde expliciet te vragen naar het eventuele contact met eiser. Dit dient voor rekening en risico van eiser te komen. 5. Onder deze omstandigheden is de rechtbank van oordeel dat eiser kennelijk geen prijs meer stelt op de door hem gezochte bescherming en dus geen rechtens te beschermen belang meer heeft bij de beoordeling van zijn beroep. 6. Gelet op het voorgaande is het beroep niet-ontvankelijk.