<nr>1</nr>Het geding in hoger beroep

<nr>2</nr>Verdere beoordeling 2.1. Bij tussenarrest heeft het hof naar aanleiding van grief 3 in principaal beroep [geïntimeerde] in de gelegenheid gesteld de berekening van de vakantieaanspraken nader toe te lichten en [appellant] in de gelegenheid gesteld daarop te reageren. Van deze gelegenheid hebben partijen gebruik gemaakt. 2.2. [geïntimeerde] heeft een nadere toelichting gegeven op de door hem als productie 46 bij memorie van antwoord in principaal appel overgelegde berekening voor zover deze betrekking heeft op de vakantieaanspraken. Met deze toelichting acht het hof thans voldoende inzichtelijk op welke uitgangspunten en grondslagen deze berekening berust en langs welke weg [geïntimeerde] tot het gevorderde bedrag van € 14.991,62 bruto is gekomen. 2.3. Het verweer van [appellant] naar aanleiding van de gegeven nadere toelichting houdt in dat bij de berekening een onjuist aantal verlofdagen tot uitgangspunt is genomen, namelijk 18. Volgens [appellant] golden op de werkdagen van [geïntimeerde] 30 minuten als verlof, de tijd die hij ([geïntimeerde]) opnam om eerder naar huis te kunnen reizen. Per jaar gaat het dan om 16,25 dagen die in de visie van [appellant] op het aantal van 18 in mindering moeten worden gebracht, zodat [geïntimeerde] in verband met verlofdagen slechts aanspraak heeft op € 270,86 bruto. 2.4. Het hof constateert dat [appellant] niet eerder het standpunt heeft ingenomen dat aan toewijzing van de aanspraak van [geïntimeerde] ter zake van verlofdagen grotendeels in de weg staat dat [geïntimeerde] deze verlofdagen reeds grotendeels heeft opgenomen. Wel heeft [appellant] eerder het standpunt ingenomen dat [geïntimeerde] niet een volledig bruto maandloon over de in de berekening genoemde periode toekomt omdat de werkweek van [geïntimeerde] 37,5 uur bedroeg (memorie van grieven onder 37). Deze beide standpunten zijn niet verenigbaar. [appellant] heeft ook niet uit de doeken gedaan of (en, zo ja, op welke wijze) de door hem thans gestelde verlofopname op een afspraak tussen partijen berust (“Deze 30 minuten per dag gelden daarom als verlof”, akte uitlating onder 4). Het lijkt erop dat het verweer van [appellant] enkel berust op een reconstructie van de werktijden van [geïntimeerde] en dan nog slechts over zeven dagen in 2010 (akte uitlating onder 5), wat bovendien onvoldoende is om daaraan blijvende conclusies te (kunnen) verbinden. Al met al acht het hof het verweer bij akte tegen de aanspraak van [geïntimeerde] zoals thans nader toegelicht een onvoldoende gemotiveerde bestrijding daarvan. 2.5. Dit betekent dat grief 3 in principaal beroep ook faalt voor zover daarin wordt geklaagd over de toewijzing door de kantonrechter van het bedrag van € 14.991,62 bruto aan vakantierechten (op welk bedrag de maanden januari en februari 2006 in mindering moeten worden gebracht). 2.6. De slotsom luidt thans dat geen van de grieven in principaal beroep doel treft. Bij tussenarrest was reeds overwogen dat in incidenteel beroep grief 1 doel treft (grief 2 betreft de vermindering van eis), dat de in grief 3 bij wege van vermeerdering van eis ingestelde vordering deels toewijsbaar is en dat de grieven 4 en 5 falen. Bij deze uitkomst dient [appellant] als de (overwegend) in het ongelijk gestelde partij in de kosten van zowel het principale als het incidentele beroep te worden veroordeeld. Een en ander leidt tot de volgende beslissing. Opmerking verdient nog dat [geïntimeerde] de wettelijke rente heeft gevorderd over de wettelijke verhoging over het gevorderde loon en dat hij daarbij niet een ingangsdatum voor de wettelijke rente heeft genoemd. Het hof zal de wettelijke rente daarom toewijzen vanaf de datum van de inleidende dagvaarding.

<nr>3</nr>Beslissing Het hof: vernietigt het bestreden vonnis doch uitsluitend voor zover het dictum van dat vonnis inhoudt “wijst af het meer of anders gevorderde”; in zoverre opnieuw rechtdoende: veroordeelt [appellant] tot betaling aan [geïntimeerde] van de gefixeerde schadevergoeding ad € 6.158,35 bruto en € 820,39 netto; veroordeelt [appellant] tot betaling van de wettelijke verhoging ad 10% over het gevorderde loon in eerste aanleg (post a van het dictum van het bestreden vonnis), te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de datum van de inleidende dagvaarding tot de dag van algehele voldoening; bekrachtigt het bestreden vonnis voor al het overige; veroordeelt [appellant] in de kosten van het hoger beroep (zowel in principaal als in incidenteel beroep) en begroot deze kosten aan de zijde van [geïntimeerde] tot aan deze uitspraak op € 704,- wegens verschotten, op € 5.708,50 wegens salaris in principaal beroep en op € 2.854,25 wegens salaris in incidenteel beroep; verklaart dit arrest uitvoerbaar bij voorraad; wijst af het meer of anders gevorderde. Dit arrest is gewezen door mrs. R.J.F. Thiessen, L.A.J. Dun en D.J. van der Kwaak en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 19 januari 2016.