ECLI:NL:RBAMS:2019:2401 text/xml public 2019-04-15T13:15:53 2019-04-02 Raad voor de Rechtspraak nl Rechtbank Amsterdam 2019-03-29 13/751036-19 Uitspraak Rekestprocedure NL Amsterdam Strafrecht Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:RBAMS:2019:2401 text/html public 2019-04-15T13:15:30 2019-04-15 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:RBAMS:2019:2401 Rechtbank Amsterdam , 29-03-2019 / 13/751036-19 vervolgings EAB / Duitsland / bevoegdheid officier van justitie / geen aanleiding tot afwachten beantwoording prejudiciële vragen Ierland RECHTBANK AMSTERDAM INTERNATIONALE RECHTSHULPKAMER Parketnummer: 13/751036-19 RK nummer: 19/479 Datum uitspraak: 29 maart 2019 UITSPRAAK op de vordering ex artikel 23 Overleveringswet (OLW), ingediend door de officier van justitie bij deze rechtbank. Deze vordering dateert van 23 januari 2019 en betreft onder meer het in behandeling nemen van een Europees aanhoudingsbevel (EAB). Dit EAB is uitgevaardigd op 18 december 2018 door de Staatsanwaltschaft Duisburg (Duitsland) en strekt tot de aanhouding en overlevering van: [opgeëiste persoon] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1984, verblijfadres: [adres] , hierna te noemen de opgeëiste persoon.

De vordering is behandeld op de openbare zitting van 15 maart 2019. Het verhoor heeft plaatsgevonden in tegenwoordigheid van de officier van justitie mr. N.R. Bakkenes. De opgeëiste persoon is bijgestaan door mr. O.S. Pluimer, advocaat te Amsterdam, namens zijn raadsvrouw, mr. G.A. Jansen, advocaat te Amsterdam. De rechtbank heeft de termijn waarbinnen zij op grond van artikel 22, eerste lid, OLW uitspraak moet doen met dertig dagen verlengd omdat zij die verlenging nodig heeft om over de verzochte overlevering te beslissen.

De rechtbank heeft de identiteit van de opgeëiste persoon onderzocht. De opgeëiste persoon heeft ter zitting verklaard dat de bovenvermelde personalia juist zijn en dat hij de Nederlandse en Marokkaanse nationaliteit heeft.

In het EAB wordt melding gemaakt van een bevel tot voorlopige hechtenis van Amtsgericht Duisburg, BRD, van 7 november 2018, dossiernummer (AZ): 11 Gs 2918/18.. De overlevering wordt verzocht ten behoeve van een door de justitiële autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat ingesteld strafrechtelijk onderzoek ter zake van het vermoeden dat de opgeëiste persoon zich schuldig heeft gemaakt aan naar het recht van Duitsland strafbare feiten. Deze feiten zijn omschreven in onderdeel e) van het EAB. Een door de griffier gewaarmerkte fotokopie van dit onderdeel is als bijlage aan deze uitspraak gehecht.

De raadsman heeft ter zitting primair verzocht om de behandeling van de zaak aan te houden in afwachting van de beantwoording van de prejudiciële vragen ingediend door de Ierse Hoge Raad die zien op de vragen of de officier van justitie in Lübeck, Duitsland (zaak C-508/18 (OG)) en de officier van justitie van de Republiek Litouwen (Zaak C-509/18 (PF)) zijn te kwalificeren als rechterlijke autoriteit. In februari dit jaar is daar een derde verzoek met soortgelijke vragen bijgekomen (zaak C-82/19 PPU), ditmaal van de Ierse High Court, welke zaak ziet op een officier van justitie te Zwickau, Duitsland. Evenals in de zaak van de opgeëiste persoon betrof de laatstgenoemde zaak een door een officier van justitie uitgevaardigd EAB, gebaseerd op een arrestatiebevel van een Duitse rechter (Amtsgericht). Deze drie zaken staan op 26 maart 2019 geagendeerd voor behandeling door de Grote Kamer van het Hof van Justitie van de Europese Unie. Subsidiair, voor zover de rechtbank meent dat de positie van de officier van justitie in Duisburg niet zonder meer gelijkgesteld kan worden met die van die van de officieren van justitie in Zwickau en Lübeck, stelt de raadsman zich op het standpunt dat de behandeling van de zaak moet worden aangehouden om daarover nadere informatie in te winnen bij de uitvaardigende justitiële autoriteit. De officier van justitie heeft zich verzet tegen aanhouding van de zaak en heeft daartoe aangevoerd dat de rechtbank de Duitse officieren van justitie tot nu toe altijd als rechterlijke autoriteit heeft aangemerkt en dat het feit dat een andere lidstaat daarover prejudiciële vragen heeft gesteld niet wil zeggen dat daarover nu twijfel bestaat. Daarnaast heeft de officier van justitie erop gewezen dat het onderliggende nationale aanhoudingsbevel door een rechter is uitgevaardigd. De rechtbank acht de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (verder: het Hof) (HvJ EU 10 november 2016, C-477/16 PPU, ECLI:EU:C:2016:861 (Kovalkovas), punten 31-33), C-452/16 PPU, ECLI:EU:C:2016:858 (Poltorak), punt 38) en C-453/16 PPU, ECLI:EU:C:2016:860 (Özçelik), punten 31-34), waaruit volgt dat de officier van justitie als rechterlijke autoriteit kan worden aangemerkt, leidend. Met de officier van justitie is de rechtbank van oordeel dat de nu aanhangige prejudiciële vragen niet meebrengen dat niet langer van de hiervoor genoemde recente rechtspraak van het Hof kan worden uitgegaan. De rechtbank wijst daarom zowel het primaire als het subsidiaire verzoek af. Wat betreft het laatste geldt ook dat niet inzichtelijk is gemaakt wat daarvan nog de relevantie is naast het primaire verzoek.

