<nr>1</nr>Het geding in hoger beroep

<nr>3</nr>Beoordeling 3.1. In eerste aanleg heeft Airhelp gevorderd dat de rechtbank, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad, KLM veroordeelt, samengevat: 1. tot betaling van € 3.600,- vermeerderd met de wettelijke rente; 2. tot betaling van de buitengerechtelijke kosten van € 540,-; 3. tot betaling van de kosten van dit geding, met wettelijke rente. Aan deze vordering heeft Airhelp ten grondslag gelegd dat de passagiers op een door KLM uitgevoerde vlucht (KL 571) vertraging hebben opgelopen omdat hen de toegang tot de vlucht is geweigerd, waardoor zij met meer dan drie uur vertraging op de eindbestemming (Kilimanjaro) zijn aangekomen. 3.2. De kantonrechter heeft de vordering afgewezen en Airhelp in de proceskosten veroordeeld. 3.3. Tegen deze beslissing en de daaraan ten grondslag gelegde motivering komt Airhelp op in hoger beroep onder aanvoering van één grief. 3.4. KLM heeft betwist dat de passagiers het beweerdelijk aan hen toekomende vorderingsrecht rechtsgeldig hebben overgedragen aan Airhelp. Ter onderbouwing van de vordering worden slechts een assignment form en een boekingsbevestiging overgelegd. Weliswaar heeft Airhelp in eerste aanleg (doch eerst bij repliek) kopieën van paspoorten overgelegd, maar drie assignment forms zijn door dezelfde persoon getekend. Van KLM kan niet gevergd worden dat zij zelf contact opneemt met de passagiers om te verifiëren of de passagiers het vorderingsrecht hebben overgedragen en op zoek gaat naar de ontbrekende informatie. Daar komt bij dat het opnemen van contact vaak hoe dan ook niet mogelijk is omdat KLM niet beschikt over de contactgegevens van de passagiers, er onvoldoende gegevens zijn aangeleverd, namen niet juist zijn gespeld of onjuiste vlucht informatie is aangeleverd, aldus steeds KLM. 3.5. Het hof overweegt als volgt. Bij gelegenheid van de regiezitting is met partijen afgesproken dat het hof zich, in een door partijen daartoe uit te zoeken “bare minimum” zaak uit de grote hoeveelheid beschikbare zaken, (mede) zou uitlaten over de vraag, of Airhelp had voldaan aan haar stelplicht, inclusief de onderbouwing met stukken. In deze zaak heeft Airhelp zich tot het minimum beperkt, doch wel de assignment forms van de zes passagiers overgelegd, alsmede (bij repliek) kopieën van hun paspoorten. De assignment forms luiden steeds: The client hereby assigns to AirHelp full ownership and legal title to his/her Claim pursuant to Regulation 261/04 and the Montreal Convention 1999 in relation to the above operated flight(s) identified by the booking reference pursuant to the T&C. The Client authorizes AirHelp to request the operating carrier not to process his/her personal data in relation to the Claim pursuant to applicable personal data protection laws, except only to verify the Claim. The Client understands that this means that he/she cannot accept any direct contact or payment from the operating carrier. If the assignment pursuant to this assignment form is declared invalid for any reason, the assignment form shall be considered a power of attorney granted by the Client to AirHelp, pursuant to which AirHelp is granted exclusive power, with full substitution right, to - represent the Client legally before third parties in relation to the Claim; - obtain every type of information required, as well as to initiate information requests with respect to any civil or administrative law proceeding and to initiate complaints with the respective courts or administrative bodies responsible for the enforcement of air passenger rights regulation on behalf of the Client; - initiate, conduct and undertake every type of negotiations as well as legal - judicial and extrajudicial - measures appropriate to collect Client's Claim from the operating carrier; - request the operating carrier not to process his/her personal data in relation to the Claim pursuant to applicable personal data protection laws, except only to verify the Claim; - collect and receive payments in relation to the Claim on the Client’s behalf. 3.6. Met de overlegging van het desbetreffende assignment form en een kopie van het paspoort per passagier heeft Airhelp voldoende feiten en omstandigheden aangevoerd die het oordeel kunnen dragen dat de vorderingen van de passagiers aan haar zijn overgedragen. KLM heeft onvoldoende gemotiveerd aangevoerd dat (naar enig in aanmerking komend recht) op redelijke gronden moet worden betwijfeld dat zij door betaling aan Airhelp van haar betalingsverplichting zal zijn bevrijd (dan wel, in voorkomend geval, dat zodanige onzekerheid bestaat dat zij betaling kan opschorten), vgl. ECLI:NL:GHAMS:2020:713, rov. 4.10. Ook de omstandigheid dat een passagier het formulier voor twee medepassagiers heeft ondertekend brengt in dit geval geen redelijke grond voor dergelijke twijfel met zich, nu mede uit de overgelegde paspoorten genoegzaam volgt dat de moeder als wettelijk vertegenwoordiger namens haar (minderjarige) kinderen heeft getekend. Overigens heeft te gelden dat voor zover KLM de authenticiteit van de handtekening(en) betwist op haar de stelplicht en bewijslast rusten. Gelet op het voorgaande dient het ervoor te worden gehouden dat Airhelp vorderingsgerechtigd is. 3.7. Uit de inleidende dagvaarding (onder 2. en 7.) volgt dat Airhelp compensatie vordert omdat de passagiers als gevolg van de instapweigering met meer dan drie uur vertraging op de eindbestemming (Kilimanjaro) zijn aangekomen. De afstand van de totale reis bedraagt 6.900 km zodat de passagiers uit hoofde van art. 7 Verordening (EG) 261/2004 van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 295/91 (hierna: Verordening 261/2004) recht hebben op een vergoeding van € 3.600,- (6 x € 600,-). De appeldagvaarding noemt als grondslag voorts annulering, maar die vermelding berust kennelijk op een misslag, zodat deze grondslag en het daartegen gevoerde verweer geen verdere bespreking behoeven. 3.8. KLM heeft zich op het standpunt gesteld dat Verordening 261/2004 toepassing mist, onder verwijzing naar het bepaalde in art. 3 lid 1 Verordening 261/2004 en rechtspraak van het Europese Hof van Justitie. Vast staat dat de passagiers beschikten over een bevestigde boeking bij Delta (bijl. 1 bij inleidende dagvaarding), waarbij het ging om rechtstreeks aansluitende vluchten waarvan de aanvankelijke plaats van vertrek en de eindbestemming beide buiten de Europese Unie gelegen waren. In dat geval is Verordening 261/2004 niet van toepassing (art. 3 lid 1 van de verordening, vgl. HvJ EU 11 juli 2019, C.S. c.s., C-502/18, rechtsoverweging 16). In het midden kan blijven of de passagiers een vervoersovereenkomst met KLM hadden, zoals Airhelp stelt en KLM betwist. Immers, nu de eindbestemming niet een luchthaven was op het grondgebied van een lidstaat waarop het Verdrag (VWEU) van toepassing is, is art. 3 lid 1 onder b ook niet van toepassing als KLM, als communautaire vervoerder, wel partij was. 3.9. Het voorgaande brengt met zich dat de grief faalt. Het vonnis waarvan beroep zal worden bekrachtigd. Airhelp zal als in het ongelijk gestelde partij worden verwezen in de kosten van het geding in hoger beroep.