<nr>1</nr> <?linebreak?>hij op of omstreeks 9 augustus 2019 te Purmerend, als bestuurder van een motorrijtuig, (personenauto), dit voertuig heeft bestuurd, na zodanig gebruik van alcoholhoudende drank, dat het alcoholgehalte in zijn adem bij een onderzoek, als bedoeld in artikel 8, tweede lid, aanhef en onder a van de Wegenverkeerswet 1994, 380 microgram, in elk geval hoger dan 220 microgram, alcohol per liter uitgeademde lucht bleek te zijn;

<nr>2</nr> <?linebreak?>hij op 9 augustus 2019 te Purmerend terwijl hij wist dat een op zijn naam gesteld rijbewijs voor een categorie van motorrijtuigen, te weten categorie B, ongeldig was verklaard en aan hem daarna geen ander rijbewijs voor het besturen van een motorrijtuig van de betrokken categorie was afgegeven, op de weg, de [weg], als bestuurder een motorrijtuig (personenauto), van die categorie heeft bestuurd. Hetgeen onder 1 en 2 meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken. Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest. Strafbaarheid van het bewezenverklaarde Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 1 en 2 bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is. Het onder 1 bewezen verklaarde levert op: overtreding van artikel 8, tweede lid, onderdeel a van de Wegenverkeerswet 1994. Het onder 2 bewezen verklaarde levert op: overtreding van artikel 9, tweede lid, van de Wegenverkeerswet 1994. Strafbaarheid van de verdachte Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte ten aanzien van het onder 1 en 2 bewezenverklaarde uitsluit, zodat de verdachte strafbaar is. Oplegging van straffen en maatregel De politierechter in de rechtbank Noord-Holland heeft de verdachte voor het in eerste aanleg onder 1 en 2 bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 3 weken waarvan 2 weken voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaren en, ten aanzien van het onder 1 tenlastegelegde, de verdachte de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen ontzegd voor de duur van 4 maanden. De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het onder 1 en 2 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot dezelfde straffen zoals deze door de politierechter in eerste aanleg zijn opgelegd. Door de verdediging is – naar de kern genomen – verzocht om de verdachte geheel voorwaardelijke straffen op te leggen, omdat de verdachte zijn leven inmiddels op een aantal belangrijke punten gebeterd heeft. Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straffen bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen. De verdachte heeft de verkeersveiligheid op een onacceptabele wijze in gevaar gebracht door te gaan rijden na het nuttigen van een grotere hoeveelheid alcohol dan wettelijk is toegestaan. Voorts heeft de verdachte dit gedaan in een periode waarin hij wist dat zijn rijbewijs ongeldig was verklaard, wat zijn gedrag des te kwalijker maakt. Door aldus te handelen heeft de verdachte er blijk van gegeven zich niets gelegen te laten aan een beslissing van het bevoegde gezag dat mede met het oog op de verkeersveiligheid is genomen. Blijkens een uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 9 september 2020 is de verdachte bovendien op 18 februari 2019 door de politierechter in de rechtbank Noord-Holland ook al ter zake van soortgelijke verkeersmisdrijven onherroepelijk veroordeeld, hetgeen in hoge mate in zijn nadeel weegt. De destijds door die politierechter opgelegde taakstraf en rijontzegging hebben de verdachte er niet van weerhouden zich wederom schuldig te maken aan het met teveel drank op deelnemen aan het verkeer, terwijl hij bovendien op dat moment wist dat zijn rijbewijs ongeldig was verklaard. Gelet op de ernst van de voorliggende feiten en op de recidive van de verdachte is het hof van oordeel dat in beginsel niet kan worden volstaan met een andere straf dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf, alsmede een ontzegging van de rijbevoegdheid van enkele maanden. Op de terechtzitting in hoger beroep is gebleken dat de verdachte recentelijk een positieve weg is ingeslagen. Zo heeft hij serieus werk gemaakt van zijn alcohol- en schuldenproblematiek en stelt hij het nodige in het werk om de ongeldigverklaring van het rijbewijs ongedaan te krijgen. Daarnaast heeft hij een vaste relatie, werk en vier kinderen, waarvan twee uit een vorige relatie die bij hun moeder wonen. In verband met dat één en ander zou het hem zeer welkom zijn weer over zijn rijbewijs te kunnen beschikken. Hierin ziet het hof redenen om verreweg het grootste deel van de gevangenisstraf in voorwaardelijke vorm op te leggen, opdat genoemde positieve lijn door de tenuitvoerlegging van die straf zo min mogelijk wordt doorkruist. Het voorwaardelijke deel van de gevangenisstraf dient ertoe te voorkomen dat de verdachte zich nogmaals aan een strafbaar feit schuldig maakt: als hij dat binnen de proeftijd doet, dan kan dit deel van de straf alsnog ten uitvoer worden gelegd. Ook acht het hof van belang dat de verdachte iets moet ‘voelen’ van de straf, zodat naast genoemde (bijna geheel voorwaardelijke) gevangenisstraf tevens een werkstraf aan hem zal worden opgelegd. Ook zal het hof de verdachte een rijontzegging van enkele maanden opleggen, gelet op de al genoemde ernst van de feiten en de recidive. De geschetste persoonlijke omstandigheden leggen onvoldoende gewicht in de schaal afgezet tegen het belang van de verkeersveiligheid, de ernst van de feiten en de recidive, zodat een onvoorwaardelijke rijontzegging van enkele maanden zal worden opgelegd ten aanzien van feit 1. Het hof acht, alles afwegende, een goeddeels voorwaardelijke gevangenisstraf, een werkstraf en, ten aanzien van het onder 1 bewezenverklaarde, een ontzegging van de rijbevoegdheid van na te melden duur passend en geboden. Toepasselijke wettelijke voorschriften De op te leggen straffen en maatregel zijn gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 57 en 63 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 8, 9, 176 en 179 van de Wegenverkeerswet 1994. Deze wettelijke voorschriften worden toegepast zoals geldend ten tijde van het bewezenverklaarde. BESLISSING Het hof: Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht: Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan. Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij. Verklaart het onder 1 en 2 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar. Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 (dertig) dagen. Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 29 (negenentwintig) dagen, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt. Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 50 (vijftig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 25 (vijfentwintig) dagen hechtenis. Ontzegt de verdachte ter zake van het onder 1 bewezenverklaarde de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor de duur van 4 (vier) maanden. Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. J.W.P. van Heusden, mr. C.N. Dalebout en mr. J.J.I. de Jong, in tegenwoordigheid van S. Abelsma, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 8 oktober 2020. De voorzitter is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen. ========================================================================= […]