<nr>1</nr>Procesverloop

<nr>2</nr>Beoordeling 2.1. Uit de overgelegde stukken en het behandelde ter zitting is gebleken dat er ten aanzien van betrokkene sprake is van onmiddellijk dreigend ernstig nadeel, gelegen in: levensgevaar; ernstig lichamelijk letsel; ernstige psychische schade; ernstige verwaarlozing; maatschappelijke teloorgang. Vermoed wordt dat dit nadeel wordt veroorzaakt door gedrag dat voortvloeit uit een psychische stoornis, in de vorm van anorexia nervosa, en daarnaast obsessief-compulsieve stoornis, en ADHD, met eerder twee psychotische episoden in de voorgeschiedenis. Betrokkene is thans ook opgenomen met katatonie. De crisissituatie is zo ernstig dat de procedure voor een zorgmachtiging niet kan worden afgewacht. 2.2. De rechtbank is van oordeel dat van de zorg die is genoemd in de crisismaatregel, de volgende vormen van zorg noodzakelijk zijn om het nadeel af te wenden: toedienen van vocht, voeding en medicatie; het verrichten van medische controles en andere medische handelingen en therapeutische maatregelen, ter behandeling van een psychische stoornis, dan wel vanwege die stoornis, ter behandeling van een somatische aandoening; beperken van de bewegingsvrijheid; uitoefenen van toezicht op betrokkene; onderzoek aan kleding of lichaam; onderzoek van de woon- of verblijfsruimte op gedrag-beïnvloedende middelen en gevaarlijke voorwerpen; opnemen in een accommodatie. 2.3. Betrokkene verzet zich tegen deze zorg. De intrinsieke motivatie van betrokkene is onvoldoende om vrijwillige behandeling mogelijk te maken. Ten dele heeft betrokkene ziekte-inzicht, maar de ziekte heeft betrokkene ook dermate in haar greep dat het betrokkene niet lukt om het tij zelfstandig te keren. Er zijn dan ook geen minder bezwarende alternatieven die hetzelfde beoogde effect hebben. 2.4. De rechtbank wijst verplichte zorg in de vorm van ‘insluiten’, ‘controleren op de aanwezigheid van gedrag-beïnvloedende middelen’ en ‘aanbrengen van beperkingen in de vrijheid het eigen leven in te richten, die tot gevolg hebben dat betrokkene iets moet doen of nalaten, waaronder het gebruik van communicatiemiddelen’ af. De noodzaak van deze vormen is niet, althans onvoldoende gebleken. 2.5. De rechtbank zal verplichte zorg in de vorm van ‘beperken van de bewegingsvrijheid’ en ‘onderzoek aan kleding of lichaam’ en ‘onderzoek van de woon- of verblijfsruimte op gedrag-beïnvloedende middelen en gevaarlijke voorwerpen’, anders dan door de advocaat van betrokkene bepleit, wel in de machtiging tot voortzetting van de crisismaatregel opnemen. De rechtbank acht hiertoe redengevend dat gebleken is dat betrokkene gefixeerd wordt op bed na ECT-behandeling ten gevolge van verwardheid hetgeen een gevaarlijke situatie oplevert ten aanzien van de sonde van betrokkene. Deze fixatie valt onder het beperken van de bewegingsvrijheid. Daarnaast heeft de behandelend psychiater tijdens de mondelinge behandeling verklaard dat er diagnostisch onderzoek wordt verricht, waardoor hij zich op voorhand niet teveel wil beperken ten aanzien van op te leggen vormen van zorg. Er is sprake van ernstige anorexia nervosa in combinatie met ernstige katatonie. In het verleden hebben ook twee psychotische episoden plaatsgevonden en de behandelaars weten nog onvoldoende wat hiervan de oorzaak is geweest. 2.6. De verplichte zorg is evenredig en naar verwachting effectief. Uit de stukken blijkt dat rekening is gehouden met de voorwaarden die noodzakelijk zijn om deelname van betrokkene aan het maatschappelijk leven te bevorderen, alsmede met de veiligheid van betrokkene. 2.7. Gelet op het voorgaande zal een machtiging tot voortzetting van de crisismaatregel worden verleend, welke machtiging een geldigheidsduur heeft van drie weken na heden.