<nr>1</nr>2.3

<nr>1</nr>2.3 Het voorgaande betekent dat het schriftelijke proces-verbaal op cruciale punten niet overeenstemt met de werkelijke gebezigde bewoordingen en dat er sprake is geweest van ongeoorloofde sturing. Ten eerste wordt mijn cliënt op het moment dat hij probeert uit te leggen waarom hij reden had om bang te zijn voor aangever en waarom hij een mes mee had genomen, afgekapt onder de toezegging dat zijn aangifte over die eerdere kwestie zal worden bijgevoegd, zulks in strijd met de werkelijkheid (zie hiervoor vanaf 16.28): de aangifte is immers niet bijgevoegd. Verder heeft mijn cliënt uitdrukkelijk verklaard dat 'het niet zijn bedoeling was om te steken' (zie hiervoor 27.37). Deze opmerking is uit het proces-verbaal weggelaten, terwijl het in het licht van de verdenking een wezenlijk ontkennend element in zijn verklaring is. Ten slotte merk ik op dat er door mijn cliënt niet is verklaard (zoals in het proces-verbaal staat vermeld) 'dat hij zo boos was dat hij hoe dan ook naar binnen wilde en dat hij daarom de ruit verbroken had'. Wel is door hem verklaard –nadat hem door de verbalisanten wordt verweten dat het nogal vreemd is dat hij niet weet wat er voordat hij wordt neergeslagen iets anders is gebeurd (hetgeen puur speculatief en sturend is) waarna mijn cliënt naar een verklaring zoekt en [teruggrijpt] naar een ander incident waarbij hij door boosheid niet meer wist wat hij zou hebben gedaan. Daar weet de verbalisante wel raad mee: zij maakt daarvan 'dus je was heel boos', waarmee cliënt op het pad wordt gestuurd dat hij ook nu, in casu, door boosheid het een en ander niet meer zou weten. En dat is een kwalijke zaak en het kan in ieder geval niet gelden als zijn eigen verklaring. En bovendien: als cliënt in werkelijkheid al boos zou zijn geweest, dan kan na het beluisteren van de opname niet worden geconcludeerd dat die boosheid zag op het hoe dan ook naar binnen willen gaan. Die (gestuurde) boosheid is het antwoord op de vraag waarom hij niet meer weet wat er gebeurde. Relevant is dan in ogenschouw te nemen dat uit de opname blijkt dat dat moment is ingetreden nadat hij is geslagen door aangever. Dus als wij al per se iets moeten met de ontstane boosheid zoals in verhoor naar boven gehaald/gekomen, dan ziet dat op dat moment. Waarom is dit nu allemaal zo belangrijk? Ten eerste dient een verbalisant gewoon op te schrijven wat er in werkelijkheid gezegd wordt en ten tweede moet er niet op deze wijze gestuurd worden. De gevolgen kunnen immers immens zijn: zie het vonnis van de rechtbank. 'Het hoe dan ook naar binnen willen door boosheid', neemt een belangrijke plaats in in de bewijsvoering.

<nr>1</nr>2.5 Zoals bekend, is het verhoor van 29 juni 2011 niet meer te beluisteren en niet meer te controleren. Gelet op hetgeen hiervoor is weergegeven over het verhoor van 5 juni 2011 moet er rekening mee worden gehouden dat ook de schriftelijke weergave van het verhoor van 29 juni 2011 niet correspondeert met hetgeen er in werkelijkheid is gezegd en/of dat er bij het verhoor van 29 juni 2011 op essentiële onderdelen is voortgeborduurd op de inhoud van het schriftelijke [proces-verbaal] van 5 juni 2011 en/of ongeoorloofde sturing heeft plaatsgevonden. Dat betekent dat het proces-verbaal van verhoor van 29 juni 2011 niet bruikbaar is voor het bewijs omdat het in strijd met de geldende aanwijzing niet is opgenomen en daarmee onrechtmatig verkregen bewijs is dan wel omdat het niet betrouwbaar genoeg is.” 8. In de overwegingen waarmee het Hof het verweer heeft verworpen ligt besloten dat hetgeen verdachtes raadsman heeft aangevoerd over de verschillen tussen de geluidsregistratie van het verhoor en de schriftelijke weergave daarvan in het proces-verbaal een betrouwbare zakelijke weergave bevat van hetgeen de verdachte heeft verklaard. Daarbij neem ik in aanmerking dat het Hof blijkens zijn overwegingen op de hoogte was van de inhoud van de DVD met de van de geluidsregistratie van het verhoor alvorens over de betrouwbaarheid van de zakelijke weergave van het verhoor in het proces-verbaal te oordelen. 9. Hetgeen verdachtes raadsman heeft aangevoerd is niet van dien aard dat dit een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt oplevert waarvan het Hof de afwijking uitdrukkelijk had moeten motiveren. Voor zover verdachtes verklaring van 5 juni 2011 voor het bewijs is gebruikt valt immers niet in te zien dat de weergave van die verklaring bij proces-verbaal op cruciale punten verschilt van de weergave van de geluidsregistratie van het verhoor zoals deze bij pleidooi is gegeven. 