<nr>1</nr>Procesgang

<nr>3</nr>Grondslag en inhoud van het EAB Het EAB vermeldt in onderdeel B en C twee veroordelingen als grondslag: een enforceable judgement of the regional court in Częstochowa van 12 juli 2018, met kenmerk: II K 2/14; een cumulative judgment of the regional court in Częstochowa van 25 juli 2018, met kenmerk: II K 103/18. Vonnis 1 Uit onderdeel D van het EAB volgt dat tegen vonnis 1 (II K 2/14) hoger beroep is ingesteld en dat in die procedure bij the Court of Appeal in Katowice op 30 november 2020 (II Aka 65/19) is beslist; het gerecht in beroep “upheld” de beslissing in eerste aanleg. Vonnis 2 Uit het EAB volgt dat in vonnis 2 (verzamelvonnis II K 103/18) de volgende veroordelingen zijn samengevoegd:  Verzamelvonnis van 22 juli 2016 van the Regional Court in Częstochowa(II K 26/16), waarin de volgende veroordelingen (a tot en met e) zijn samengevoegd: a) Verzamelvonnis van the Regional Court in Częstochowa van 12 maart 2014 (II K 153/13). De rechtbank stelt vast dat in het vertaalde EAB sprake is van een kennelijke verschrijving: bij deze veroordeling wordt abusievelijk opnieuw het kenmerk II K 26/16 genoemd (het kenmerk van het verzamelvonnis van 22 juli 2016). In het originele Poolse EAB staat wel het juiste kenmerk, te weten II K 153/13. In dit verzamelvonnis zijn de volgende veroordelingen samen-gevoegd: o Vonnis van the District Court in Piotrków Trybunalski van 8 december 2009 (II K 187/09). o Vonnis van the District Court for Warszawa-Srodmiescie van 2 februari 2010 (II K 497/09). o Vonnis van the District Court for Warszawa-Srodmiescie van 10 juni 2013 (V K 943/10) b) Vonnis van the District Court in Radomsko van 30 november 2011 (II K 744/11). c) Vonnis van the Regional Court in Częstochowa van 29 oktober 2012 (II K 70/12). d) Vonnis van the District Court in Sieradz van 13 november 2014 (II K 680/14). e) Vonnis van the District Court in Sieradz van 24 september 2015 (II K 471/15).  Vonnis van 11 juli 2017 van the Regional Court in Częstochowa (II K 3/15). Uit de aanvullende informatie van 8 februari 2023 volgt dat hiertegen hoger beroep is ingesteld en dat in die procedure bij the Court of Appeal in Katowice op 22 maart 2018 (II Aka 573/17) is beslist; het gerecht in beroep “upheld” de beslissing in eerste aanleg. Opgelegde straffen De overlevering wordt verzocht ten behoeve van de tenuitvoerlegging van de volgende vrijheidsstraffen, door de opgeëiste persoon te ondergaan op het grondgebied van de uitvaardigende lidstaat: Vonnis 1 Deze procedure (II K 2/14) met beslissing in hoger beroep (II Aka 65/19) ziet op een vrijheidsstraf van 2 jaar. Deze straf moet nog geheel worden ondergaan. Vonnis 2 Deze procedure (II K 103/18) ziet op een vrijheidsstraf van 7 jaar. Van deze straf resteren volgens het EAB nog 2 jaar, 6 maanden en 13 dagen. Deze veroordelingen betreffen de feiten zoals die zijn omschreven in het EAB. 3.1 Weigeringsgrond als bedoeld in artikel 12 OLW Vonnis 1 (II K 2/14 en II Aka 65/19) Standpunt van de verdediging De raadsvrouw heeft - zakelijk weergegeven - betoogd dat de overlevering moet worden geweigerd op grond van artikel 12 OLW. Hiertoe heeft zij aangevoerd dat de opgeëiste persoon niets zou weten van een dagvaarding in persoon voor de procedure in beroep (II Aka 65/19). Er ontbreekt nadere informatie over het dagvaarden. De raadsvrouw heeft de rechtbank verzocht om niet af te zien van toepassing van de facultatieve weigeringsgrond. De advocaat van de opgeëiste persoon heeft weliswaar hoger beroep ingesteld, maar de opgeëiste persoon heeft geen adresinstructie ontvangen of anderszins instructies gekregen met betrekking tot dit proces. Het is aannemelijk dat de opgeëiste persoon niet verantwoordelijk gehouden kan worden voor het feit dat hij niet op de hoogte was van de einduitspraak. De opgeëiste persoon is niet onzorgvuldig geweest met betrekking tot zijn bereikbaarheid voor autoriteiten. Oordeel van