Procesverloop

Overwegingen 1. De rechtbank nodigt partijen niet uit voor een zitting, omdat dat in deze zaak niet nodig is (artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)). Hieronder legt de rechtbank dat verder uit. 2. In artikel 6:2, aanhef en onder b, van de Awb is het niet tijdig nemen van een besluit voor de toepassing van de wettelijke voorschriften over beroep gelijkgesteld met een besluit, zodat daartegen op grond van artikel 8:1 van de Awb beroep kan worden ingesteld. In artikel 6:12, tweede lid, van de Awb is bepaald dat het beroepschrift kan worden ingediend zodra het bestuursorgaan in gebreke is om op tijd een besluit te nemen en twee weken zijn verstreken nadat een schriftelijke ingebrekestelling door het bestuursorgaan is ontvangen. 3. Uit de stukken in het dossier blijkt dat eiser en zijn echtgenote gelijktijdig hun asielaanvragen hebben ingediend.1 In de uitspraak van 3 juli 2020 van deze rechtbank zittingsplaats, Utrecht met zaaknummer NL20.2832, heeft de rechtbank het beroep wegens het niet tijdig nemen van een besluit op de aanvraag, van de echtgenote van eiser, gegrond verklaard. In die uitspraak heeft de rechtbank vastgesteld dat door verweerder een dwangsom van € 1.442,- is verbeurd en is aan verweerder een termijn gegeven van twee weken om te beslissen op de aanvraag van de echtgenote. In deze procedure is door verweerder een verzetschrift ingediend. 1. Processtuk 11, Verslag gehoor aanmeldfase, bladzijde 8 4. De rechtbank overweegt het volgende. In het geval dat de aanvragen gelijktijdig zijn gedaan en zodanig met elkaar samenhangen dan is er in feite sprake van één aanvraag. De rechtbank verwijst daarbij naar een uitspraak van de Afdeling Bestuursrecht van de Raad van State (ABRvS) van 15 juli 2020.2 In het geval van eiser en zijn echtgenote gaat de rechtbank ervan uit dat er sprake is van een samenhang tussen hun asielaanvragen. Eisers hebben namelijk tegelijkertijd een aanvraag voor een verblijfsvergunning asiel ingediend. Er is door eisers niet aannemelijk gemaakt dat geen sprake zou zijn van samenhang. De rechtbank oordeelt daarom dat er sprake is van samenhang en dat in feite sprake is van één aanvraag die moet worden beoordeeld, zodat er ook maar keer één dwangsom door verweerder moet worden betaald. Dit geldt tevens voor een eventuele opgelegde rechterlijke dwangsom.3 5. De hoogte van de wettelijke dwangsom is al vastgesteld in de hiervoor genoemde uitspraak van 3 juli 2020 terzake het beroep van de echtgenote van eiser en er is een beslistermijn gegeven van twee weken onder het verbeuren van een rechterlijke dwangsom bij overschrijding daarvan. In lijn met de voornoemde uitspraken van de ABRvS hoeft verweerder de dwangsommen, mits verbeurd of nog te verbeuren, maar eenmalig uit te keren aan eiser gezamenlijk en niet aan ieder van hen afzonderlijk. Er bestaat dan ook geen grond meer om een wettelijke dwangsom, of een rechterlijke dwangsom aan verweerder op te leggen. Daarmee komt het procesbelang van eiser te vervallen en zal de rechtbank het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit niet-ontvankelijk verklaren. 6. Het beroep is kennelijk niet-ontvankelijk. 7. Er bestaat geen aanleiding voor een vergoeding van de gemaakte proceskosten.