ECLI:NL:RBAMS:2023:3716 text/xml public 2023-06-19T11:46:43 2023-06-14 Raad voor de Rechtspraak nl Rechtbank Amsterdam 2023-03-30 13/018708-23 Uitspraak Eerste en enige aanleg NL Amsterdam Strafrecht; Europees strafrecht Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBAMS:2023:3716 text/html public 2023-06-19T10:52:12 2023-06-19 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:RBAMS:2023:3716 Rechtbank Amsterdam , 30-03-2023 / 13/018708-23 Executie-EAB uit Polen. Dubbele strafbaarheid. Situatie als bedoeld in artikel 12, sub a, OLW en Ardic. Geen geslaagd beroep op gelijkstelling, omdat de opgeëiste persoon niet voldoet aan het vereiste van 5 jaren verblijf in NL. Overlevering toegestaan. RECHTBANK AMSTERDAM INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER Parketnummer: 13/018708-23 RK nummer: 23/213 Datum uitspraak: 30 maart 2023 UITSPRAAK op de vordering van 20 januari 2023 van de officier van justitie bij deze rechtbank tot het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB). Dit EAB is uitgevaardigd op 25 april 2022 door the Regional Court in Rzeszów, Polen (hierna: de uitvaardigende justitiële autoriteit), en strekt tot de aanhouding en overlevering van: [opgeëiste persoon], geboren in [geboorteplaats] (Polen) op [geboortedag] 1987, zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland, gedetineerd in het [detentieadres], hierna ‘de opgeëiste persoon’.

De behandeling van het EAB heeft plaatsgevonden op de zitting van 16 maart 2023. Het openbaar ministerie heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. C.L.E. McGivern, officier van justitie. De opgeëiste persoon is verschenen en bijgestaan door zijn raadsman, mr. E.W. van Voolen, advocaat te Utrecht, en door een tolk in de Poolse taal. De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van de Overleveringswet (OLW) uitspraak moet doen over de verzochte overlevering met 30 dagen verlengd.

Ter zitting heeft de opgeëiste persoon verklaard dat de bovenvermelde persoonsgegevens juist zijn en dat hij de Poolse nationaliteit heeft.

Het EAB vermeldt een judgment of the District Court in Łańcut (Polen) van 5 oktober 2009 (referentie: II K 289/09). De overlevering wordt verzocht ten behoeve van de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf voor de duur van één jaar en twee maanden, door de opgeëiste persoon te ondergaan op het grondgebied van de uitvaardigende lidstaat. De vrijheidsstraf is aan de opgeëiste persoon opgelegd bij het hiervoor genoemde vonnis. Dit vonnis betreft het feit zoals dat is omschreven in het EAB. 3.1 Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW De raadsman stelt zich op het standpunt dat de overlevering moet worden geweigerd op grond van artikel 12 OLW. De tenuitvoerlegging van de voorwaardelijk opgelegde straf is bij verstek bevolen op 14 november 2012. De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat artikel 12 OLW niet aan overlevering in de weg staat. De opgeëiste persoon is in persoon gedagvaard voor de zitting die heeft geleid tot het vonnis van 5 oktober 2009. Voor de beslissing tot tenuitvoerlegging van de eerder voorwaardelijk opgelegde straf geldt dat deze niet onder de reikwijdte van artikel 12 OLW valt. De rechtbank stelt vast dat het EAB strekt tot de tenuitvoerlegging van een vonnis terwijl de verdachte niet in persoon is verschenen bij het proces dat tot die beslissing heeft geleid, en dat zich een omstandigheid als in artikel 12, sub a, OLW heeft voorgedaan. De opgeëiste persoon is op 11 augustus 2009 in persoon gedagvaard voor het proces dat heeft geleid tot het vonnis van 5 oktober 2009 en is daarbij geïnformeerd dat een beslissing kan worden genomen in zijn afwezigheid. De weigeringsgrond van artikel 12 OLW is dus niet van toepassing. Ten aanzien van de beslissing van 14 november 2012, waarbij de executie van de straf is bevolen, overweegt de rechtbank dat uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 22 december 2017 (Ardic) volgt dat die beslissing niet onder de reikwijdte van artikel 4 bis van het Kaderbesluit 2002/584/JBZ valt. Artikel 12 OLW is dus niet van toepassing. De rechtbank verwerpt het verweer.