de rechtbank De rechtbank is met de officier van justitie van oordeel dat de weigeringsgrond van artikel 12 OLW niet van toepassing is. Uit het EAB en de aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 8 februari 2023 volgt dat zowel in eerste aanleg als in hoger beroep de situatie van artikel 12 onder a OLW zich voordoet. Dit betekent dat in het midden kan blijven of de procedure in eerste aanleg en/of de procedure in hoger beroep moet worden getoetst en de weigeringsgrond van artikel 12 OLW hoe dan ook niet van toepassing is. De opgeëiste persoon is in beide instanties in persoon gedagvaard (op respectievelijk 4 juli 2018 en 21 augustus 2020) en daarbij op de hoogte gebracht van het tijdstip en de plaats van het proces dat tot de beslissing heeft geleid, en is ervan in kennis gesteld dat een beslissing kan worden gegeven wanneer hij niet tijdens het proces verschijnt. De enkele stelling van de opgeëiste persoon dat hij niets zou weten van een dagvaarding voor de procedure in beroep, leidt niet tot twijfel aan de juistheid van de hiervoor genoemde informatie. De rechtbank verwerpt dan ook het verweer. Vonnis 2 (II K 103/18) Standpunt van de verdediging De raadsvrouw heeft – zakelijk weergegeven – betoogd dat de overlevering moet worden geweigerd op grond van artikel 12 OLW voor het verzamelvonnis (II K 103/18) en alle onderliggende veroordelingen. Voor zover van belang heeft zij het volgende daartoe aangevoerd. Er is te weinig informatie verschaft over de zaken waar de opgeëiste persoon niet aanwezig was tijdens de zitting en de recente informatie leidt tot vragen. De opgeëiste persoon zou in persoon zijn gedagvaard, maar de vraag is hoe. In Polen kent men het systeem van het ophalen van dagvaardingen bij de post. Volgens de opgeëiste persoon kennen de Poolse autoriteiten zijn adres. Op zijn adres in Polen wonen echter ook zijn ouders. De vraag is nu of hij de dagvaarding zelf heeft aangenomen of zijn ouders. De opgeëiste persoon stelt dat zijn ouders ook van niks weten. In de aanvullende informatie wordt ook een nieuw vonnis genoemd, II Aka 573/17. Onduidelijk is waar dit vonnis op ziet. Bij het antwoord dat ziet op het vonnis met kenmerk II K 3/15, een verzamelvonnis waar 5 zaken onder vallen, dat weer onderdeel uit maakt van II K 103/18, zou een mandaat zijn gegeven aan een advocaat. Daarvan blijft in het midden of deze advocaat is aangesteld door de staat of door de verdediging. Het is de vraag of werkelijk sprake is van een gemachtigd advocaat, omdat de opgeëiste persoon stelt dat hij van niets wist. Oordeel van de rechtbank De rechtbank is met de officier van justitie van oordeel dat de weigeringsgrond van artikel 12 OLW niet aan overlevering in de weg staat. De rechtbank zet hieronder de vonnissen, waarbij veroordelingen zijn uitgesproken kort op een rij. Voor de volgende vonnissen volgt uit de aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 8 februari 2023 dat de opgeëiste persoon in persoon is verschenen op de processen die hebben geleid tot deze beslissingen: vonnis II K 187/09; vonnis II K 497/09; vonnis V K 943/10; vonnis II K 70/12; vonnis II K 680/14. Voor de volgende vonnissen volgt uit de aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 8 februari 2023 dat de situatie van artikel 12 onder a OLW zich voordoet. De opgeëiste persoon is steeds in persoon gedagvaard en daarbij op de hoogte gebracht van het tijdstip en de plaats van het proces dat tot de beslissing heeft geleid, en is ervan in kennis gesteld dat een beslissing kan worden gegeven wanneer hij niet tijdens het proces verschijnt: verzamelvonnis II K 26/16 (gedagvaard op 7 juli 2016); verzamelvonnis II K 153/13 (gedagvaard op 13 februari 2014); vonnis II K 744/11 (gedagvaard op 14 november 2011); vonnis II K 471/15 (gedagvaard op 7 augustus 2015). De rechtbank volgt de raadsvrouw niet in haar verweer dat te weinig informatie is verschaft over de zaken waar de