<nr>5</nr>Het tussenarrest van 27 november 2018

<nr>7</nr>De verdere beoordeling 7.1. In dit hoger beroep kan van het volgende worden uitgegaan. a) [appellante] en haar partner, [de partner van appellante] (hierna: [de partner van appellante] ), zijn voormalige buren van [geïntimeerde] . b) Dit hof (strafkamer) heeft bij arrest van 16 februari 2016 bewezen geacht dat (1) [geïntimeerde] [appellante] op 8 augustus 2014 opzettelijk heeft mishandeld en (2) haar op 31 juli 2014 heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht. Het hof heeft aan de door hem opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf de bijzondere voorwaarde verbonden dat [geïntimeerde] tijdens de proeftijd op geen enkele wijze – direct of indirect – contact zal opnemen, zoeken of hebben met [appellante] . c) [appellante] woont thans aan de [adres] te [woonplaats] en doet boodschappen bij de (nabijgelegen) [supermarkt] , gelegen aan de [vestigingsadres] te [vestigingsplaats] . 7.2. [appellante] heeft in eerste aanleg samengevat gevorderd [geïntimeerde] te veroordelen tot: 1. het nalaten om op iedere mogelijke wijze, direct dan wel indirect, contact te zoeken met [appellante] en haar gezin; 2. het vermijden van de [A-straat] te [woonplaats] , alsmede de [supermarkt] aan de [vestigingsadres] te [vestigingsplaats] , door hem voor beide straten een gebiedsverbod op te leggen; 3. het voldoen van een dwangsom van € 2.500,00 per keer dat hij na betekening van het vonnis nalaat om zich aan bovengenoemde verboden te houden; 4. betaling van de kosten van de procedure. [appellante] heeft aan het gevorderde ten grondslag gelegd dat [geïntimeerde] in februari 2018 ondanks het arrest van de strafkamer van het hof [de partner van appellante] in de [supermarkt] had benaderd en daarbij [appellante] en het minderjarige kind van haar en [de partner van appellante] (indirect) heeft bedreigd. [geïntimeerde] is niet verschenen. 7.3. De voorzieningenrechter heeft het gevorderde afgewezen en [appellante] in de proceskosten veroordeeld. 7.4. [appellante] heeft in hoger beroep drie grieven aangevoerd. Zij heeft geconcludeerd tot vernietiging en tot toewijzing van het gevorderde. [geïntimeerde] is niet verschenen. 7.5. De grieven lenen zich voor gezamenlijke behandeling. 7.6. Het hof is van oordeel dat [appellante] voldoende spoedeisend belang heeft bij het gevorderde, gelet op de aard en strekking daarvan. 7.7. De voorzieningenrechter heeft in het bestreden vonnis onder meer het volgende overwogen: “4.4. Een straatverbod vormt een ernstige inbreuk op het aan een ieder toekomend recht om zich vrijelijk te verplaatsen. Voor het toewijzen van een zo ingrijpende maatregel moet sprake zijn van in hoge mate aannemelijke feiten en omstandigheden die een dergelijke inbreuk rechtvaardigen. Dit laatste geldt eveneens voor een contactverbod. 4.5. [appellante] voert bij dagvaarding ter onderbouwing van haar vorderingen het navolgende aan. Het aan [geïntimeerde] door het hof (bij arrest van 16 februari 2016) opgelegde contactverbod (gedurende zijn proeftijd van twee jaar) deed (kennelijk) haar werk voldoende tot vrijdag 9 februari jongstleden. Op die dag bezocht haar partner [de partner van appellante] namelijk de [supermarkt] toen hij nietsvermoedend in die winkel, zonder enige aanleiding, door [geïntimeerde] werd benaderd en op agressieve wijze werd bedreigd. [geïntimeerde] heeft toen aldus [appellante] tegen [de partner van appellante] gezegd: ‘Ik krijg jouw vriendin en kind nog wel. Zij heeft toen een aangifte tegen mij gedaan. Daar zal ik haar en jouw kind wel voor krijgen.’ Door [appellante] zijn ter onderbouwing van dit incident beelden van beveiligingscamera’s van de [supermarkt] overgelegd. [de partner van appellante] heeft naar aanleiding van dit voorval op 12 februari 2018 aangifte van bedreiging door [geïntimeerde] bij de politie gedaan. 