Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof

Parketnummer : 20-003181-24 Uitspraak : 4 juli 2025 TEGENSPRAAK (ex art. 297 Sv)

Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof 's-Hertogenbosch gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch, van 20 november 2024, met parketnummer 01-275564-24 en de van dat vonnis deel uitmakende beslissing op de vordering tot tenuitvoerlegging van een eerder opgelegde voorwaardelijke straf, met parketnummer 23-001776-22, in de strafzaak tegen:

[verdachte] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 2002, BRP-adres: [adres] . Hoger beroep Bij vonnis waarvan beroep heeft de politierechter de verdachte ter zake van ‘opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielen’ (feit 1), en ‘diefstal door twee of meer verenigde personen’ (feit 2), veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 1 maand, met aftrek van het voorarrest. Voorts heeft de politierechter een beslissing genomen op de vordering van de benadeelde partij [benadeelde 1] . Ten slotte heeft de politierechter de tenuitvoerlegging gelast van de onder parketnummer 23-001776-22 eerder opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 8 weken. Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld. Onderzoek van de zaak Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep. Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen namens de verdachte naar voren is gebracht. De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal vernietigen, en opnieuw rechtdoende, het onder feit 1 en feit 2 tenlastegelegde bewezen zal verklaren en de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 1 maand. Voorts heeft de advocaat-generaal gevorderd dat het hof de tenuitvoerlegging van de onder parketnummer 23-001776-22 opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf zal gelasten. Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij heeft de advocaat-generaal geconcludeerd dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk dient te worden verklaard in de vordering tot schadevergoeding. De raadsvrouw van de verdachte heeft uitsluitend een straftoemetingsverweer gevoerd. Ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij heeft de raadsvrouw bepleit dat het hof de vordering zal afwijzen, dan wel niet-ontvankelijk zal verklaren. Het vonnis waarvan beroep Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat de politierechter heeft volstaan met een aantekening mondeling vonnis, maar het hof gebonden is aan het motiveringsvoorschrift van artikel 359 van het Wetboek van Strafvordering. Tenlastelegging Aan de verdachte is tenlastegelegd dat: 1.hij op of omstreeks 27 augustus 2024 te Eindhoven opzettelijk en wederrechtelijk een ruit, in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele aan [benadeelde 1] , in elk geval aan een ander toebehoorde heeft vernield, beschadigd, onbruikbaar gemaakt en/of weggemaakt; 2.hij op of omstreeks 27 augustus 2024 te Eindhoven tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, fietsen, in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele aan [benadeelde 2] , in elk geval aan een ander dan aan verdachte en/of zijn mededader(s) toebehoorde(n) heeft weggenomen met het oogmerk om het/die zich wederrechtelijk toe te eigenen. De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging. Bewezenverklaring Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande, dat: 1.hij op 27 augustus 2024 te Eindhoven opzettelijk en wederrechtelijk een ruit die aan [benadeelde 1] toebehoorde heeft vernield; 2.hij op 27 augustus 2024 te Eindhoven tezamen en in vereniging met een ander fietsen die aan [benadeelde 2] toebehoorden heeft weggenomen met het oogmerk om die zich wederrechtelijk toe te eigenen. Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken. Bewijsmiddelen Indien tegen dit verkorte arrest beroep in cassatie wordt ingesteld, worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het arrest. Deze aanvulling wordt dan aan dit arrest gehecht. Bewijsoverwegingen De beslissing dat het bewezenverklaarde door de verdachte is begaan, berust op de feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderlinge samenhang beschouwd. Elk bewijsmiddel wordt – ook in zijn onderdelen – slechts gebruikt tot bewijs van dat bewezenverklaarde feit, of die bewezenverklaarde feiten, waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft. Strafbaarheid van het bewezenverklaarde Het onder 1 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd: opzettelijk en wederrechtelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, vernielen. Het onder 2 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

