<nr>1</nr>DE PROCEDURE

<nr>2</nr>HET VERZOEK EN DE BEOORDELING 2.1 [ X] is op 1 juni 2002 bij SABA in dienst getreden in de functie van zorgassistent. Haar salaris bedroeg laatstelijk Afl. 3.080,- bruto per maand. 2.2 [ X] is sedert 11 maart 2014 volledig arbeidsongeschikt als gevolg van een aandoening aan haar pols. Wegens het bestaan van langdurige arbeidsongeschiktheid heeft SABA een ontslagvergunning aangevraagd bij de Directeur van de Directie Arbeid. Deze heeft op 23 september 2016 de vergunning geweigerd. 2.3 SABA verzoekt in verband met de langdurige arbeidsongeschiktheid van [X] thans ontbinding van de arbeidsovereenkomst. [X] heeft zich daartegen verweerd. Zij beroept zich op een arbeidsongeval dat heeft plaatsgevonden op 6 januari 2013, dat aan haar klachten ten grondslag ligt en voert verder aan dat art. 4 lid 5 CAO 2001-2004 een opzegverbod inhoudt tijdens ziekte die nog geen vier jaren heeft geduurd. Met ingang van 28 april 2015 geldt een nieuwe cao, waarin een opzegverbod is opgenomen van twee jaren. [X] heeft zich op het standpunt gesteld dat de “oude” CAO moet worden toegepast, nu partijen daaraan reeds uitvoering hebben gegeven. Het Gerecht overweegt het volgende. 2.4 In het midden kan blijven of de arbeidsongeschiktheid een gevolg is van een bedrijfsongeval, nu de CAO daaraan geen consequenties verbindt. Het komt dan aan de vraag of aan [X] de bescherming van de CAO 2001-2004 toekomt. Die vraag wordt ontkennend beantwoord. SABA heeft de integrale tekst van de CAO overgelegd, met daarbij een protocol, waarin de CAO-partijen een voorbehoud hebben gemaakt ten aanzien van een aantal bepalingen in de CAO die leiden tot financiële consequenties. Daaronder valt ook art. 4 lid 5. Uitvoering daarvan is afhankelijk van de financiën die door het Land Aruba beschikbaar worden gesteld. SABA heeft aangevoerd dat het Land de kosten voor de uitvoering van dit artikel niet heeft verstrekt, zodat de bescherming in de CAO geen werking heeft en de wettelijke regeling van toepassing is. [X] heeft niet bestreden dat het Land geen middelen ter beschikking heeft gesteld. De tekst van de CAO en het daarbij behorende protocol zijn duidelijk in de uitleg en werking. Ook voor [X] die zelf geen partij is bij de CAO, kan over de interpretatie geen misverstand bestaan. Hoewel er veel voor te zeggen valt dat, als eenmaal uitvoering wordt gegeven aan een CAO-bepaling, een werkgever daaraan gebonden is, kan in dit verband niet worden genegeerd dat het Land een financieel beleid moet voeren dat die uitvoering toelaat. Nu dat niet het geval is, is de bescherming (uiteindelijk) een wassen neus. In de CAO 2015-2018 is een andere regeling opgenomen, namelijk een beëindigingsverbod voor twee jaren. Daarbij geldt geen financieel voorbehoud. In zoverre is deze bepaling gunstiger dan die van de CAO 2001-2004. Die twee jaren zijn reeds ruim verstreken. Ter zitting is gebleken dat [X] geen zicht heeft op een concrete verbetering van haar gezondheidssituatie en dat zij nog steeds volledig arbeidsongeschikt is. Het Gerecht zal tegen deze achtergrond de gevraagde ontbinding toestaan. 2.5 SABA heeft toegezegd aan [X] de cessantia-uitkering te zullen verstrekken. 2.6 Voor een kostenveroordeling bestaat geen aanleiding.