ECLI:NL:RBAMS:2022:2354 text/xml public 2022-05-10T14:05:21 2022-04-29 Raad voor de Rechtspraak nl Rechtbank Amsterdam 2022-04-21 13/751526-20, RK 20/3187 Uitspraak Eerste en enige aanleg NL Amsterdam Strafrecht; Europees strafrecht Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBAMS:2022:2354 text/html public 2022-05-10T08:31:42 2022-05-10 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:RBAMS:2022:2354 Rechtbank Amsterdam , 21-04-2022 / 13/751526-20, RK 20/3187 Vervolgings-EAB uit Duitsland. Evenredigheidsverweer verworpen. Overlevering toegestaan. RECHTBANK AMSTERDAM INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER Parketnummer: 13/751526-20 RK nummer: 20/3187 Datum uitspraak: 21 april 2022 UITSPRAAK op de vordering ex artikel 23 Overleveringswet (OLW), ingediend door de officier van justitie bij deze rechtbank. Deze vordering dateert van 2 juli 2020 en betreft onder meer het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB). Dit EAB is uitgevaardigd op 12 mei 2020 door het Amtsgericht München (Duitsland) en strekt tot de aanhouding en overlevering van: [opgeëiste persoon] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1997, ingeschreven in de Basisregistratie Personen op het adres: [BRP-adres] , uit andere hoofden gedetineerd in de [detentieadres] , hierna te noemen de opgeëiste persoon.

De vordering is behandeld op de openbare zitting van 7 april 2022. Het onderzoek heeft plaatsgevonden in tegenwoordigheid van de officier van justitie, mr. C.L.E. McGivern. De opgeëiste persoon is bijgestaan door zijn raadsman, mr. W.R. Jonk, advocaat te Amsterdam. De rechtbank stelt vast dat in deze zaak de termijn van 90 dagen waarbinnen de rechtbank ex artikel 22 OLW op het overleveringsverzoek moet beslissen, reeds is verstreken. Dat betekent dat de rechtbank de beslistermijn niet meer kan verlengen en dat als gevolg daarvan geen grondslag meer bestaat voor gevangenhouding.

De rechtbank heeft de identiteit van de opgeëiste persoon onderzocht. De opgeëiste persoon heeft ter zitting verklaard dat de bovenvermelde personalia juist zijn en dat hij de Nederlandse nationaliteit heeft.

In het EAB wordt melding gemaakt van een bevel tot voorlopige hechtenis van het Amtsgericht München (Duitsland) van 12 mei 2020 (dossiernummer: ER II GS 3864/20). De overlevering wordt verzocht ten behoeve van een door de justitiële autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat ingesteld strafrechtelijk onderzoek ter zake van het vermoeden dat de opgeëiste persoon zich schuldig heeft gemaakt aan naar Duits recht strafbare feiten. Deze feiten zijn omschreven in onderdeel e) van het EAB.

Feit vermeld op bijlage 1 bij de OLW Onderzoek naar de dubbele strafbaarheid van de feiten waarvoor de overlevering wordt verzocht, moet achterwege blijven, nu de uitvaardigende justitiële de strafbare feiten heeft aangeduid als een feit vermeld in de lijst van bijlage 1 bij de OLW. De feiten vallen op deze lijst onder nummer 18, te weten: georganiseerde of gewapende diefstal. Uit het EAB volgt dat op deze feiten naar het recht van Duitsland een vrijheidsstraf met een maximum van ten minste drie jaren is gesteld.

De opgeëiste persoon heeft de Nederlandse nationaliteit. Zijn overlevering kan daarom worden toegestaan, indien naar het oordeel van de rechtbank is gewaarborgd dat, zo hij ter zake van de feiten waarvoor de overlevering kan worden toegestaan in de uitvaardigende lidstaat tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf wordt veroordeeld, hij deze straf in Nederland zal mogen ondergaan. De officier van justitie in München heeft ten aanzien van de opgeëiste persoon de volgende garantie gegeven: “Indien de vervolgde na zijn rechtsgeldige veroordeling door een Duitse rechtbank instemt met zijn terugzending voor de tenuitvoerlegging van de straf in Nederland, wordt toegezegd, 1. dat hij de straf daar kan uitzitten […]” Naar het oordeel van de rechtbank is de hiervoor vermelde garantie voldoende.

