ECLI:NL:PHR:1978:AC1204 text/xml public 2026-05-04T13:02:19 2013-04-04 Raad voor de Rechtspraak nl AC1204 Parket bij de Hoge Raad 1978-01-10 69307 Conclusie NL Strafrecht Arrest Hoge Raad: ECLI:NL:HR:1978:AC1204 Rechtspraak.nl NJ 1978, 642 http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:PHR:1978:AC1204 text/html public 2026-04-30T15:32:31 2026-04-30 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:PHR:1978:AC1204 Parket bij de Hoge Raad , 10-01-1978 / 69307 OM-cassatie. Executie-uitlevering opgeëiste persoon (Duitse nationaliteit) naar Bondsrepubliek Duitsland t.z.v. meerdere diefstallen. 1. HR als cassatierechter. Ongenoegzaamheid van stukken, art. 12.2.a EUV. Blijkt uit overgelegde stukken dat beslissingen van Duitse rechters rechtsgeldig en voor tenuitvoerlegging vatbaar zijn? 2. HR als feitenrechter. Verweer dat opgeëiste persoon Nederlands onderdaan is a.b.i. art. 6.1.a en 6.1.b EUV. Ad 1. Het behoort niet tot taak van Nederlandse rechter om bij behandeling van verzoek tot uitlevering te onderzoeken of verklaringen, die bij uitleveringsverzoek zijn overgelegd, door buitenlandse rechter terecht zijn afgegeven. HR zal doen wat Rb had behoren te doen. Ad 2. Door overlegging van vonnissen van Duitse gerechten en verklaringen is voldaan aan eis, die is gesteld in art. 12.2.a EUV. In uitspraken van Duitse rechters vermelde feiten, die beantwoorden aan omschrijvingen van delicten in art. 310 en 311 jo. 45 en 47 Sr, zijn krachtens wetten zowel van Bondsrepubliek Duitsland als van Nederland strafbaar gesteld met vrijheidsstraf met maximum van meer dan 1 jaar. Overgelegd besluit van Duits gerecht houdt in dat is herroepen eerder besluit van dat gerecht, dat inhoudt aan opgeëiste persoon verleende “Strafaussetzung zur Bewährung” m.b.t. strafrestant van 365 dagen t.z.v. vonnis van Duits gerecht. Uitleveringsverzoek is aan opgeëiste persoon medegedeeld bij hem betekende vordering. Deze vonnissen bevatten overzicht van feiten waarvoor uitlevering wordt verzocht, met voldoende nauwkeurige vermelding van tijd en plaats waarop die zijn begaan, hun wettelijke omschrijving en verwijzing naar (in afschrift bijgevoegde) toepasselijke wetsbepalingen. Uitspraak van Rb vermeldt dat opgeëiste persoon ter zitting van Rb heeft verklaard dat hij in uitleveringsverzoek bedoelde persoon is en dat hij niet Nederlandse nationaliteit bezit. P-v van zitting van Rb houdt in dat raadsman heeft betoogd dat opgeëiste persoon Nederlands onderdaan is a.b.i. art. 6.1.a en 6.1.b EUV. Uit tekst van art. 6.1.a en 6.1.b EUV, verklaring van Nederland bij die bepaling en wetsgeschiedenis bij goedkeuringswet van EUV (vraag of opgeëiste persoon een in Nederland “gewortelde” vreemdeling is, komt niet aan de orde bij rechterlijke beslissing omtrent toelaatbaarheid van uitlevering) volgt dat dit verweer geen doel treft. Nu is voldaan aan de door Uitleveringswet en verdrag gestelde eisen en niet is gebleken van enige omstandigheid die aan toelaatbaarverklaring van gevraagde uitlevering in de weg staat, behoort uitlevering toelaatbaar te worden verklaard, gelet op art. 2 en 6 EUV en art. 45, 57, 310 en 311 Sr. HR verklaart uitlevering toelaatbaar. na .- Nr. 69.307 Zitting 6 december 1977. Mr. Remmelink. Conclusie inzake: [de opgeëiste persoon]. Edelhoogachtbare Heren, In deze zaak waarin de Rechtbank de door de Duitse Bondsrepubliek gevraagde uitlevering van gerequireerde ontoelaatbaar heeft verklaard tegen welke uitspraak de Officier van Justitie zich van beroep in cassatie heeft voorzien is door Z.E.A. één middel tot cassatie voorgesteld, waarin hij in beide onderdelen (a en b) erover klaagt, dat de Rechtbank ondanks de omstandigheid, dat de betrokken Duitse beslissingen, resp. een vonnis van het Landgericht München I van 1 juli 1969 en een "besluit" van het Landgericht Kempten (Allgäu) van 12 oktober 1970, vergezeld waren van een verklaring van resp. een rechter van het Amtsgericht München en de voorzitter van de Eerste Strafkamer van het Landgericht Kempten, waarin werd gesteld, dat de beslissingen rechtsgeldig en uitvoerbaar waren, de executabiliteit niet heeft aanvaard, en mitsdien op deze grond de overgelegde stukken voor toelaatbaarheid-verklaring van de uitlevering ongenoegzaam heeft geacht. Het komt mij voor, dat de Heer Requirant hierin gelijk heeft. Ook ik meen, dat de Nederlandse