Gerechtshof Den Haag

[verdachte], geboren te [geboorteplaats] op [geboortejaar] 1943, [adres]. Onderzoek van de zaak Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep van dit hof van 25 augustus 2015. Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht. Procesgang In eerste aanleg is de verdachte ter zake van het ten laste gelegde veroordeeld tot een geldboete ter hoogte van € 200,-, subsidiair 4 dagen hechtenis. Namens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld. Tenlastelegging Aan de verdachte is ten laste gelegd dat: hij in of omstreeks de periode van 02 juli 2012 tot en met 30 december 2012 te Hillegom, althans in Nederland, opzettelijk de eer en/of de goede naam van [benadeelde partij] heeft aangerand door telastlegging van een of meer bepaalde feiten, met het kennelijke doel om daaraan ruchtbaarheid te geven, immers heeft hij met voormeld doel via internet (weblog [x]) - zakelijk weergegeven - medegedeeld dat [benadeelde partij] een oplichter is. Vordering van de advocaat-generaal De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd en dat de verdachte ter zake van het ten laste gelegde zal worden veroordeeld tot een voorwaardelijke geldboete ter hoogte van € 500,-, subsidiair 10 dagen hechtenis, met een proeftijd van 2 jaren. Het vonnis waarvan beroep Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet verenigt. Vrijspraak In de onderhavige zaak is de tenlastelegging blijkens haar bewoordingen toegesneden op de strafbaarstelling van artikel 261, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr). De Hoge Raad heeft geoordeeld dat sprake is van tenlastelegging van een bepaald feit als bedoeld in artikel 261 Sr, indien het feit op een zodanige wijze door de verdachte is ten laste gelegd dat het een duidelijk te herkennen concrete gedraging aanwijst. Daarvan is bijvoorbeeld geen sprake indien het "feit" niet het gedrag van de betrokkene betreft maar een eigenschap die hem wordt toegedicht en evenmin, zo het wel gaat om diens gedrag, indien dat gedrag slechts in algemene termen wordt geduid en derhalve niet wordt toegespitst op een voldoende geconcretiseerde gedraging. Het behoort tot de taak van de strafrechter om, afhankelijk van de precieze vormgeving van de door het openbaar ministerie uitgebrachte tenlastelegging, zelfstandig - dus ook indien op dat punt geen verweer is gevoerd - te beoordelen of het bestanddeel "telastlegging van een bepaald feit" als bedoeld in artikel 261 Sr kan worden bewezenverklaard, dan wel of het bewezenverklaarde het misdrijf van artikel 261 Sr oplevert. (Zie HR 3 december 2013, ECLI:NL:HR:2013:1556, NJ 2014/46 en HR 29 september 2009, ECLI:NL:HR:2009:BI1171, NJ 2009/541). In de tenlastelegging is de beschuldiging van smaad geconcretiseerd doordat daarin is verwoord dat verdachte [benadeelde partij] op internet “een oplichter” heeft genoemd. Naar het oordeel van het hof kan het via internet mededelen dat [benadeelde partij] een oplichter is, gelet op de jurisprudentie van de Hoge Raad, echter niet worden aangemerkt als tenlastelegging van een bepaald feit in de zin van artikel 261 Sr, nu de beschuldiging niet nader in de vorm van een gedraging is geconcretiseerd. Naar het oordeel van het hof is derhalve niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan de verdachte is ten laste gelegd, zodat de verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken.