<nr>1</nr>ARMAERE B.V.,

<nr>2</nr>Beoordeling 2.1. In eerste aanleg hebben Armaere, dat een gerechtsdeurwaarderskantoor exploiteert, en [geïntimeerde sub 2] gevorderd dat [appellant] zou worden veroordeeld tot betaling van: - een bedrag van € 4.493,40, met rente, aan Armaere, - een bedrag van € 8.494,00, met rente, aan [geïntimeerde sub 2] , een en ander met veroordeling van [appellant] in de proceskosten. [appellant] is weliswaar in rechte verschenen, maar heeft geen verweer gevoerd. Bij het bestreden vonnis heeft de kantonrechter de vorderingen, voor zover thans van belang, als niet weersproken toegewezen en [appellant] in de proceskosten veroordeeld. Daartegen komt [appellant] in dit hoger beroep op. 2.2. Grief I bevat geen klacht, grief II mist zelfstandige betekenis. Deze grieven zullen daarom onbehandeld blijven. De vordering van [geïntimeerde sub 2] 2.3. Grief IV houdt in dat de kantonrechter ten onrechte de vordering van [geïntimeerde sub 2] heeft toegewezen. 2.4. In eerste aanleg heeft [geïntimeerde sub 2] aan zijn vordering onder meer ten grondslag gelegd dat hij [appellant] op 26 mei 2019 een bedrag van € 2.500,00 en op 26 juli 2019 een bedrag van € 4.800,00 heeft uitgeleend en dat [appellant] weigerachtig is deze bedragen – in totaal € 7.300,00 – aan hem terug te betalen, zodat [appellant] tot betaling van deze bedragen moet worden veroordeeld. Voorts heeft [geïntimeerde sub 2] (terug)betaling van een bedrag van € 1.194,00 van [appellant] gevorderd. [geïntimeerde sub 2] heeft hieraan ten grondslag gelegd dat hij dit bedrag aan [appellant] heeft betaald opdat deze dat zou betalen aan Armaere. Armaere had namelijk kosten wegens rechtsbijstand gemaakt ten behoeve van [geïntimeerde sub 2] in verband met een door deze tegen de ex-echtgenote van [appellant] , [X] (verder: [X] ), eveneens over deze geldlening gevoerde procedure. Omdat [appellant] dit bedrag echter niet aan Armaere heeft betaald, heeft [geïntimeerde sub 2] het als onverschuldigd betaald van hem teruggevorderd. 2.5. Op de toewijzing van laatstgemeld bedrag door de kantonrechter heeft de onderhavige grief geen betrekking. Integendeel, [appellant] erkent de verschuldigdheid van dit bedrag en “wenst dit bedrag (…) spoedig te voldoen aan [geïntimeerde sub 2] ”. 2.6. Tegen de toewijzing van de bedragen van € 2.500,00 en € 4.800,00 voert [appellant] in hoger beroep aan dat [geïntimeerde sub 2] deze bedragen niet aan hem, maar aan [X] heeft uitgeleend: de verstrekking van deze gelden heeft plaatsgevonden op de bankrekening van [X] . [appellant] woonde toentertijd weliswaar nog samen met [X] en deze heeft met die gelden onder meer de huur betaald, maar dat maakt [appellant] nog niet (hoofdelijk) aansprakelijk voor de schuld van [X] . [geïntimeerde sub 2] dient deze bedragen dan ook van [X] (terug) te vorderen, aldus [appellant] . 2.7. Het hof oordeelt als volgt. Op zichzelf staat niet ter discussie dat [geïntimeerde sub 2] de voormelde bedragen heeft overgemaakt naar een bankrekening van [X] . Echter, [geïntimeerde sub 2] heeft in de inleidende dagvaarding onweersproken gesteld dat [appellant] om de lening heeft gevraagd. [appellant] had daarbij ook een eigen belang omdat hij toen – ondanks zijn echtscheiding – nog bij [X] woonde en met het geleende geld onder meer de huur moest worden betaald. Bovendien blijkt uit de door [geïntimeerde sub 2] in eerste aanleg overgelegde (ongedateerde) WhatsApp berichten van [appellant] dat deze zich ter zake als (mede)schuldenaar beschouwt. [appellant] spreekt in die berichten immers over geld dat hij (niet: [X] of: [X] en hij) binnen zal krijgen, wat dan aan [geïntimeerde sub 2] zal worden betaald. Op grond van het voorgaande concludeert het hof dat [geïntimeerde sub 2] de gelden niet alleen aan [X] , maar ook aan [geïntimeerde sub 2] heeft uitgeleend. Omdat niet is gesteld of gebleken dat partijen hoofdelijkheid zijn overeengekomen, bestaat voor het aannemen van de door [geïntimeerde sub 2] gestelde hoofdelijkheid evenwel geen grond. De vordering van € 7.300,00 (€ 2.500,00 en € 4.800,00) is daarom terecht toegewezen tot een bedrag van € 3.650,00, met rente, maar het meerdere is dus ten onrechte toegewezen en zal [geïntimeerde sub 2] daarom alsnog worden ontzegd. Dit strookt overigens met het feit dat de kantonrechter bij vonnis van 2 april 2020 in de onder 2.4 bedoelde procedure tussen [geïntimeerde sub 2] en [X] , waarin [geïntimeerde sub 2] eveneens de betaling van € 7.300,00 wegens de onderhavige geldlening had gevorderd, [X] (slechts) tot de helft daarvan heeft veroordeeld, daartoe overwegende dat [geïntimeerde sub 2] niets heeft aangevoerd waaruit zou volgen dat [X] hoofdelijk verbonden is. 2.8. De slotsom van het voorgaande is dat de grief gedeeltelijk slaagt en voor het overige faalt. Het bestreden vonnis, voor zover gewezen tussen [geïntimeerde sub 2] en [appellant] zal worden vernietigd, voor zover daarbij meer is toegewezen dan € 4.844,00 (de som van € 3.650,00 en € 1.194,00), met rente, en dit meerdere zal alsnog worden afgewezen. Voor het overige zal het bestreden vonnis, voor zover tussen [geïntimeerde sub 2] en [appellant] gewezen, afgezien van de proceskosten waarover in het kader van grief V zal worden geoordeeld, worden bekrachtigd. De vordering van Armaere 2.9. Met grief III betoogt [appellant] dat de kantonrechter ten onrechte de vordering van Armaere heeft toegewezen. 2.10. In eerste aanleg heeft Armaere aan haar vordering ten grondslag gelegd dat zij in opdracht van [appellant] , die zei als gemachtigde van [geïntimeerde sub 2] te handelen, kosten heeft gemaakt ten belope van het gevorderde bedrag wegens werkzaamheden voor [geïntimeerde sub 2] in het kader van diens – onder 2.4 genoemde – procedure tegen [X] en dat [appellant] daarom deze kosten heeft te voldoen. 2.11. [appellant] voert hiertegen in hoger beroep aan dat [geïntimeerde sub 2] hem als gemachtigde heeft ingeschakeld om het door hem ( [geïntimeerde sub 2] ) aan [X] uitgeleende geld terug te vorderen en dat [geïntimeerde sub 2] dan ook de kosten hiervan heeft te dragen. Armaere heeft, zo stelt [appellant] , de verkeerde persoon tot betaling van de door haar gemaakte kosten aangesproken. 2.12. Het hof wijst dit betoogt van de hand. Het moge zo zijn dat [appellant] zich bij Armaere heeft gepresenteerd als de gemachtigde van [geïntimeerde sub 2] , niet gesteld of gebleken is dat hij Armaere tevens heeft duidelijk gemaakt dat niet hij maar [geïntimeerde sub 2] als opdrachtgever van de aan Armaere verleende opdracht tot rechtsbijstand zou hebben te gelden en dat Armaere de kosten voor de uitvoering van deze opdracht (dan ook) bij [geïntimeerde sub 2] in rekening diende te brengen. Verder is het hof niet gebleken dat [appellant] heeft geprotesteerd tegen de facturen die Armaere bij hem in rekening heeft gebracht. Om die reden is [appellant] opgetreden (niet als onmiddellijk vertegenwoordiger van [geïntimeerde sub 2] maar) als contractuele wederpartij van Armaere, althans mocht Armaere er gerechtvaardigd op vertrouwen dat dit het geval was. [appellant] heeft de hoogte van de vordering niet betwist. 2.13. De conclusie is dat de grief faalt en dat het bestreden vonnis, voor zover gewezen tussen Armaere en [appellant] , zal worden bekrachtigd, afgezien van de proceskosten waarover aanstonds zal worden geoordeeld. Proceskosten 2.14. Grief V houdt in dat de kantonrechter [appellant] ten onrechte in de proceskosten van Armaere en [geïntimeerde sub 2] heeft veroordeeld. De grief faalt, omdat uit de voorgaande bespreking van de grieven volgt dat [appellant] in eerste aanleg terecht als de (naar thans wordt geoordeeld: grotendeels) in het ongelijk gestelde partij in de proceskosten is veroordeeld. Hierbij moet nog worden bedacht dat Armaere en [geïntimeerde sub 2] in eerste aanleg gezamenlijk procedeerden. 2.15. In hoger beroep zal [appellant] , als de in het ongelijk gestelde partij, worden veroordeeld in de kosten van Armaere. De kosten tussen [appellant] en [geïntimeerde sub 2] zullen worden gecompenseerd omdat die partijen over en weer ten dele in het ongelijk worden gesteld.