<nr>1</nr>Het procesverloop <?linebreak?>

<nr>3</nr>De beoordeling In het incident 3.1. SAI heeft aan haar verzoek ten grondslag gelegd dat CSA SA en CSA Ltd rechtspersonen zijn die in het buitenland gevestigd zijn en aldus in de zin van artikel 122 Rv hier te lande geen woonplaats of gewone verblijfplaats hebben waardoor ze, op grond van dat artikel, gehouden zijn tot het stellen van zekerheid. Volgens SAI dient, ook [eiser sub 3], die in Venezuela woonachtig is, ingevolge artikel 122 lid 1 Rv, zekerheid te stellen voor de proceskosten. Voorts heeft SAI gesteld dat de uitzonderingen die in lid 2 van dat artikel worden genoemd, in casu niet van toepassing zijn. Meer specifiek heeft SAI daarbij betoogd dat zij zich niet kan verhalen op de onder haar bevindende gelden omdat SAI dan tegen de geldende regelgeving en sancties zou handelen. 3.2. [ Eiser sub 3] c.s. hebben primair als verweer aangevoerd dat er geen verplichting tot het stellen van zekerheid bestaat omdat de uitzondering van artikel 122 lid 2 aanhef en onder c Rv zich in dit geval voordoet. Volgens [eiser sub 3] c.s. staat er op de bankrekeningen van CSA SA, CSA Ltd en [eiser sub 3], die SAI onder zich houdt, voldoende saldo om verhaal te kunnen bieden bij een eventuele veroordeling tot betaling van de proceskosten. Subsidiair hebben CSA SA en CSA Ltd aangevoerd dat ze allebei in landen gevestigd zijn waarbij er, op basis van een verdrag, geen verplichting tot het stellen van zekerheid bestaat (artikel 122 lid aanhef en onder a Rv). 3.3. Het Gerecht overweegt hieromtrent als volgt. Los van de vraag of CSA CS en CSA Ltd zich op artikel 122 lid 2 aanhef en onder a Rv kunnen beroepen, is het gerecht van oordeel dat [eiser sub 3] c.s. voldoende aannemelijk hebben gemaakt dat verhaal voor een eventuele veroordeling tot betaling van de proceskosten hier te lande mogelijk zal zijn. SAI heeft weliswaar gesteld dat verhaal voor een proceskostenveroordeling vanwege de geldende sancties en regelgeving onmogelijk is, maar heeft niet specifiek gesteld op welke regelgeving en sancties zij zich beroept en waarom deze bepalingen een beletsel zouden vormen voor verhaal - al dan niet door verrekening - in het geval van een eventuele veroordeling tot betaling van de proceskosten. Het geven van een nadere onderbouwing van haar stelling lag wel op de weg van SAI zeker nu het gerecht in de kortgedingprocedure in onderhavige zaak, waarin eveneens een incident tot zekerheidstelling was opgeworpen, de door SAI gevorderde zekerheidstelling, op basis van dezelfde gronden, heeft afgewezen. Dat SAI een mogelijke tegenvordering heeft, brengt het gerecht niet tot een ander oordeel. 3.4. Het voorgaande leidt tot de slotsom dat de incidentele vordering van SAI zal worden afgewezen. SAI zal als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten van het incident worden veroordeeld. Deze kosten worden aan de zijde van Huntington begroot op NAf 6.000,- wegens salaris advocaat. In de hoofdzaak 3.5. SAI heeft het gerecht bij e-mailbericht van 28 september 2020 verzocht om de eerder op die dag genomen rolbeslissing te herstellen en haar alsnog in de gelegenheid te stellen een conclusie van antwoord in de hoofdzaak te nemen. 3.6. [ Eiser sub 3] c.s. hebben het gerecht in hun conclusie van antwoord in het incident verzocht om gelijktijdig uitspraak te doen in zowel de hoofdzaak als in het incident. Zij menen dat aan SAI terecht akte niet dienen is verleend omdat SAI heeft verzuimd om op de daarvoor bepaalde rolzitting van 28 september 2020 een conclusie van antwoord in de hoofdzaak te nemen. 3.7. Het gerecht is, anders dan [eiser sub 3] c.s., van oordeel dat ten onrechte akte niet dienen tegen SAI is verleend en overweegt hiertoe als volgt. 3.8. Voor in ieder geval de incidentele vordering tot zekerheidsstelling geldt dat daarop naar zijn aard in beginsel dient te worden beslist voorafgaand aan het verrichten van verdere proceshandelingen in de hoofdzaak. Immers, indien de incidentele vordering tot zekerheidstelling wordt toegewezen en [eiser sub 3] c.s. binnen de gestelde termijn geen zekerheid voor de proceskosten stellen, zal dat (in beginsel) tot niet-ontvankelijkheid van [eiser sub 3] c.s. in de hoofdzaak leiden. Gelet hierop is het niet onbegrijpelijk dat SAI eerst een beslissing in het incident wil afwachten voordat zij overgaat tot het nemen van een conclusie van antwoord in de hoofdzaak. 3.9. Wat in deze zaak in het bijzonder tot het verlenen van akte niet-dienen aanleiding heeft gegeven was het feit dat SAI peremptoir (P1) stond voor de door haar te verrichten proceshandeling (conclusie van antwoord). Het opwerpen van een incident in een laat stadium kan onder omstandigheden als misbruik van procesrecht worden aangemerkt. In deze zaak is SAI opgeroepen tegen de zitting van 6 juli 2020, waarna haar een eerste vrij uitstel van 8 weken is verleend, gevolgd door een nader uitstel met peremptoirstelling van nog eens 4 weken. Zeker bij een eenvoudig incident als hier aan de orde, rijst dan de vraag waarom het incidenteel verzoek tot zekerheidstelling niet al eerder is gedaan, waarmee vertraging van de hoofdzaak had kunnen worden beperkt. Het is bepaald geen vanzelfsprekendheid dat het opwerpen van een incident de peremptoirstelling in de hoofdzaak schorst (zie bijvoorbeeld de annotatie in JBPR 2018 aflevering 3 onder ECLI:NL:GHAMS:2018:408). Bij dit gerecht (evenmin als bij de gerechten van Aruba, BES en Sint Maarten) is het echter geen gebruik dat in een dergelijk geval in de hoofdzaak akte niet dienen wordt verleend. Het Procesreglement Civiele zaken 2018 zwijgt op dit punt. 3.10. Het gerecht ziet in het vorenstaande voldoende aanleiding om de akte niet dienen terug te draaien en de hoofdzaak naar de rolzitting van maandag 14 december 2020 te verwijzen voor conclusie van antwoord P2. 3.11. Iedere verdere beslissing zal worden aangehouden.