Onderzoek van de zaak

Bespreking van in hoger beroep gevoerde verweren Ten aanzien van de primair ten laste gelegde poging tot afpersing De raadsman heeft zich ter terechtzitting in hoger beroep op het standpunt gesteld dat vrijspraak dient te volgen van het primair ten laste gelegde, omdat het enkele vastpakken bij de jas en het meelopen met aangever [naam] onvoldoende bewijs oplevert om van poging tot afpersing te kunnen spreken en dat meer dan die handelingen niet kan worden vastgesteld anders dan op de enkele – en derhalve ontoereikende – verklaring van aangever [naam]. Tevens heeft de raadsman in dit verband bepleit dat er meerdere contra-indicaties zijn voor een voornemen om [naam] af te persen. Daarbij heeft de raadsman ten eerste gewezen op het feit dat de verdachte vaker bedelt zonder dat blijkt van enige dreiging of geweld en past de tenlastegelegde afpersing niet bij hetgeen overigens uit zijn strafblad blijkt. Ten tweede heeft de medewerker van de Burger King verklaard met betrekking tot de verdachte dat hij heeft ‘geslagen’ in plaats van over ‘beroven’ en tot slot is de verdachte direct na de klap juist zonder buit weggelopen. Het hof verwerpt het verweer en overweegt daartoe als volgt. Het hof ziet onvoldoende reden om te twijfelen aan de aangifte van [naam], die niet alleen inhoudt dat de verdachte “geef mij geld” tegen hem heeft gezegd, maar ook dat de verdachte hem in zijn linker jaszak heeft gegrepen en dermate stevig heeft vastgepakt dat aangever zich niet (naar het hof begrijpt: in de door aangever gewenste richting) kon voortbewegen. Een zodanige handelwijze past niet bij louter bedelen. De aangifte wordt voldoende ondersteund door de camerabeelden om tot een bewezenverklaring te kunnen komen. Naar het oordeel van het hof volgt aldus uit de inhoud van de bewijsmiddelen dat de verdachte met geweld heeft gepoogd [naam] te dwingen tot het afgeven van geld. De contra-indicaties zoals aangevoerd door de raadsman zijn, ook in onderlinge samenhang bezien, niet van een aard en een gewicht dat zij aan deze vaststellingen afbreuk doen. Ten aanzien van de strafmaat De raadsman heeft bepleit dat de door de rechtbank opgelegde en door de advocaat-generaal gevorderde straf te hoog is gelet op de strafoplegging en de ernst van de feiten in een soortgelijk geval. De raadsman heeft hierbij verwezen naar een arrest van dit gerechtshof (gerechtshof Amsterdam 5 oktober 2016, ECLI:NL:GHAMS:2016:4247). Het hof verwerpt het verweer en overweegt daartoe als volgt. De verdachte heeft niet alleen getracht het slachtoffer, die nietsvermoedend op straat liep, af te persen, maar hij heeft, nadat het slachtoffer niet tot afgifte van enig geldbedrag is overgegaan, het slachtoffer een klap op zijn oog gegeven. Blijkens een de verdachte betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 2 mei 2017 is hij eerder ter zake van strafbare feiten, waaronder ook enkele feiten waarbij geweld is gebruikt, onherroepelijk veroordeeld. Gelet op de omstandigheden waaronder het feit is begaan, waaronder in het bijzonder ook de klap die de verdachte aan het slachtoffer heeft gegeven, acht het hof de door de rechtbank opgelegde en door de advocaat-generaal gevorderde gevangenisstraf passend en geboden. Het hof verwerpt het verweer van de raadsman; de situatie in het door de raadsman genoemde arrest verschilt - met name ook vanwege de vuistslag - van de onderhavige.