Feiten vermeld op bijlage 1 bij de OLW Onderzoek naar de dubbele strafbaarheid van de feiten waarvoor de overlevering wordt verzocht, moet achterwege blijven, nu de uitvaardigende justitiële autoriteit de strafbare feiten heeft aangeduid als feiten vermeld in de lijst van bijlage 1 bij de OLW. De feiten vallen op deze lijst onder nummer 20, te weten: oplichting Volgens de in rubriek c) van het EAB vermelde gegevens is op deze feiten naar het recht van Duitsland een vrijheidsstraf met een maximum van ten minste drie jaren gesteld.

De opgeëiste persoon heeft de Nederlandse nationaliteit. Zijn overlevering kan daarom alleen worden toegestaan, indien naar het oordeel van de rechtbank is gewaarborgd dat, zo hij ter zake van de feiten waarvoor de overlevering kan worden toegestaan in de uitvaardigende lidstaat tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf wordt veroordeeld, hij deze straf in Nederland zal mogen ondergaan. De Staatsanwaltschaft Duisburg (Duitsland) heeft de volgende garantie gegeven: “European Arrest Warrant concerning [opgeëiste persoon] , born on [geboortedag] 1984 (…) It is assured that in the event of a final conviction of the prosecuted person in the Federal Republic of Germany on the basis of the applicable version of the Council Framework Decision 2008/909/JI dated 27th November 2008 about the application of the principle of mutual recognition of judgements in criminal matters in which a custodial sentence or measure is imposed for the purpose of its enforcement in the European Union (ABI. L 327 dated 5th December 2008, page 27) the prisoner will be returned to the Netherland for further execution of the sentence.” Naar het oordeel van de rechtbank is de hiervoor vermelde garantie voldoende. Uit artikel 2:13, eerste lid, aanhef en onder f, Wet wederzijdse erkenning en tenuitvoerlegging vrijheidsbenemende en voorwaardelijke sancties volgt dat deze garantie alleen kan worden geëffectueerd, indien de feiten ook naar Nederlands recht strafbaar zijn. Aan deze voorwaarde is voldaan. De feiten zijn inderdaad naar Nederlands recht strafbaar en leveren op: Verduistering, meermalen gepleegd en Aangifte doen dat een strafbaar feit gepleegd is, wetende dat het niet gepleegd is, meermalen gepleegd

Nu is vastgesteld dat het EAB voldoet aan de eisen van artikel 2 OLW en ook overigens geen weigeringsgronden aan de overlevering in de weg staan, dient de overlevering te worden toegestaan.

De artikelen 188 en 321 Wetboek van Strafrecht, Opiumwet en 2, 5, 6 en 7 OLW.

STAAT TOE de overlevering van [opgeëiste persoon] aan de Staatsanwaltschaft Duisburg ten behoeve van het in Duitsland tegen hem gerichte strafrechtelijk onderzoek naar de feiten waarvoor zijn overlevering wordt verzocht. Aldus gedaan door mr. C. Klomp, voorzitter, mrs. J.A.A.G. de Vries en H.G. van der Wilt, rechters, in tegenwoordigheid van mr. J.B.C. van der Veer, griffier, en uitgesproken ter openbare zitting van 29 maart 2019. Ingevolge artikel 29, tweede lid, OLW staat tegen deze uitspraak geen gewoon rechtsmiddel open.