4.6. [appellante] heeft ter zitting voorts nog aangegeven dat er in de afgelopen periode een aantal incidenten zijn geweest waarbij partijen elkaar in het verkeer dan wel in de winkel zijn tegengekomen en [geïntimeerde] , aldus [appellante] , in het voorbijgaan iets heeft geroepen in de trant van ‘als het verbod voorbij is, heb je pech’ en ‘stop dan, stop dan’. [geïntimeerde] kan hen, aldus [appellante] , niet met rust laten. Hij kan het niet laten ‘steken onder water’ te uiten. 4.7. Naar het voorshands oordeel van de voorzieningenrechter moet de vordering worden afgewezen. De voorzieningenrechter overweegt daartoe als volgt. 4.8. [appellante] baseert haar vordering op, gedurende een periode van om en nabij twee jaar (sinds het arrest van het hof), één duidelijk omschreven incident, waarbij (indirect) bedreigingen richting [appellante] (en haar minderjarig kind) zijn geuit door [geïntimeerde] in de trant van ‘ik krijg jouw vriendin en kind nog wel’. Van een rechtstreekse bedreiging aan het adres van [appellante] was daarmee geen sprake. Voorts heeft [appellante] ter zitting nog melding gemaakt van een aantal niet nader in de tijd geplaatste weinig concrete incidenten waarbij partijen elkaar zijn tegengekomen en [geïntimeerde] haar dingen toeriep. [appellante] heeft ter zitting desgevraagd aangegeven dat [geïntimeerde] geen direct contact heeft gezocht, het betreft allemaal incidenten waarbij men elkaar toevallig tegenkwam. [appellante] heeft ter zitting desgevraagd voorts aangegeven dat er sinds het incident van 9 februari 2018 (en aldus eveneens sinds het verlopen van het contactverbod omstreeks 16 februari 2018) geen enkel contact meer is geweest met [geïntimeerde] . (…) 4.9. Hoewel het goed voor te stellen valt dat de uitlatingen van [geïntimeerde] op 9 februari 2018 richting [appellante] (haar partner en haar minderjarig kind), zeker gelet op hetgeen er enkele jaren geleden is voorgevallen, voor veel emotie en onrust zorgen bij [appellante] , maakt dit de uitkomst van de belangenafweging die in dit soort zaken gemaakt moet worden niet anders. Het opleggen van zowel een contact- als een straatverbod is nu eenmaal een ingrijpend middel, en de onbetwist gestelde feiten moeten voldoende ernstig zijn om het gevorderde te kunnen dragen. Voor de conclusie dat thans, gelet op hetgeen zich op 9 februari 2018 onbetwist heeft voorgedaan, sprake is van een dusdanig reële dreiging van ernstig onrechtmatig handelen van de zijde van [geïntimeerde] , dat de gevorderde inbreuk op het recht op bewegingsvrijheid van [geïntimeerde] alsmede het gevorderde contactverbod gerechtvaardigd zijn, is in het onderhavige geval onvoldoende gesteld. De gevorderde maatregelen zullen dan ook worden afgewezen.” 7.8. [appellante] voert in hoger beroep (toelichting op grief 3) aan dat het Openbaar Ministerie en de politie haar niet serieus nemen en dat zij daarom de noodzakelijke bescherming in dit kort geding moet zoeken. [appellante] wijst er ook op dat de proeftijd in het arrest van 16 februari 2016 is afgelopen. Volgens [appellante] blijkt uit de overgelegde camerabeelden (van de [supermarkt] , februari 2018) dat [geïntimeerde] toen meermalen het contact met [de partner van appellante] heeft gezocht. 7.9. Het hof acht de hiervoor aangehaalde overwegingen van de voorzieningenrechter juist. Het hof neemt deze over en maakt deze tot de zijne. Ook in het licht van de (nieuwe) stellingen in hoger beroep (zie overweging 7.8 hiervoor) ziet het hof voorshands onvoldoende grond voor toewijzing van het gevorderde. Daarbij acht het hof van belang dat [appellante] in hoger beroep niets heeft gesteld over recente contacten met [geïntimeerde] (na het bestreden vonnis). 7.10. Het voorgaande betekent dat het gevorderde het hof ongegrond voorkomt (zoals bepaald in artikel 139 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering) en moet worden afgewezen. 7.11. [appellante] zal als de in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten van het hoger beroep worden veroordeeld.