<nr>1</nr>Het onderzoek ter terechtzitting

<nr>4</nr>Beoordeling van het bewijs 4.1. Inleiding Aangeefster heeft in 2018 aangifte gedaan tegen verdachte. In haar aangifte staat het volgende. Zij was tien of elf jaar oud toen haar oom haar gedurende een periode van drie maanden minimaal tien keer heeft verkracht. Verdachte verbleef destijds tijdelijk in de woning van de familie van aangeefster en sliep met aangeefster op een matras in de woonkamer. De verkrachtingen hebben plaatsgevonden op dat matras, in een box en in de slaapkamer. Ze heeft het destijds nooit aan iemand verteld, omdat ze bang was en dacht dat niemand haar zou geloven. Dat niemand haar zou geloven heeft verdachte ook tegen haar gezegd. Verdachte ontkent dat het ten laste gelegde heeft plaatsgevonden en stelt zich op het standpunt dat valse aangifte tegen hem is gedaan, omdat hij een schuld heeft uitstaan bij de familie van zijn zus, de moeder van aangeefster. De rechtbank dient, kortgezegd, de vraag te beantwoorden of verdachte zich in de ten laste gelegde periode (meermalen) schuldig heeft gemaakt aan verkrachting van zijn nichtje, die destijds onder de twaalf jaar oud was. 4.2. Standpunt van het Openbaar Ministerie De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het ten laste gelegde en gevorderd dat verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van42 maanden. Daartoe heeft de officier van justitie het volgende - samengevat - naar voren gebracht. De aangifte vindt steun in de verklaring van [naam] (hierna: [naam] ) en in de verklaringen van de moeder, de zus en het nichtje van aangeefster. Daarnaast heeft de officier van justitie gewezen op de chatberichten die de moeder van aangeefster heeft overgelegd. Aangeefster was destijds zeer jong en het feit dateert van lang geleden, waardoor niet van haar kan worden verlangd dat zij precies uiteen kan zetten wat zich wanneer heeft afgespeeld. Het verweer van verdachte dat de verklaringen en chatberichten vals zouden zijn, hij niet in de ten laste gelegde periode en niet zonder zijn echtgenote in de woning van aangeefster heeft gelogeerd en niet met aangeefster op één matras heeft geslapen, is, gelet op voornoemde bewijsmiddelen, niet aannemelijk. Verdachte heeft zelf bij de politie verklaard dat hij in de ten laste gelegde periode bij verschillende mensen heeft ingewoond. 4.3. Standpunt van de verdediging De raadsvrouw heeft vrijspraak bepleit, omdat het dossier onvoldoende wettig en overtuigend bewijs bevat om te komen tot een bewezenverklaring van het ten laste gelegde. Zij heeft daartoe het volgende betoogd. Aangeefster heeft inconsistente en niet-gedetailleerde verklaringen afgelegd, die als onvoldoende betrouwbaar dienen te worden aangemerkt. Zo is niet duidelijk geworden wanneer en hoe vaak het ten laste gelegde zich zou hebben voorgedaan. De getuigenverklaringen kunnen niet worden gebezigd tot het bewijs, omdat deze zijn te herleiden naar dezelfde bron als de aangifte (namelijk aangeefster zelf). Ook komen de getuigenverklaringen niet overeen met de verklaringen van aangeefster. De chatberichten kunnen evenmin voor het bewijs worden gebruikt, nu verdachte ontkent de berichten te hebben geschreven. Behalve zijn naam, die in de mobiele telefoon is opgeslagen, blijkt nergens uit dat de berichten daadwerkelijk van hem afkomstig zijn. Daarnaast heeft de raadsvrouw, onder verwijzing naar een uittreksel van de Gemeentelijke Basisadministratie en een rapport van de verloskundige, aangevoerd dat verdachte in Nederland altijd de beschikking over een woning heeft gehad. Dit met uitzondering van twee weken in 2011, waarin verdachte - samen met zijn echtgenote - bij zijn zus (de moeder van aangeefster) heeft verbleven. 