<nr>1</nr>Het geding in eerste aanleg

<nr>3</nr>De vordering en de beslissing in eerste aanleg 3.1 [appellant] heeft in eerste aanleg - zakelijk weergegeven - gevorderd primair: te bevelen dat zolang [geïntimeerde] zich niet neerlegt bij de vernietiging van de overeenkomsten voor de Maserati, [geïntimeerde] aan [appellant] een voorschot van € 25.000,- (dan wel een ander door de kantonrechter in goede justitie te bepalen bedrag) betaalt ten aanzien van de door [appellant] nu onnodig te dragen maandelijkse kosten, als gevolg van het niet erkennen van de buitengerechtelijke vernietiging van de twee overeenkomsten door [geïntimeerde] ; die verdere (aanvullende) voorzieningen te treffen die de kantonrechter in goede justitie zal vermenen te behoren en die recht doen aan de situatie van [appellant] en meer specifiek haar beroep op buitengerechtelijke vernietiging en het niet respecteren van dat beroep door [geïntimeerde] ; subsidiair: 3. die voorzieningen te treffen die de kantonrechter in goede justitie zal vermenen te behoren en die recht doen aan de situatie van [appellant] en meer specifiek haar beroep op buitengerechtelijke vernietiging en het niet respecteren van dat beroep door [geïntimeerde] ; met veroordeling van [geïntimeerde] in de kosten van het beslag, de buitengerechtelijke kosten en de reële proceskosten met nakosten, een en ander op straffe van een dwangsom indien [geïntimeerde] geen gevolg geeft aan de veroordeling. 3.2 De kantonrechter heeft de vorderingen van [appellant] afgewezen en [appellant] veroordeeld in de proceskosten. Daartoe heeft de kantonrechter - samengevat - overwogen dat zonder nader feitenonderzoek niet is vast te stellen welke partij het gelijk aan haar zijde heeft en dat voor een dergelijk feitenonderzoek in kort geding geen ruimte is. 4. De vordering in hoger beroep en de motivering van de beslissing op het bezwaar tegen de eiswijziging 4.1 Tegen deze beslissing van de kantonrechter richt zich het hoger beroep van [appellant] . Bij appeldagvaarding heeft [appellant] vijf grieven aangevoerd en haar eis gewijzigd in die zin dat de primaire vordering luidt dat het hof: a. voor recht verklaart dat de overeenkomsten voor de Maserati zijn ontbonden op basis van de eerdere buitengerechtelijke vernietiging daarvan door [appellant] dan wel dat het hof de overeenkomsten voor de Maserati zelf ontbindt; b. [geïntimeerde] veroordeelt tot terugbetaling van de aanschafprijs van de Maserati aan Findio en [appellant] naar rato van hun bijdrage aan de betaling. Voor het overige zijn de vorderingen bij appeldagvaarding (in essentie) niet gewijzigd. 4.2 Nadat [geïntimeerde] voor antwoord had geconcludeerd, heeft [appellant] bij akte wijziging eis haar eis voor wat betreft de primaire vordering opnieuw gewijzigd, in die zin dat zij thans primair vordert: 1. te bevelen dat zolang er geen definitief oordeel is in een binnen vier weken na arrest door [appellant] te entameren bodemprocedure en [geïntimeerde] zich niet neerlegt bij de vernietiging van de overeenkomsten voor de Maserati, [geïntimeerde] aan [appellant] een voorschot van in totaal € 30.000,- (dan wel een ander door het hof in goede justitie te bepalen bedrag) betaalt, opgebouwd uit door [appellant] nu tijdens twee procedures (in eerste aanleg en in appel) voorlopig onnodig te dragen maandelijkse kosten, als gevolg van het niet erkennen van de buitengerechtelijke vernietiging van de twee overeenkomsten door [geïntimeerde] ; 2. die verdere (aanvullende) voorzieningen te treffen die het hof in goede justitie zal vermenen te behoren en die recht doen aan de situatie van [appellant] waarin zij zit en meer specifiek haar beroep op buitengerechtelijke vernietiging en het niet respecteren van dat beroep door [geïntimeerde] . 4.3 Volgens vaste jurisprudentie van de Hoge Raad brengt de in hoger beroep geldende tweeconclusieregel met zich dat de oorspronkelijk eiser in beginsel zijn eis niet later dan bij de appeldagvaarding (indien deze de grieven bevat) of bij memorie van grieven (indien de appeldagvaarding nog niet de grieven bevat) mag wijzigen of vermeerderen. De eiswijziging door [appellant] bij akte, nadat zij reeds bij appeldagvaarding haar grieven had geformuleerd en haar eis had gewijzigd, is dus te laat. [geïntimeerde] heeft met de eiswijziging niet ingestemd en ook overigens is niet gebleken dat zich één van de in de jurisprudentie van de Hoge Raad aanvaarde uitzonderingen op deze in beginsel strakke regel voordoet. 4.4 Het bezwaar van [geïntimeerde] tegen de (tweede) eiswijziging door [appellant] is dan ook gegrond. Het hof zal deze eiswijziging buiten beschouwing laten. 4.5 Op verzoek van [appellant] is de zaak voor pleidooi geplaatst. Het hof heeft dag en tijdstip voor het pleidooi bepaald op 3 december 2018 om 9:30 uur.