10. Ten derde wordt in de toelichting op het middel geklaagd dat de overwegingen van het Hof dat de verklaring van verdachte op geen enkele wijze lijkt te zijn beïnvloed door de vragen van de verbalisanten onbegrijpelijk is. Ter toelichting wordt opgemerkt dat onbegrijpelijk is hoe de vaak chaotische verklaring van verdachte het bestaan van ongeoorloofde druk onaannemelijk kan maken. Aldus wordt echter miskend dat niet aannemelijk moet worden gemaakt dat er geen sprake is van ongeoorloofde druk maar dat de vraag is of aannemelijk is dat er sprake is geweest van ongeoorloofde druk. Dat en waarom dat laatste niet het geval is heeft het Hof, mede in aanmerking genomen dat het Hof op de hoogte was van de inhoud van de DVD met de geluidsregistratie van het verhoor, toereikend gemotiveerd. 11. Het middel faalt. 12. Het tweede middel houdt in dat het Hof heeft verzuimd te reageren op het uitdrukkelijk onderbouwde standpunt dat bij verdachte opzet op levensberoving ontbrak althans dat het Hof de afwijking daarvan ontoereikend heeft gemotiveerd. 13. Het Hof heeft met betrekking tot het bewijs overwogen: “Overweging betrekking tot het bewijs Het hof is van oordeel dat het door verdachte gevoerde verweer strekkende tot vrijspraak van het tenlastegelegde wordt weerlegd door de gebezigde bewijsmiddelen, zoals deze later in de eventueel op te maken aanvulling op dit arrest zullen worden opgenomen. Het hof heeft geen reden om aan de juistheid en betrouwbaarheid van de inhoud van die bewijsmiddelen te twijfelen. Het hof overweegt daarbij in het bijzonder dat verdachte heeft gepoogd aangever opzettelijk en met voorbedachten rade van het leven te beroven. Het hof leidt - met de rechtbank – het genoemde opzet met name af uit de feiten en of omstandigheden, dat verdachte eerst aangever heeft bedreigd met de dood, zowel rechtstreeks als via [betrokkene 1], zi.jn (ex)vriendin, en dat hij vervolgens een mes heeft gepakt om mee te nemen naar aangever. Vervolgens is verdachte naar aangever toegegaan, heeft daar aangekomen, een ruit vermeld en is met dat mes in de hand via de vernielde ruit naar binnen gegaan, waarna hij met dat mes de in de bewezenverklaring genoemde verwondingen bij aangever heeft veroorzaakt. Naar zijn uiterlijke verschijningsvorm levert dit complex van - opeenvolgende - feiten opzet op levensberoving. Voorts heeft verdachte gedurende zijn handelingen, waaronder het zich met een mes begeven naar de woning en het zich door middel van het bruutweg ingooien van een raam het verschaffen van de toegang tot die woning tijd gehad zich te beraden op het te nemen of genomen besluit, zodat hij de gelegenheid heeft gehad na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap heeft kunnen geven. Dat aangever volgens de verdediging een grote mate van eigen schuld kan worden verweten is, daargelaten dat dit het opzet bij verdachte niet zonder meer zou wegnemen, niet aannemelijk gemaakt en is het hof ook anderszins niet gebleken.” 14. In de toelichting op het middel wordt in de eerste plaats geklaagd dat niet vaststaat dat verdachte aangever heeft bedreigd met de dood. Dusdoende gaat het middel voorbij aan de inhoud van bewijsmiddel 4 waarin wel gesproken wordt van bedreiging met de dood van het slachtoffer. 15. In de tweede plaats wordt geklaagd dat het Hof niet heeft gereageerd op het uitdrukkelijk onderbouwde standpunt dat verdachte op 2 juni 2011 voorafgaand aan het bezoek aan de woning van [betrokkene 1] doodsbedreigingen jegens het slachtoffer heeft geuit die niet in verband kunnen worden gebracht met of indicatief zouden zijn voor de voorgenomen dodingshandelingen. 16. Met deze klacht gaat het middel er aan voorbij dat het Hof wel heeft gereageerd op dit verweer. Het Hof heeft immers de verklaring van het slachtoffer en de tegenover de politie afgelegde verklaring van [betrokkene 1] voor het bewijs gebruikt, daarmee te kennen gevende dat het het standpunt van verdachtes raadsman, dat moest worden uitgegaan van de verklaring van [betrokkene 1] tegenover de rechter-commissaris, niet deelde. Overigens behoefde het Hof zijn standpunt niet te motiveren omdat hetgeen verdachtes raadsman heeft aangevoerd in hoofdzaak betrekking heeft op de overwegingen van de Rechtbank en voor het overige geen uitdrukkelijk onderbouwd standpunt behelst in de zin van