opgeëiste persoon niet aanwezig was tijdens de zitting omdat niet duidelijk zou zijn hoe de opgeëiste persoon gedagvaard is. Het verweer wordt daarom verworpen. Verzamelvonnis II K 103/18 Uit het EAB volgt dat de situaties van artikel 12 onder a én b zich voordoen; de opgeëiste persoon is - op dezelfde wijze als hiervoor omschreven - in persoon gedagvaard op 20 juli 2018 en heeft, terwijl hij op de hoogte was van het voorgenomen proces, een advocaat gemachtigd zijn verdediging op het proces te voeren en die advocaat heeft hem op het proces ook werkelijk verdedigd. Vonnis II K 3/15 en II Aka 573/17 Uit de aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 8 februari 2023 volgt dat in de procedure in eerste aanleg (II K 3/15) de situatie van artikel 12 onder b zich voordoet: de opgeëiste persoon heeft, terwijl hij op de hoogte was van het voorgenomen proces, een advocaat gemachtigd zijn verdediging op het proces te voeren en die advocaat heeft hem op het proces ook werkelijk verdedigd. De stelling van de opgeëiste persoon dat hij niets zou weten van een gemachtigd advocaat, leidt niet tot twijfel aan de juistheid van de hiervoor genoemde informatie. Het verweer wordt verworpen. Omdat de rechtbank niet kan vaststellen of de beslissing in hoger beroep een beslissing is waarbij definitief uitspraak is gedaan over de schuld van de betrokkene en zijn veroordeling tot een straf, nadat de zaak, in feite en in rechte, opnieuw ten gronde is behandeld, zal de rechtbank ook deze procedure toetsen aan artikel 12 OLW. De beslissing in hoger beroep is gewezen zonder dat zich één van de in artikel 12, onder a tot en met c, OLW genoemde omstandigheden heeft voorgedaan en evenmin een garantie als bedoeld in artikel 12, onder d, OLW is verstrekt. De rechtbank ziet echter aanleiding om af te zien van haar bevoegdheid om de overlevering te weigeren. Zij acht hiervoor het volgende van belang. Uit de aanvullende informatie van de uitvaardigende justitiële autoriteit van 8 februari 2023 volgt dat het hoger beroep is ingesteld door de advocaat die - in ieder geval voor de procedure in eerste aanleg - door de opgeëiste persoon was gemachtigd. Ook is vermeld dat de opgeëiste persoon op 18 januari 2018 in persoon is geïnformeerd over de datum van de zitting in hoger beroep. De opgeëiste persoon was dus op de hoogte van dit proces, maar heeft uit eigen beweging stilzwijgend afstand gedaan van zijn recht om in persoon te verschijnen bij het proces in hoger beroep. Overlevering houdt daarom geen schending van zijn verdedigingsrechten in. 3.2 Genoegzaamheid Standpunt van de verdediging De raadsvrouw heeft - zakelijk weergegeven - betoogd dat de overlevering moet worden geweigerd op grond van artikel 2 OLW. De stukken zijn niet genoegzaam omdat het EAB pure chaos is. Er ontbreekt informatie met betrekking tot de vermelding van de voor tenuitvoerlegging vatbare vonnissen. De raadsvrouw heeft hierbij verwezen naar haar aanhoudingsverzoek (dat ter zitting is afgewezen). Voorts heeft de raadsvrouw - zakelijk weergegeven - met betrekking tot de omschrijving en de kwalificatie van de feiten, als volgt betoogd. Voor vonnis II K 2/14 worden bij E 2 enkel 3 feiten zeer onvolledig uiteengezet. De feitsomschrijving ontbreekt daar. Dit is evident onvoldoende om de toets van art. 2 OLW te doorstaan. Er zijn daarna nog onder een tweede, nieuw onderdeel E 2 in het EAB, te weten E 2.1 a tot en met c 20 strafbare feiten volledig uiteengezet. Deze pleegplaatsen en pleegperiodes wijken echter af van feiten 1-3 bij onderdeel E. Een optelling van de hier omschreven straffen (2 jaar + 1 jaar en 2 maanden + 3 maanden) leidt niet tot de vrijheidsstraf van 2 jaar die vermeld staat bij c.2) als straf voor vonnis II K 2/14. Deze onduidelijkheden moeten leiden tot weigering van de overlevering. Ook ten aanzien van het cumulatieve vonnis II K 103/18 wordt op twee verschillende manieren de inhoud beschreven. Onder