<nr>1</nr>DE PROCEDURE

<nr>4</nr>DE BEOORDELING 4.1 Gedaagde grondt het door hem gestelde recht om van de (voormalige) echtelijke woning gebruik te maken op, voor zover het gerecht dat kan volgen, een huurrecht waaraan geen einde komt zolang de Huurcommissie daarvoor geen toestemming geeft, het bestaan van een natuurlijke verbintenis tussen erflaatster en Gedaagde waardoor dat na overlijden van eerstgenoemde is geconverteerd in een rechts afdwingbare verbintenis jegens Eiseres als (naar het gerecht begrijpt) testamentair erfgenaam, anticipatie op ontwerpwetgeving, althans concorderende uitleg van de Arubaanse wet aan die van Nederland en andere delen van het Koninkrijk, verkrijgende verjaring van een recht vruchtgebruik en ten slotte een overeenkomst van bruikleen. Geen van deze grondslagen kan het verweer dragen. 4.2 Niet weersproken is dat het pand dat Gedaagde nu bewoont voorheen de echtelijke woning van erflaatster en Gedaagde was. Dat de woning op grond van de huwelijkse voorwaarden volledig eigendom van erflaatster was doet daaraan niet af. Mede in het licht van het bepaalde in artikel 1:83 lid 1 BW valt zonder nadere, niet gestelde, omstandigheden niet in te zien hoe tot de conclusie kan worden gekomen dat tussen erflaatster en Gedaagde een huur- of een gebruiksovereenkomst met betrekking tot de echtelijke woning tot stand is kunnen komen. Ook nadien is niet kenbaar een dergelijke overeenkomst tussen Eiseres en Gedaagde tot stand gekomen. De omstandigheid dat Eiseres de Huurcommissie in augustus 2008 zou hebben benaderd om een huurprijs vast te stellen – stukken daarvan zijn niet overgelegd – brengt niet mee dat tussen partijen zo’n huurovereenkomst bestaat nu niet duidelijk is dat Gedaagde destijds van het bestaan van een huurovereenkomst is uitgegaan. Gedaagde heeft naar eigen stelling ook nooit enige huursom aan Eiseres betaald. Om tot de conclusie te komen dat na het overlijden van erflaatster een gebruiksovereenkomst tussen Eiseres en Gedaagde tot stand is gekomen is ook niet voldoende gesteld. Enige basis waarop tot de conclusie kan worden gekomen dat partijen ter zake wilsovereenstemming hebben bereikt wordt niet gesteld. Evenmin is duidelijk op basis waarvan Gedaagde er gerechtvaardigd op zou hebben mogen vertrouwen dat ter zake tussen partijen wilsovereenstemming bestond. De enkele omstandigheid dat Eiseres kennelijk al die jaren gedoogd heeft dat Gedaagde in de voormalige echtelijke woning bleef wonen is niet genoeg om tot die conclusie te komen. 4.3 Voor anticipatie op een wetsontwerp nieuw erfrecht is geen ruimte, reeds niet omdat het ontwerp ingrijpend afwijkt van het huidige recht. Ook op grond van concorderende uitleg is geen ruimte voor toepassing van het door Gedaagde voorgestane recht; in Aruba luidt het huwelijksvermogens- en het erfrecht nu eenmaal uitdrukkelijk anders dan in Nederland en andere delen van het Koninkrijk. Dat bij erflaatster een verzorgingswens jegens Gedaagde heeft voorgestaan en Eiseres daarom als erfgenaam hieraan gebonden is komt niet tot uitdrukking in het door erflaatster gemaakte testament. Wilsuitingen in dat verband, voor zover die zijn gedaan overeenkomstig hetgeen in de door Gedaagde overgelegde verklaringen staat, kunnen geen inbreuk maken op de uiterste wil zoals die door erflaatster in haar testament tot uitdrukking is gebracht. 4.4 Voor de gestelde verkrijgende verjaring van een recht van vruchtgebruik is nodig dat Gedaagde gedurende 20 jaar het onafgebroken bezit (te kwader trouw) van dergelijk registergoed heeft gehad. Om dezelfde reden als onvoldoende gemotiveerd gesteld is dat tussen erflaatster en Gedaagde enige overeenkomst heeft bestaan is onvoldoende gemotiveerd dat Gedaagde gedurende het huwelijk met erflaatster heeft gemeend bezitter te zijn van een recht van vruchtgebruik op de echtelijke woning. Daarvan kan dus hooguit pas sprake zijn na het overlijden van erflaatster op 26 november 2005. Sedertdien zijn nog geen 20 jaar verstreken. 4.5 Voorgaande betekent dat de vordering toewijsbaar is. Het gerecht kan ondertussen de ogen niet sluiten voor de omstandigheid dat Eiseres niet zo maar een woning maar de voormalige echtelijke woning heeft geërfd, Gedaagde inmiddels 85 jaar oud is, hij voor en vanaf het overlijden van zijn echtgenote in de woning woont terwijl niet gebleken is dat Eiseres er geen bijzonder spoedeisend belang heeft om over de woning te beschikken; zij wil deze zelf betrekken of verkopen na haar verhuizing uit Venezuela maar de noodzaak daarvan is niet onderbouwd en nader gemotiveerd. Het gerecht ziet hierin aanleiding om een ruime ontruimingstermijn van vijf jaar vast te stellen. Niet redelijk en billijk zou echter zijn dat Gedaagde zonder enige gebruiksvergoeding van de woning gebruik blijft maken. Het gerecht legt in dit verband aan partijen voor dat de woning kennelijk meer dan Afl. 100.000, historische bouwwaarde zou hebben zodat, aansluiting zoekend bij gebruikelijk bij voorgezet gebruik na echtscheiding, te denken valt aan 4% van die waarde, wat neerkomt op Afl. 333, per maand. 4.6 Ondertussen is er geen goede reden waarom Gedaagde een onderzoek door een hier te lande opererende makelaar/taxateur niet zou moeten toestaan. Daartoe zal hij te zijner tijd ook worden veroordeeld. 4.7 Het gerecht zal de zaak daarom verwijzen naar de rol van 11 mei 2016 voor uitlating zijdens partijen. 4.8 Het gerecht houdt iedere verdere beslissing aan.