art. 359 lid 2 Sv. 17. Ten slotte wordt geklaagd dat het Hof het bewijs van de voorbedachte raad niet toereikend heeft gemotiveerd. Die opvatting deel ik niet. Zoals het Hof heeft vastgesteld heeft verdachte het slachtoffer eerst – en wel in maart en april 2011 en nadien op 2 juni 2011 (bewijsmiddelen 1 en 4) - bedreigd met de dood zowel rechtstreeks als via diens vriendin, heeft hij vervolgens een broodmes gepakt om mee te nemen naar het slachtoffer, is hij naar het slachtoffer toegegaan en heeft daar aangekomen een ruit vernield, is daar naar binnen gegaan en heeft vervolgens het slachtoffer een aantal messteken toegebracht waardoor deze gewond is geraakt aan zijn hoofd, aan zijn arm en aan zijn borst. Uit deze gang van zaken blijkt niet alleen dat verdachte, zoals het Hof heeft vastgesteld, de gelegenheid heeft gehad om na te denken over de betekenis en de gevolgen van zijn voorgenomen daad en zich daarvan rekenschap kunnen geven, maar daaruit kan ook worden afgeleid dat hij dat ook daadwerkelijk gedaan nu hij immers na het slachtoffer met de dood te hebben bedreigd met een mes, een potentieel moordwapen, naar diens woning is gegaan, zich met geweld toegang tot die woning heeft verschaft en vervolgens het slachtoffer meermalen met het mes heeft gestoken en kennelijk zo vastberaden was dat hij pas ophield toen het slachtoffer hem tegen de grond had gewerkt. Voorts heeft het Hof, zoals in zijn overwegingen besloten ligt, geoordeeld dat in deze gang van zaken geen aanwijzing voor enige contra-indicatie voor voorbedachte raad, zoals besluitvorming en uitvoering in plotselinge hevige drift, een korte spanne tijds tussen besluit en uitvoering, handelen in een plotselinge hevige gemoedsopwelling, besloten ligt. Dat oordeel is niet onbegrijpelijk en behoeft bij gebreke van een ter zake gevoerd verweer geen nadere motivering. 18. Het middel faalt. 19. Het derde middel klaagt over ontoereikende motivering van verwerping van het voorwaardelijk verzoek om aanhouding. 20. Het middel heeft het oog op de navolgende overwegingen van het Hof: “Voorwaardelijk verzoek om aanhouding De raadsman heeft een voorwaardelijk verzoek om aanhouding gedaan teneinde alsnog in het bezit gesteld te worden van de door hem opgevraagde en nog niet ontvangen in het verleden opgemaakte mutaties inzake meldingen door [betrokkene 1] en en/of [verdachte] over [betrokkene 2] en/of door [betrokkene 1] en/of [verdachte] gedane aangiften vanwege bedreiging door [betrokkene 2]. Indien [betrokkene 2] vervolgd is voor laatstgenoemd incident, wenst de raadsman in het bezit gesteld wil worden van een kopie van de dagvaarding en het vonnis in die strafzaak De raadsman heeft aangegeven dat hij met deze stukken aannemelijk wil maken dat verdachte eerder is bedreigd door aangever en dat hij naar de woning van [betrokkene 1] ging uit bezorgdheid en niet met het vooropgezette doel om [betrokkene 2] te doden. Het hof overweegt hieromtrent het volgende. De door de raadsman aangevoerde feiten over meldingen, aangiften inzake [betrokkene 2] en de strafvervolging tegen [betrokkene 2] worden niet betwist, waardoor de grond van het verzoek komt te vervallen. Het hof wijst het verzoek tot aanhouding met vorenbedoeld doel derhalve af.” 21. De overwegingen van het Hof dienen aldus te worden verstaan dat het Hof de door de raadsman aangevoerde feiten voor juist houdt en derhalve de noodzaak om het verzoek van de raadsman te honoreren vervalt. 22. Dat oordeel geeft geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting, is niet onbegrijpelijk en toereikend gemotiveerd. 23. Het middel faalt. 24. Het vierde middel houdt in dat het Hof heeft verzuimd te reageren op het betoog van verdachtes raadsman dat een volledig onderzoek van de vordering van de benadeelde partij een onevenredige belasting vormt van het strafgeding. 25. Het middel miskent dat het Hof niet hoeft te motiveren waarom naar zijn oordeel de behandeling van de vordering van de benadeelde partij geen onevenredige belasting vormt van het strafgeding, ook niet als ter zake verweer is gevoerd. 26. Het middel faalt. 27. De middelen kunnen worden afgedaan met de in art. 81 RO bedoelde motivering. 28. Gronden waarop de Hoge Raad gebruik zou moeten maken van zijn bevoegdheid de bestreden uitspraak ambtshalve te vernietigen heb ik niet aangetroffen. Deze conclusie strekt tot verwerping van het beroep. De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederland AG