E 2.1. II. 1.a komt ineens vonnis II K 26/16 naar voren. Dat wordt eerder niet genoemd. Dit vonnis heeft twee data, namelijk bij E 2.1. II. 1: 22 juli 2016 en bij E.2.1. II. 1.a: 12 maart 2014. Bovendien wordt de opgelegde cumulatieve straf niet genoemd. Nu informatie over deze cruciale schakel ontbreekt, is het EAB ook op dit punt ongenoegzaam en dient de overlevering te worden geweigerd. Oordeel van de rechtbank De rechtbank is met de officier van justitie van oordeel dat het EAB genoegzaam is en dat de weigeringsgrond van artikel 2 OLW niet van toepassing is. De rechtbank volgt de raadsvrouw niet in haar stelling dat het EAB pure chaos is. Wel stelt de rechtbank vast dat sprake is van een complex EAB vanwege de vele (onderliggende) veroordelingen en feiten die eraan ten grondslag liggen. De raadsvrouw heeft voor haar verweer dat informatie ontbreekt met betrekking tot de vermelding van de voor tenuitvoerlegging vatbare vonnissen, verwezen naar haar aanhoudingsverzoek. De rechtbank overweegt dat in het aanhoudingsverzoek, zoals vervat in de pleitaantekeningen van de raadsvrouw, verweren zijn gevoerd over ontbrekende, onduidelijke of onvoldoende informatie. Die verweren zien met name op de wijze van dagvaarden en de eventuele machtiging van de advocaat in Polen. Deze verweren zijn hiervoor in het kader van de toetsing aan artikel 12 OLW onder 3.1. al besproken (en verworpen) en behoeven dan ook geen nadere bespreking. Vonnis 1 (II K 2/14 en II Aka 65/19) Het is juist dat in het EAB in onderdeel E eerst kort de strafbare feiten inclusief pleegperiodes en pleegplaatsen worden genoemd en dat later in onderdeel E 2.1 alle feiten volledig worden omschreven. De rechtbank volgt de raadsvrouw niet in haar stelling dat de pleegplaatsen en pleegperiodes in deze omschrijvingen van elkaar afwijken. In de eerste korte opsomming van de feiten wordt regelmatig “a series of offences” genoemd, waarbij meer feiten inclusief pleegperiodes en pleegplaatsen zijn samengenomen. De nadere uitwerking - en volledige omschrijving - van de feiten die daarna onder E 2.1 volgt, strookt hiermee en leidt niet tot onduidelijkheid. Van de door de raadsvrouw gestelde onduidelijkheid over de opgelegde gezamenlijke straf (aggregate penalty) is ook geen sprake. In onderdeel E 2.1 is vermeld dat voor de feiten omschreven onder a) een gezamenlijke vrijheidsstraf van 2 jaar is opgelegd, voor het feit onder b) een vrijheidsstraf van 1 jaar en 2 maanden en voor het feit onder c) 3 maanden. Vervolgens is vermeld dat deze straffen zijn samengevoegd tot één aggregate custodial sentence van 2 jaar. Dit komt overeen met de straf zoals vermeld in onderdeel E ten aanzien van dit vonnis (II K 2/14). Vonnis II K 103/18 Het feit dat in het EAB twee keer een vonnis met kenmerk II K 26/16 wordt genoemd, zowel bij het vonnis van 22 juli 2016 als bij het vonnis van 12 maart 2014, is al besproken in onderdeel 3 van deze uitspraak (Grondslag en inhoud van het EAB). In het vertaalde EAB is sprake van een kennelijke verschrijving: abusievelijk is opnieuw het kenmerk II K 26/16 genoemd (het kenmerk van het verzamelvonnis van 22 juli 2016); in het originele Poolse EAB staat bij het vonnis van 12 maart 2014 wel het juiste kenmerk, te weten II K 153/13. De stelling dat bij dit cumulatieve vonnis de opgelegde straf niet is vermeld, is feitelijk onjuist. Op pagina 21 van het EAB is onderaan vermeld dat de onderliggende vonnissen (II K 187/09, II K 497/09 en V K 943/10) zijn samengevoegd in dit vonnis van 12 maart 2014 (II K 153/13) tot een vrijheidsstraf van 2 jaar. Conclusie De rechtbank oordeelt dat het EAB genoegzaam is en dat de omschrijving van de feiten voldoet aan de in de OLW genoemde vereisten. Het is voor de opgeëiste persoon ook duidelijk waarvoor zijn overlevering wordt verzocht, terwijl de beschrijvingen de naleving van het specialiteits-beginsel kunnen waarborgen. De rechtbank verwerpt het verweer.