Feit waarvoor dubbele strafbaarheid is vereist De uitvaardigende justitiële autoriteit heeft het feit niet aangeduid als een feit waarvoor het vereiste van toetsing van dubbele strafbaarheid niet geldt. Overlevering kan in dat geval worden toegestaan, indien voldaan wordt aan de kaderbesluitconform uitgelegde eisen die in artikel 7, eerste lid, aanhef en onder b, OLW juncto artikel 7, eerste lid, onder a 2°, OLW zijn neergelegd. De rechtbank stelt vast dat hieraan is voldaan. Het feit levert naar Nederlands recht op: medeplegen van mishandeling.

Overlevering van een met een Nederlander gelijk te stellen vreemdeling kan ingevolge artikel 6a, eerste en negende lid, OLW worden geweigerd indien deze is gevraagd ten behoeve van de tenuitvoerlegging van een hem bij onherroepelijk vonnis opgelegde vrijheidsstraf en de rechtbank van oordeel is dat de tenuitvoerlegging van die straf kan worden overgenomen. Om in aanmerking te komen voor gelijkstelling met een Nederlander moet ingevolge artikel 6a, negende lid, van de OLW zijn voldaan aan twee vereisten, te weten: 1. de opgeëiste persoon verblijft ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland als bedoeld in artikel 8, onder a tot en met e en l, Vreemdelingenwet 2000; 2. ten aanzien van de opgeëiste persoon bestaat de verwachting dat hij niet zijn recht van verblijf in Nederland verliest ten gevolge van de opgelegde straf of maatregel. De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de opgeëiste persoon gelijkgesteld moet worden met een Nederlander, nu hij bijna 5 jaar in Nederland verblijft en werkt. Ter onderbouwing van zijn standpunt verwijst de raadsman naar de stukken die hij heeft overgelegd aan de rechtbank op 6 maart 2023, waaronder een viertal jaaropgaven betreffende het door de opgeëiste persoon in Nederland verdiende loon in de jaren 2019, 2020 en 2021. De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de opgeëiste persoon nog geen vijf jaar in Nederland verblijft en reeds daarom niet in aanmerking komt voor gelijkstelling. De opgeëiste persoon heeft bij zijn voorgeleiding zelf verklaard dat hij (op dat moment) vier jaar in Nederland was. De rechtbank is – met de officier van justitie – van oordeel dat de opgeëiste persoon niet in aanmerking komt voor gelijkstelling, omdat hij niet voldoet aan het wettelijke vereiste van een ononderbroken rechtmatig verblijf van ten minste vijf jaren in Nederland. De rechtbank verwerpt het verweer.

De rechtbank stelt vast dat het EAB voldoet aan de eisen van artikel 2 OLW. Verder staan geen weigeringsgronden aan de overlevering in de weg en is geen sprake van een geval waarin aan het EAB geen gevolg mag worden gegeven. Om die reden staat de rechtbank de overlevering toe.

De artikelen 47 en 300 Wetboek van Strafrecht en 2, 5 en 7 OLW.

STAAT TOE de overlevering van [opgeëiste persoon] aan the Regional Court in Rzeszów (Polen) voor het feit zoals dat is omschreven in onderdeel e) van het EAB. Deze uitspraak is gedaan door mr. M.E.M. James-Pater, voorzitter, mrs. A.J. Scheijde en A. Pahladsingh, rechters, in tegenwoordigheid van mr. A.M. Rus, griffier, en in het openbaar uitgesproken op de zitting van 30 maart 2023. Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.

Zie artikel 23 Overleveringswet. Zie artikel 22, eerste en derde lid, OLW. Zie onderdeel e) van het EAB. C-571/17 PPU, ECLI:EU:C:2017:1026.