De feiten en de rechtsgang

De ontvankelijkheid van het hoger beroep De raadsman heeft betoogd dat er sprake is van een schending van artikel 6 lid 1 EVRM, nu de officier van justitie op grond van het bepaalde in artikel 87 Sv wel en de verdachte niet het recht heeft in beroep te komen van een wijziging van een beslissing tot schorsing. Nu daardoor geen sprake is van “equality of arms”, hetgeen in strijd is met de Europese regelgeving, dient de verdachte ontvankelijk te worden verklaard in zijn hoger beroep, aldus de raadsman. Het hof overweegt als volgt. Het door de raadsman opgeworpen verschil in mogelijkheden hoger beroep in te stellen voor de verdachte en de officier van justitie is op een eerder moment reeds aan de orde gekomen en ter beoordeling aan de Hoge Raad voorgelegd. Het hof verwijst in dit verband naar de uitspraak van de Hoge Raad, HR 30 januari 1996, NJ 1996, 288. De Hoge Raad heeft ter zake onder meer het volgende overwogen: “Het Wetboek van Strafvordering kent velerlei beschikkingen. Deze hebben betrekking op onderwerpen van onderling verschillende aard. Bij de vraag tegen welke beschikkingen al dan niet hoger beroep en/of beroep in cassatie moet kunnen worden ingesteld door de verdachte en/of het openbaar ministerie zijn verschillende keuzes denkbaar, waarbij uiteenlopende belangen van praktische en meer principiële aard zijn betrokken en die moeten voldoen aan de eisen die aan een samenhangend stelsel kunnen worden gesteld. Daarvan uitgaande moet, daargelaten of er wat betreft de toepassing van de art. 445 en 446 Sv sprake is van strijd met art. 5 lid 4 EVRM en/of met evengemeld beginsel (het hof begrijpt: het beginsel van de equality of arms), worden aangenomen dat het openstellen voor de verdachte van hoger beroep en beroep in cassatie (…) valt buiten de rechtsvormende taak van de rechter en aan de wetgever moet worden overgelaten”. 15/870275-16 In navolging hiervan is het hof van oordeel dat het aan de wetgever en niet aan de rechter is om te bepalen of aan de verdachte en het openbaar ministerie gelijke beroepsmogelijkheden moeten worden toegekend. Zolang de wetgever de desbetreffende regelgeving niet wijzigt geldt dat het Wetboek van Strafvordering niet voorziet in de mogelijkheid van hoger beroep voor de verdachte tegen een beschikking tot afwijzing van een verzoek tot wijziging van de schorsingsvoorwaarden. De verdachte is daarom niet-ontvankelijk in zijn hoger beroep. Nu de verdachte niet-ontvankelijk is in zijn hoger beroep, komt het hof niet toe aan de beoordeling van het mondelinge verzoek tot opheffing van de voorlopige hechtenis van de verdachte.