diefstal door twee of meer verenigde personen. Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. De feiten zijn strafbaar. Strafbaarheid van de verdachte Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde. Op te leggen straf Het hof heeft bij het bepalen van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd. Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan de vernieling door een ruit van de woning van aangeefster, zonder enige aanleiding, in te gooien. Na deze vernieling werden de verdachte en zijn medeverdachte aangehouden en is gebleken dat zij zich vervoerden op twee elektrische fietsen welke zij hadden weggenomen. Door aldus te handelen heeft de verdachte inbreuk gemaakt op de eigendomsrechten van anderen en heeft hij blijk gegeven geen respect te hebben voor andermans goederen. Het hof heeft acht geslagen op de inhoud van het uittreksel uit de Justitiële Documentatie, d.d. 27 maart 2025, betrekking hebbende op het justitiële verleden van de verdachte, waaruit volgt dat de verdachte reeds eerder onherroepelijk is veroordeeld ter zake van vermogensdelicten. De onderhavige feiten zijn begaan in de proeftijd van een voorwaardelijke veroordeling ter zake van een vermogensdelict. Verder heeft het hof gelet op de overige persoonlijke omstandigheden, voor zover daarvan ter terechtzitting gebleken. Ten overstaan van het hof heeft de raadsvrouw naar voren gebracht dat de verdachte er alles aan wil doen om zijn leven op de rit te krijgen en te houden en zou daar graag hulp en begeleiding bij ontvangen. Het hof heeft bij de straftoemeting acht geslagen op de door het LOVS geformuleerde oriëntatiepunten voor straftoemeting ter zake van diefstal van een elektrische fiets. Volgens dit oriëntatiepunt zou de oplegging van een taakstraf voor de duur van 60 uren, subsidiair 30 dagen hechtenis naast een voorwaardelijke gevangenisstraf van een maand in beginsel als passend worden beschouwd. In deze zaak heeft de verdachte zich tweemaal schuldig gemaakt aan diefstal van een elektrische fiets in vereniging en is daarnaast ook nog vernieling van een ruit bewezenverklaard. Alles afwegende acht het hof een gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden, waarvan 2 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaren, passend en geboden. Met oplegging van een (gedeeltelijk) voorwaardelijke straf wordt enerzijds de ernst van het bewezenverklaarde tot uitdrukking gebracht en wordt anderzijds de strafoplegging dienstbaar gemaakt aan het voorkomen van nieuwe strafbare feiten. Vordering van de benadeelde partij [benadeelde 1] De benadeelde partij [benadeelde 1] heeft in eerste aanleg een vordering ingesteld, strekkende tot schadevergoeding van een bedrag van € 2.600,00 aan materiële schade en een niet nader gespecificeerd bedrag aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente. De vordering valt uiteen in de volgende posten: lamellen € 300,00 vazen twee stuks € 100,00 TV-kast € 300,00 TV € 1.5000,00 accessoires € 300,00 Smartengeld X. De politierechter heeft de vordering tot schadevergoeding afgewezen voor zover deze ziet op de immateriële schade en de benadeelde partij voor het overige, de materiële schade, niet-ontvankelijk verklaard en bepaald dat de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijke rechter kan worden aangebracht. De benadeelde partij heeft te kennen gegeven de gehele vordering in hoger beroep te handhaven. De raadsvrouw heeft bepleit dat het hof de vordering zal afwijzen, dan wel niet-ontvankelijk verklaren. Het hof is ten aanzien van de gevorderde materiële schade van oordeel dat de behandeling van dit deel van de vordering een onevenredige belasting van het strafgeding zou opleveren, aangezien de benadeelde partij de vordering op geen enkele wijze heeft onderbouwd met bewijsstukken. Hierdoor kan het hof niet vaststellen of en in hoeverre er door de benadeelde partij schade is geleden. De vordering behoeft in zoverre nader onderzoek, hetgeen een nadere behandeling van de vordering ter terechtzitting zou vergen. Daarmee is in zoverre sprake van een onevenredige belasting van het strafgeding. De benadeelde partij kan daarom thans in zoverre in de vordering niet worden ontvangen en kan deze slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen. Het hof overweegt ten aanzien van de gevorderde immateriële schade als volgt. Het hof overweegt dat artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek