<nr>1</nr>Procesgang

<nr>4</nr>Strafbaarheid Feit vermeld op bijlage 1 bij de OLW De uitvaardigende justitiële autoriteit wijst het strafbare feit aan als een zogenoemd lijstfeit, dat in Nederland in de lijst van bijlage 1 bij de OLW staat vermeld, te weten: illegale handel in verdovende middelen en psychotrope stoffen. Uit het EAB volgt dat op dit feit naar het recht van Polen een vrijheidsstraf met een maximum van ten minste drie jaren is gesteld. Dit betekent dat een onderzoek naar de dubbele strafbaarheid van het feit waarvoor de overlevering wordt verzocht, achterwege moet blijven. 5. Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 9, eerste lid, aanhef en onder f, OLW Het standpunt van de raadsman De raadsman heeft de rechtbank verzocht de opgeëiste persoon met een Nederlander gelijk te stellen en vervolgens vast te stellen dat het feit waarvoor de overlevering wordt verzocht is verjaard. Van deze weigeringsgrond moet niet worden afgezien. Door de raadsman is daarbij gewezen op het leven dat de opgeëiste persoon in Nederland heeft opgebouwd; de opgeëiste persoon woont negen jaar in Nederland, werkt al zes jaar voor dezelfde werkgever en heeft een gezin in Nederland. Daarnaast betreft het een oud feit van geringe ernst. Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het recht tot strafvervolging voor het feit waarvan de overlevering wordt verzocht in 2022 in Nederland is verjaard. De officier van justitie heeft de rechtbank verzocht om af te zien van deze weigeringsgrond, omdat het feit in Polen nog niet is verjaard. Dat maakt dat het EAB bij weigering niet weg is, zodat de zaak boven het hoofd van de opgeëiste persoon blijft hangen. Het oordeel van de rechtbank Op grond van artikel 9, eerste lid onder f, OLW kan de overlevering worden geweigerd wegens verjaring van de vervolging naar Nederlands recht als naar Nederlands recht rechtsmacht kon worden uitgeoefend. In het geval van de opgeëiste persoon is, op grond van artikel 7, eerste en derde lid, jo. artikel 86b van het Wetboek van Strafrecht, sprake van rechtsmacht naar Nederlands recht als hij in Nederland een vaste woon- of verblijfplaats heeft. Daaronder wordt de situatie begrepen dat hij kan aantonen dat hij ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland verblijft, als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000, en de feiten naar Nederlands recht strafbaar zijn. Op grond van het dossier kan worden vastgesteld dat de opgeëiste persoon sinds 14 december 2021 een duurzaam verblijfsrecht heeft verkregen. Niet is gebleken dat hij dit verblijfsrecht nadien heeft verloren. Daarmee voldoet de opgeëiste persoon aan de voorwaarde van ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig verblijf in Nederland, als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000. De rechtbank moet vervolgens beoordelen of het feit naar Nederlands recht een strafbaar feit oplevert. Gelet op de feitomschrijving in het EAB, is ook aan deze voorwaarde voldaan. De feitomschrijving levert naar Nederlands recht op: opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod, terwijl het feit betrekking heeft op een grote hoeveelheid van een middel. Het voorgaande betekent dat Nederland rechtsmacht heeft. De rechtbank stelt vast dat het recht tot strafvordering naar Nederlands recht is verjaard in april 2022 en dat de verjaring niet is gestuit. De rechtbank is daarom bevoegd om de overlevering op grond van artikel 9, eerste lid, aanhef en onder f, OLW te weigeren. De rechtbank ziet geen aanleiding om af te zien van toepassing van deze weigeringsgrond. Het feit waarvan de opgeëiste persoon in Polen wordt verdacht dateert uit de periode 2009 tot en met 2010. Door Polen is echter pas dertien jaar later, in 2023, een nationaal aanhoudingbevel en een EAB uitgevaardigd. De verjaringstermijn naar Nederlands recht is inmiddels geruime tijd (meer dan vier jaar) verstreken. De rechtbank neemt daarbij verder in aanmerking dat de opgeëiste persoon zich sinds zijn komst naar Nederland niet onder de radar heeft gehouden. De opgeëiste persoon staat sinds december 2016 onafgebroken ingeschreven in Nederland, heeft een vaste baan en heeft, samen met zijn gezin, zijn leven hier opgebouwd. Volledigheidshalve merkt de rechtbank daarbij op dat weigering van de overlevering op grond van verjaring niet betekent dat de opgeëiste persoon in Polen niet meer kan worden vervolgd. Zolang het recht tot strafvordering naar het recht van Polen niet is verjaard, moet de opgeëiste persoon – wanneer hij Nederland verlaat – rekening houden met de mogelijkheid van overlevering ter vervolging vanuit een andere lidstaat. Hiermee bekend heeft de opgeëiste persoon toch expliciet een beroep gedaan op de weigeringsgrond van artikel 9 OLW. Nu de rechtbank heeft geoordeeld dat de weigeringsgrond van artikel 9 OLW van toepassing is, ziet de rechtbank geen aanleiding om tot bespreking van artikel 11 OLW in relatie tot de remand regimes in Poolse penitentiaire inrichtingen, over te gaan.