De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de overlevering onevenredig is. Hoewel het EAB ziet op een ernstig delict, is de rol van de opgeëiste persoon hierbij zeer gering. De procedure duurt bovendien al bijna twee jaar, zonder dat daar een aanwijsbare reden voor is. Als gevolg hiervan zijn de medeverdachten in de tussentijd al berecht, waarbij opmerking verdient dat bij hen het tweede feit (de poging plofkraak op 22 oktober 2018) is geseponeerd. Ook de opgeëiste persoon heeft niet stilgezeten. Hij heeft hard gewerkt aan zichzelf, met een positieve gedragsverandering als gevolg: hij heeft een opleiding afgerond en is een eigen bedrijf gestart. Deze positieve veranderingen zullen teniet worden gedaan wanneer hij wordt overgeleverd. Dit alles bij elkaar, maakt volgens de raadsman dat de overlevering moet worden geweigerd. Subsidiair heeft hij verzocht om de zaak aan te houden, zodat aan de uitvaardigende autoriteit kan worden gevraagd of de overlevering voor de in het EAB genoemde feiten nog steeds gewenst is. De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de overlevering niet onevenredig is. Er is inderdaad een lange tijd overheen gegaan, maar dat maakt de overlevering niet onevenredig. Het gaat om een ernstig feit en bovendien heeft de uitvaardigende autoriteit zeer recent, na navraag over de terugkeergarantie, ook niet aangegeven terug te willen komen op haar overleveringsverzoek. De rechtbank is – met de officier van justitie – van oordeel dat het verweer niet kan slagen. Zij overweegt daartoe als volgt. In lijn met eerdere uitspraken van deze rechtbank moet voor de vraag of sprake is van (on)evenredigheid van de overlevering een onderscheid worden gemaakt tussen de stelselevenredigheid van de OLW en de evenredigheid in een concreet geval. Het stelsel van de OLW is, op de voet van het daaraan ten grondslag liggende Kaderbesluit, gebaseerd op het uitgangspunt dat het gebruik van de bevoegdheid tot overlevering, in overeenstemming met het evenredigheidsbeginsel, niet verder gaat dan nodig is om de doelstelling van het Kaderbesluit te verwezenlijken. Daarbij is het in beginsel aan de uitvaardigende autoriteit om de evenredigheid van het uitvaardigen van een EAB te toetsen. Gelet hierop kan een beroep op de onevenredigheid van een EAB slechts onder uitzonderlijke omstandigheden slagen (zie bijvoorbeeld de uitspraak van deze rechtbank van 1 maart 2013, ECLI:NL:RBAMS:2013:BZ3203). Zulke uitzonderlijke omstandigheden doen zich in deze zaak niet voor.

Nu is vastgesteld dat het EAB voldoet aan de eisen van artikel 2 OLW, er ook overigens geen weigeringsgronden aan de overlevering in de weg staan en er geen sprake is van een geval waarin aan het EAB geen gevolg mag worden gegeven, dient de overlevering te worden toegestaan.

De artikelen 2, 5, 6 en 7 OLW.

STAAT TOE de overlevering van [opgeëiste persoon] aan het Amtsgericht München (Duitsland) voor de feiten zoals die zijn omschreven in onderdeel e) van het EAB. Aldus gedaan door: mr. M. van Mourik, voorzitter, mrs. E.G.M.M. van Gessel en A. Pahladsingh, rechters, in tegenwoordigheid van mr. A.M. Rus, griffier, en uitgesproken ter openbare zitting van 21 april 2022. Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.