rechter zich bij een dergelijke door de Duitse justitie afgegeven verklaring moeten neerleggen, en het niet de taak van de Nederlandse rechter is om aan de hand van een trouwens toch altijd moeilijk en riskant onderzoek te controleren, of deze verklaring wel juist is. In deze lijn liggen ook de arresten van Uw Raad welke de Officier bereids heeft genoemd. Ik verwijs hier nog speciaal naar Uw arrest van 7 december 1976, no. 68484, DD 77.039, waarin ook sprake is van een fotocopie van een vonnis en een daarbijgaande verklaring, in casu van het Schöffengericht, waaruit blijkt, dat het vonnis rechtsgeldig en uitvoerbaar is verklaard. En in H.R. 22 juli 1974, N.J. 1974, no. 483 gaat Uw Raad eveneens accoord met de aan de voet van een vonnis aangebrachte aantekening van de hoofdgriffier, dat de betreffende beslissing is "exécutoire". Zie ook nog H.R. 9 november 1976, N.J. 1977 no. 75. In uitleveringszaken strekkende tot vervolging dient de rechter zich ook te onthouden van een onderzoek naar de mérites van de tot grondslag dienende buitenlandse justitiële beslissing. Vgl. H.R. 31 augustus 1972, N.J. 1973, no. 122 en 5 december 1972, N.J. 1973, no. 285. Ik neem aan, nu zij haar uitspraak speciaal heeft doen steunen op het h.i. niet voldoende blijken van de mogelijkheid van tenuitvoerlegging van de Duitse beslissingen, dat de Rechtbank van mening is geweest, dat de toelaatbaarheid van de uitlevering beoordeeld moet worden aan de hand van het Europees Uitleveringsverdrag (E. U.V. ), waaraan sinds 1 januari 1977 (vgl. Trb. 1977, no. 20) ook de Bondsrepubliek is gebonden, en niet naar het vóórdien, dus ook nog ten tijde van het binnenkomen het verzoek tot uitlevering (18 mei 1976), gegolden hebbende Nederlands-Duitse Uitleveringsverdrag van 1897 (S 211). In dit laatste verdrag wordt nl. van de executabiliteit niet speciaal melding gemaakt; er wordt slechts gesproken over "een vonnis tot veroordeling" (art. 7). Het komt mij met de Officier voor, dat, nu het verdrag geen overgangsregeling bevat, en de Bondsrepubliek bij haar toetreding ook geen voorbehoud van deze strekking heeft gemaakt inderdaad geopteerd moet worden voor onmiddellijke toepasselijkheid van het E.U.V. Vgl. ook art. 28 lid 1 E.U.V., alsmede Trb. 1977 no. 20, p. 6. Dat lijkt mij te zijn in de geest van deze volkenrechtelijke overeenkomsten, waarbij doorslaggevend moet zijn het moment, waarop tot uitlevering (rechtshulp) moet worden overgegaan, in casu dus het moment, waarop de rechter zijn regering hieromtrent moet adviseren. Vgl. ook Van Veen in diens noot onder Hof Den Haag 31 januari 1974, N.J. 1974, no. 303 (uitlevering naar Zweden van Pauksch), die wijst op de tekst van het arrest van Uw Raad (inzake Pauksch), H.R. 16 januari 1973, N.J. 1973, no. 281, waar Uw Raad, voormeld beginsel belijdend, niet slechts sprak van de tijd van het verzoek tot uitlevering, als beslissend voor de vaststelling welke norm voor de strafbaarheid moet worden aangehouden, maar ook van de tijd van de beslissing over de uitlevering. Zie eveneens voor een dergelijke, m.i. significante terminologie H.R. 1 juli 1977, no. 69006, DD 77.250, N.J. 1977, no. 601, wederom inzake Pauksch. Tenslotte wijs ik met de Officier op de beschouwingen omtrent dit topic in de M.v.A. van het ontwerp U.W. (Bijl. H. 2e K. 1965/66 no. 8054, p. 2). De Rechtbank heeft derhalve in onze opvatting in strijd met wat het verdrag hieromtrent bepaalt (art. 12 lid 2 onder a), en waarop art. 28 lid 2 en art. 18 lid 3 onder a UW aansluiten, ten onrechte de uitlevering wegens ongenoegzaamheid van de hiervoor bedoelde stukken ontoelaatbaar verklaard, althans haar uitspraak dienaangaande onvoldoende met redenen omkleed. Ik concludeer mitsdien, dat Uw Raad het middel gegrond achtend de uitspraak waarvan beroep zal vernietigen en doende wat de Rechtbank had behoren te doen, vaststellende, dat aan de vereisten gesteld in wet en E. U.V. is voldaan, gezien de artt. 1, 2 en 12 van dit verdrag de gevraagde uitlevering toelaatbaar zal verklaren, althans dat Uw Raad na bedoelde vernietiging, teneinde te kunnen doen wat de Rechtbank had behoren te doen, zal bepalen, dat requirant op een door hem te bepalen dag en uur zal worden opgeroepen teneinde omtrent de aanvrage tot uitlevering opnieuw te worden gehoord. De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden,