Verkort arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken

Afdeling strafrecht Parketnummer: 21-007081-14 Uitspraak d.d.: 27 januari 2016 TEGENSPRAAK ONTNEMINGSZAAK

Verkort arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen de beslissing van de rechtbank Midden-Nederland van 17 november 2014 met parketnummer 16-993500-13 op de vordering ingevolge artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht, in de zaak tegen

[veroordeelde] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1967, wonende [woonplaats] .

Het hoger beroep De veroordeelde heeft tegen het hiervoor genoemde vonnis hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van het hof van 13 januari 2016 en, overeenkomstig het bepaalde bij artikel 422 van het Wetboek van Strafvordering, het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg. Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal (zie voor de inhoud van de vordering bijlage I). Deze vordering is na voorlezing aan het hof overgelegd. Het hof heeft voorts kennis genomen van hetgeen namens veroordeelde door haar raadsvrouw, mr. M.K.J. Dikkerboom, naar voren is gebracht.

Het vonnis waarvan beroep Het hof verenigt zich niet met het vonnis waarvan beroep zodat dit behoort te worden vernietigd en opnieuw moet worden rechtgedaan.

Vordering De inleidende schriftelijke vordering van de officier van justitie strekt tot schatting van het door veroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel en tot oplegging van de verplichting tot betaling aan de Staat van een bedrag van € 348.334,-. Ter terechtzitting in eerste aanleg heeft de officier van justitie gevorderd dat het wederrechtelijk verkregen voordeel wordt geschat op € 570.086,- en tot oplegging van de verplichting tot betaling aan de Staat van dat bedrag. De advocaat-generaal heeft ter terechtzitting in hoger beroep gevorderd dat het door veroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel wordt geschat op € 570.086,- en tot oplegging van de verplichting tot betaling aan de Staat van dat bedrag.

De vaststelling van het wederrechtelijk verkregen voordeel De veroordeelde is bij vonnis van rechtbank Midden-Nederland van 18 april 2014 (parketnummer 16-993500-13) ter zake van medeplegen van valsheid in geschrift, meermalen gepleegd en gewoontewitwassen veroordeeld tot straf. Uit het strafdossier en bij de behandeling van de vordering ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken dat veroordeelde uit het bewezenverklaarde handelen financieel voordeel heeft genoten. Aan de inhoud van wettige bewijsmiddelen ontleent het hof de schatting van dat voordeel op een bedrag van € 348.334,-. Het hof komt als volgt tot deze schatting. In deze zaak is komen vast te staan dat door 48 verschillende wettelijke vertegenwoordigers/ouders van budgethouders PGB bedragen overgemaakt werden naar de privérekening van veroordeelde. Het geld dat overgemaakt werd naar de privérekening van veroordeelde betrof budget dat “over” was en terug moest worden betaald aan de Staat door de budgethouders nu deze gelden niet zijn besteed aan verleende zorg. Uit het opgemaakte rapport Wederrechtelijk Verkregen Voordeel Curio (WVVC) volgt dat in totaal een bedrag van € 696.668,- op de privérekening van veroordeelde is aangemerkt als “overgebleven” PGB-budget. Volgens de [getuige] werden de “overgebleven” gelden uit de PGB’s door de budgethouders overgemaakt naar de privébankrekening van veroordeelde en vervolgens werd de helft van deze gelden verdeeld tussen veroordeelde en de budgethouders die overgebleven budget hadden gestort. Op grond van het bovenstaande schat het hof het wederechtelijk verkregen voordeel op 50% van het bedrag € 696.668,-, zijnde het bedrag dat op de privérekening van veroordeelde is gestort. Het wederrechtelijk verkregen voordeel kan derhalve worden geschat op € 348.334,- Het hof merkt nog ten overvloede het volgende op. Bij haar beslissing is de rechtbank uitgegaan van het gegeven dat veroordeelde een bedrag van € 570.086,- heeft vergokt. De rechtbank heeft het te ontnemen bedrag vervolgens vastgesteld op € 570.086,-. Uit het hiervoor genoemde rapport WVVC en uit het strafdossier blijkt echter niet dat het vergokte geldbedrag slechts met geld van de PGB-budgethouders is gefinancierd. Veroordeelde had ook reguliere inkomsten waarmee het gokken kan zijn betaald.

De verplichting tot betaling aan de Staat Op grond daarvan zal het hof de verplichting tot betaling aan de Staat stellen op voornoemd bedrag.

Toepasselijke wettelijke voorschriften Het hof heeft gelet op artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht. Dit voorschrift is toegepast, zoals het gold ten tijde van het bewezenverklaarde.

BESLISSING Het hof: Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht: Stelt het bedrag waarop het door de veroordeelde wederrechtelijk verkregen voordeel wordt geschat vast op een bedrag van € 348.334,-- (driehonderdachtenveertigduizend driehonderdvierendertig euro). Legt de veroordeelde de verplichting op tot betaling aan de Staat ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel van een bedrag van € 348.334,-- (driehonderdachtenveertigduizend driehonderdvierendertig euro). Aldus gewezen door mr. R. de Groot, voorzitter, mr. A.H. Garos en mr. P.L.M van Gorkom, raadsheren, in tegenwoordigheid van B.J. Berendsen, griffier, en op 27 januari 2016 ter openbare terechtzitting uitgesproken. mr. A.H. Garos is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen. Proces-verbaal van het in dezelfde zaak voorgevallene ter openbare terechtzitting van het gerechtshof van 27 januari 2016. Tegenwoordig: mr. R. de Groot, voorzitter, mr. A.A. Schut, advocaat-generaal, mr. G.W. Jansink, griffier. De voorzitter doet de zaak uitroepen. De veroordeelde is niet in de zaal van de terechtzitting aanwezig. De voorzitter spreekt het arrest uit. Waarvan is opgemaakt dit proces-verbaal, dat door de voorzitter en de griffier is vastgesteld en ondertekend.