Het verloop van de procedure

De beoordeling 1. De kantonrechter heeft het beroep tegen de beslissing van de officier van justitie niet-ontvankelijk verklaard, omdat het beroepschrift aan de kantonrechter geen gronden bevat en dat verzuim niet binnen de daartoe gestelde termijn is hersteld. 2. De gemachtigde stelt zich op het standpunt dat hij, anders dan de kantonrechter kennelijk heeft geoordeeld, wel degelijk beroepsgronden tegen de beslissing van de officier van justitie heeft ingediend. In zijn beroepschrift heeft hij immers om een termijn verzocht, teneinde het beroep met redenen te omkleden en aan te vullen, in aanvulling op hetgeen reeds in de voorfase is gesteld. Dat laatste houdt volgens de gemachtigde in dat hij zijn beroepsgronden heeft geformuleerd in de vorm van een impliciete herhaling van de gronden die in het kader van het administratief beroep zijn aangevoerd. Dit betekent dat de kantonrechter ondanks het uitblijven van nadere beroepsgronden, na een daartoe strekkende uitnodiging, niet tot niet-ontvankelijkheid van het beroep kon besluiten wegens het ontbreken van gronden. 3. Met de gronden van het beroep worden de redenen bedoeld die de indiener heeft om een besluit vernietigd, gewijzigd of herroepen te krijgen. De gemachtigde - een professioneel rechtsbijstandverlener - heeft slechts volstaan met een mededeling die ertoe strekt dat de gronden van het administratief beroep worden gehandhaafd en heeft niet aangegeven waarom de officier van justitie de ingediende bezwaren niet juist heeft beoordeeld. Gelet op het voorgaande kan deze mededeling, nu het geen redenen bevat die de indiener van het beroepschrift heeft om de beslissing van de officier van justitie te vernietigen, niet als beroepsgrond worden beschouwd. Dit betekent ook dat de kantonrechter niet in hoefde te gaan op de in administratief beroep aangevoerde gronden. 4. Het hof stelt vast dat het beroepschrift aan de kantonrechter geen beroepsgronden bevat. Het dossier bevat een op 17 juli 2018 aan de gemachtigde verzonden proces-verbaal van zitting van de kantonrechter van 29 mei 2018, waarin de gemachtigde op dit verzuim wordt gewezen en hij in de gelegenheid wordt gesteld om binnen vier weken na de verzenddatum van het proces-verbaal het verzuim te herstellen. Hierbij is gewezen op de mogelijke consequentie van het niet herstellen van het verzuim. Hierop heeft de gemachtigde niet gereageerd. 5. De kantonrechter heeft dan ook terecht geconcludeerd dat het verzuim gronden in te dienen niet is hersteld en het beroep op juiste gronden niet-ontvankelijk verklaard. Het hof zal deze beslissing daarom bevestigen. Het hof kan de bezwaren van de gemachtigde tegen de inleidende beschikking daarom niet beoordelen. 6. Nu de betrokkene niet in het gelijk wordt gesteld, zal het verzoek om een proceskostenvergoeding worden afgewezen (vgl. het arrest van het hof van 28 april 2020, vindplaats op rechtspraak.nl: ECLI:NL:GHARL:2020:3336).