4.4. Oordeel van de rechtbank De verklaringen van aangeefster De rechtbank stelt voorop dat de verklaringen die aangeefster op verschillende momenten bij de politie en de rechter-commissaris heeft afgelegd, kort gezegd inhoudende dat verdachte op het matras, in de box en in de slaapkamer zijn penis van achteren in haar vagina heeft gebracht toen zij nog geen twaalf jaar oud was, authentiek overkomen. Zij bevatten weliswaar op onderdelen tegenstrijdigheden, in het bijzonder waar gaat om wanneer het misbruik is begonnen, hoe vaak dat is geweest en hoe lang het is doorgegaan, maar die tegenstrijdigheden maken nog niet dat de verklaringen niet bruikbaar zouden zijn voor het bewijs. Gelet op de context waarin de verklaringen zijn afgelegd, te weten de jeugdige leeftijd van aangeefster, haar (destijds) beperkte kennis over seksuele handelingen en het lange tijdsverloop sindsdien, stelt de rechtbank vast dat de inhoud van die verklaringen naar haar oordeel over het algemeen als consistent, gedetailleerd en concreet is aan te merken en daardoor bruikbaar is voor het bewijs. Het steunbewijs Zedenzaken worden vaak gekenmerkt door het gegeven dat, naast de beschuldigende verklaring van het slachtoffer en de ontkennende verklaring van de verdachte, weinig of geen steunbewijs voorhanden is, omdat bij de tenlastegelegde handelingen alleen de verdachte en het slachtoffer aanwezig zijn geweest. Indien steunbewijs ontbreekt of door de rechter ontoereikend wordt bevonden, blijven de beschuldigende verklaring van het slachtoffer en de ontkennende verklaring van de verdachte als onverenigbaar tegenover elkaar staan. In dat geval laat het systeem van de strafwet geen ruimte voor een bewezenverklaring, omdat op grond van artikel 342, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering de rechter het bewijs dat de verdachte het tenlastegelegde feit heeft begaan niet uitsluitend mag baseren op de verklaring van één getuige. De verdachte kan dan niet worden veroordeeld. De verklaringen van aangeefster worden ondersteund door ander bewijs, nu de getuigen verklaren dat:i) verdachte rond het jaar 2010 of 2011 enkele maanden in de woning van de familie van aangeefster heeft gelogeerd; ii) verdachte destijds met aangeefster op één matras sliep; iii) verdachte op enig moment de sleutels van de box in handen heeft gehad en iv) aangeefster in de periode na 2010 en/of 2011 depressief was. Deze getuigenverklaringen zien weliswaar op de context waarbinnen de seksuele handelingen volgens aangeefster hebben plaatsgehad, maar bieden onvoldoende concrete steun voor de ten laste gelegde ontuchtige handelingen. Ook de emoties van aangeefster die haar moeder en zus hebben waargenomen toen aangeefster over het misbruik vertelde, bieden deze steun niet. Zij onderstrepen wel de geloofwaardigheid van aangeefster, maar zij houden als steunbewijs voor de tenlastegelegde ontuchtige handelingen onvoldoende verband met die handelingen als zodanig. Daarnaast acht de rechtbank hetgeen de moeder van aangeefster heeft verklaard over de gemoedstoestand van aangeefster van destijds – namelijk dat aangeefster stil en teruggetrokken was, een bange indruk maakte en nooit meewilde naar de nieuwe woonplaats van verdachte in [plaats] – onvoldoende concreet om te dienen als steunbewijs. Voorts kan niet worden uitgesloten dat deze omstandigheden achteraf, in het licht van de verklaringen van aangeefster, een bepaalde betekenis hebben gekregen. Ook de overige inhoud van de verklaring van de moeder van aangeefster en de verklaring van [naam] over het tenlastegelegde leveren niet het vereiste steunbewijs op. De bron van die verklaringen is namelijk dezelfde als de verklaringen die ondersteuning behoeven, namelijk aangeefster zelf. Tot slot kunnen de voornoemde verklaringen naar het oordeel van de rechtbank ook in onderlinge samenhang niet in voldoende mate steun bieden aan de verklaringen van aangeefster. Mochten de screenshots van de berichten al aan verdachte kunnen worden toegeschreven, dan is de rechtbank van oordeel dat de inhoud van deze berichten – waarin verdachte onder meer zou hebben gezegd dat ‘het’ hem spijt – eveneens als onvoldoende concreet moet worden aangemerkt. Wat overblijft is de verklaring van de moeder van aangeefster dat zij van de echtgenote van verdachte zou hebben gehoord dat verdachte moest huilen en zou hebben gezegd dat hij één keer met een stijve piemel tegen de billen van aangeefster heeft ‘opgereden’ toen hij naast haar lag op het matras, omdat hij droomde dat zijn vrouw naast hem lag. Verdachte ontkent dat hij dit heeft gezegd. Omdat het gaat om een (dubbele) de auditu verklaring, moet bij het gebruik hiervan de nodige voorzichtigheid worden betracht. De rechtbank acht deze verklaring niet voldoende doorslaggevend om in voldoende mate steun te bieden aan de verklaring van aangeefster dat zij meermalen door verdachte is misbruikt. Nu voldoende wettig bewijs ontbreekt moet de verdachte worden vrijgesproken van het hem tenlastegelegde.