<nr>1</nr>Procesgang

<nr>4</nr>Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW 4.1 Standpunten verdediging en openbaar ministerie De raadsman heeft, kort gezegd, weigering van de overlevering bepleit omdat er geen schriftelijke en uitdrukkelijke verzetgarantie is verstrekt. De officier van justitie heeft aangevoerd dat de opgeëiste persoon in eerste aanleg in persoon is verschenen bij het proces dat tot het vonnis heeft geleid en dat hij het arrest in hoger beroep correct aan hem is betekend. De weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW is daarmee niet aan de orde. 4.2 Oordeel van de rechtbank 4.2.1 Bij schrijven van 15 december 2022 zijn door het Internationaal Rechtshulpcentrum Amsterdam (IRC) onder andere de volgende vragen gesteld: (…) With reference to section d) - Was the appeal procedure of the Veszprém Regional court, no. 1.Bf.1/2021/10, a reassessment of guilt and/or penalty by the court? - If yes: Could you please fill in and return the model form of section D included as an annex to this email with regard to this judgment in appeal? (…) Op 23 december 2022 heeft de uitvaardigende justitiële autoriteit deze vragen als volgt beantwoord: (…) ‐ The appeal procedure of the Veszprém Regional Court, no. 1.Bf.1/2021/10 by which the first instance judgment no 6.B.1117/2020/22 was altered after examining the documents, the second instance court overruled the suspension order and sentenced [opgeëiste persoon] to 2 years' disqualification from public office; ‐ [opgeëiste persoon] was present when the Court took their judgment no. 6.B.1117/2020/22 and duly received the judgment no. 1.Bf.1/2021/10, which was served to him. Aan het verzoek van het IRC om rubriek D) in te vullen ten aanzien van de procedure in hoger beroep is geen gehoor gegeven. De rechtbank stelt vast dat uit de verstrekte informatie lijkt voort te vloeien dat in hoger beroep opnieuw inhoudelijk over de op te leggen straf is geoordeeld. Niet kan worden vastgesteld dat in de appelprocedure ook opnieuw over de schuld van de opgeëiste persoon is geoordeeld. 4.2.2 Als een strafprocedure meer instanties heeft omvat en tot opeenvolgende beslissingen heeft geleid, dan is de laatste van die beslissingen relevant voor de beoordeling of is voldaan aan de vereisten van artikel 4 bis, eerste lid, Kaderbesluit 2002/584/JBZ en artikel 12 OLW, voor zover bij die laatste beslissing definitief uitspraak is gedaan over de schuld van de betrokkene en aan hem een straf is opgelegd, nadat de zaak in feite en in rechte ten gronde is behandeld. Nu in hoger beroep in ieder geval de strafoplegging aan de orde is gesteld, vallen zowel de procedure in eerste aanleg als de procedure in hoger beroep onder de reikwijdte van artikel 12 OLW. Beide procedures zullen daarom door de rechtbank worden beoordeeld. 4.2.3 De opgeëiste persoon is in eerste aanleg in persoon verschenen bij het proces dat tot het vonnis met zaaknummer 6.B.1117/2020/22 heeft geleid. De weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW is daarom ten aanzien van dit vonnis niet aan de orde. 4.2.4 De rechtbank stelt vast dat de opgeëiste persoon niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot het arrest met zaaknummer 1.Bf.1/2021/10 heeft geleid, terwijl zich geen van de in artikel 12, sub a tot en met d, OLW genoemde omstandigheden heeft voorgedaan. Weliswaar is door de uitvaardigende justitiële autoriteit meegedeeld dat de opgeëiste persoon het arrest heeft ontvangen, maar dit levert niet de in artikel 12, aanhef en onder c, genoemde omstandigheid op. Hiervoor is (onder meer) vereist dat de opgeëiste persoon uitdrukkelijk was geïnformeerd over zijn recht op een verzetprocedure of een procedure in hoger beroep. Dat blijkt niet uit de verstrekte informatie. Gelet daarop kan de overlevering ex artikel 12 OLW worden geweigerd. 4.2.5 De rechtbank ziet geen aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij acht daarbij het volgende van belang. Om te beginnen kan de rechtbank op basis van het EAB en de aanvullende informatie niet vaststellen door wie het hoger beroep is ingesteld. Aldus is niet gebleken dat dit door de opgeëiste persoon zelf is gebeurd. Evenmin kan uit de stukken worden afgeleid dat de opgeëiste persoon op andere wijze (tijdig) op de hoogte is geraakt van de procedure in hoger beroep. Uit de omstandigheid dat hij op de hoogte was van de procedure in eerste aanleg, kan niet zonder meer worden afgeleid dat hij ook rekening had kunnen en moeten houden met een mogelijke appelprocedure. De rechtbank acht tevens van belang dat op basis van de voorhanden zijnde stukken ook niet kan worden vastgesteld dat de opgeëiste persoon er op enig moment tijdens de strafrechtelijke procedure door de Hongaarse autoriteiten expliciet op is gewezen dat hij (ook in geval van een eventuele hoger beroepsprocedure) bereikbaar voor justitie moest zijn op een vast (post)adres en wat de gevolgen konden zijn als hij zich hier niet aan zou houden. Gelet op het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat niet kan worden vastgesteld dat de opgeëiste persoon kennelijk onzorgvuldig is geweest noch dat kan worden vastgesteld dat de opgeëiste persoon, door zijn handelwijze, stilzwijgend afstand heeft gedaan van zijn recht om in persoon te verschijnen op het proces in hoger beroep. Overlevering leidt daarom tot een schending van zijn verdedigingsrechten. 4.2.6 De rechtbank ziet overigens geen aanleiding om het onderzoek ter zitting te heropenen voor het stellen van nadere vragen over de hiervoor genoemde punten nu er al vragen door het IRC zijn gesteld, waaronder het verzoek om rubriek D) in te vullen ten aanzien van de hoger beroepsprocedure