een limitatieve opsomming geeft van gevallen waarin de wet recht geeft op vergoeding van immateriële schade als gevolg van onrechtmatig handelen. Het gaat dan om gevallen waarin sprake is van lichamelijk letsel dat de benadeelde heeft opgelopen, de benadeelde in diens eer of goede naam is geschaad of op andere wijze in de persoon is aangetast. Van aantasting in de persoon ‘op andere wijze’ is in ieder geval sprake indien de benadeelde partij geestelijk letsel heeft opgelopen. Degene die zich hierop beroept, zal voldoende concrete gegevens moeten aanvoeren waaruit kan volgen dat in verband met de omstandigheden van het geval psychische schade is ontstaan. Daartoe is vereist dat naar objectieve maatstaven het bestaan van geestelijk letsel kan worden vastgesteld. Het hof overweegt dat van lichamelijk letsel en het geschaad zijn in de eer of goede naam geen sprake is. Het hof is voorts van oordeel dat evenmin sprake is van een aantasting in de persoon op andere wijze. Hoewel het hof wil aannemen dat het voor de benadeelde partij vervelend is geweest dat het raam van de woning werd ingegooid door de verdachte, is het hof van oordeel dat hetgeen de benadeelde partij daartoe heeft aangevoerd, ontoereikend is om te kunnen spreken van een aantasting in persoon op andere wijze. Daarnaast ligt in de aard en de ernst van de normschending die gepaard gaan met de onder feit 1 bewezenverklaarde vernieling niet reeds besloten dat sprake is van een aantasting in de persoon ‘op andere wijze’. Een wettelijke grondslag voor vergoeding van de gevorderde immateriële schade ontbreekt derhalve, zodat de niet nader gespecifieerde post ‘immateriële schade’ door het hof zal worden afgewezen. Proceskosten Het hof zal de benadeelde partij veroordelen in de kosten van het geding door de verdachte gemaakt, tot op heden begroot op nihil. Vordering tenuitvoerlegging De officier van justitie in het arrondissement Oost-Brabant heeft de tenuitvoerlegging gevorderd van een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 8 weken, opgelegd bij vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van onder parketnummer 23-001776-22. Deze vordering is in hoger beroep opnieuw aan de orde. Het hof is ten aanzien van de vordering tot tenuitvoerlegging van oordeel dat, nu gebleken is dat de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd aan een strafbaar feit schuldig heeft gemaakt en geen bijzondere omstandigheden aannemelijk zijn geworden die aan toewijzing van de vordering in de weg staan, de tenuitvoerlegging van de gehele voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraf voor de duur van 8 weken dient te worden gelast. Toepasselijke wettelijke voorschriften De beslissing is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 57, 63, 311 en 350 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.

BESLISSING Het hof: Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht: Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan. Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij. Verklaart het onder 1 en 2 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar. Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 3 (drie) maanden. Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 2 (twee) maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 3 (drie) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt. Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht. Vordering van de benadeelde partij [benadeelde 1] Wijst de vordering van de benadeelde partij tot schadevergoeding voor wat betreft de gevorderde immateriële schade af. Verklaart de benadeelde partij niet-ontvankelijk in de vordering tot schadevergoeding voor wat betreft de gevorderde materiële schade en bepaalt dat de benadeelde partij de vordering in zoverre slechts bij de burgerlijke rechter kan aanbrengen. Veroordeelt de benadeelde partij in de door verdachte gemaakte kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil. Beveelt de tenuitvoerlegging van de straf, voor zover voorwaardelijk opgelegd bij vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 2 maart 2023, met parketnummer 23-001776-22, te weten van gevangenisstraf voor de duur van 8 (acht) weken. Aldus gewezen door: mr. T. van de Woestijne, voorzitter, mr. A.R. Hartmann en mr. W.F. Koolen, raadsheren, in tegenwoordigheid van mr. H. Smits, griffier, en op 4 juli 2025 ter openbare terechtzitting uitgesproken.