De beslissing van de kantonrechter

Beoordeling 1. Aan de betrokkene is bij inleidende beschikking een administratieve sanctie van € 370,- opgelegd ter zake van “als bestuurder van een motorvoertuig, bromfiets of snorfiets onnodig geluid veroorzaken”, welke gedraging zou zijn verricht op 8 januari 2014 om 23.46 uur op de Delftselaan te 's-Gravenhage met het voertuig met het kenteken [00-YYY-0] . 2. Namens de betrokkene wordt ontkend dat de gedraging is verricht. De gemachtigde voert aan dat niet blijkt dat en op welke wijze onnodig geluid zou zijn veroorzaakt. Een auto maakt het nodige lawaai indien die vanuit stilstand wegrijdt. Dit is naar mening van de gemachtigde geen onnodig geluid. De constatering van de verbalisant is een kwalificatie die de verbalisant zelf geeft aan het geluid dat hij heeft gehoord. Daarmee is volgens de gemachtigde nog niet gezegd dat dit geluid het gevolg is van een gedraging die aan de betrokkene is te wijten en gekwalificeerd kan worden als het onnodig veroorzaken van geluid. De betrokkene heeft immers verklaard waar het geluid van afkomstig was. Daarom kan de verklaring van de verbalisant niet van doorslaggevende betekenis zijn, aldus de gemachtigde. 3. De onder 1 vermelde gedraging is een overtreding van artikel 57 van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 (RVV 1990), dat luidt: "Bestuurders van een motorvoertuig, bromfietsers en snorfietsers mogen met hun voertuig geen onnodig geluid veroorzaken." 4. Artikel 57 RVV 1990 is bedoeld om op te kunnen treden juist in die gevallen waarin een voertuig aan alle daaraan te stellen eisen voldoet maar daarmee onnodig geluid gemaakt wordt. Onder onnodig geluid moet worden verstaan dat geluid dat sterker is dan het geluid dat het rijden met een naar de eisen van de tijd normaal ingerichte auto onvermijdelijk veroorzaakt. Van onnodig geluid zal men eerst kunnen spreken, zodra het veroorzaakte geluid het normale, geaccepteerde, door auto's veroorzaakte geluid te boven gaat. Voor de vaststelling of er sprake is van onnodig geluid in de zin van artikel 57 RVV 1990 is niet bepalend of er iemand is die overlast heeft ondervonden van het geluid en evenmin of een bepaald geluidniveau wordt overschreden. Het verrichten van een geluidmeting is daarom geen vereiste om tot de conclusie te kunnen komen dat is gehandeld in strijd met artikel 57 RVV 1990. 5. Naast de in de inleidende beschikking vermelde gegevens, houdt de verklaring van de verbalisant zoals opgenomen in het zaakoverzicht van het CJIB onder meer het volgende in: “Voorts zagen en hoorden wij dat be (het hof leest telkens: betrokkene) zodanig accelereerde dat andere weggebruikers hiervan schrokken. Be veroorzaakte hierbij onnodig veel geluid. Verklaring betrokkene: dat komt door mijn ventilatie.” 6. De verbalisant heeft verklaard, dat hij hoorde dat de auto zodanig accelereerde dat andere weggebruikers daarvan schrokken. De enkele -niet onderbouwde- stelling dat het geluid werd veroorzaakt door de ventilatie van het voertuig kan niet worden gezien als voldoende betwisting van de waarneming van de verbalisant. Naar het oordeel van het hof heeft de verbalisant aan zijn waarneming terecht de conclusie verbonden dat de betrokkene met zijn voertuig onnodig geluid heeft veroorzaakt zoals omschreven in rechtsoverweging 4. 7. Gelet hierop zal het hof de beslissing van de kantonrechter bevestigen.