<nr>1</nr>Het geding in hoger beroep

<nr>3</nr>Beoordeling 3.1. Het gaat in deze zaak, samengevat, om het volgende. ( i) Op 11 november 2002 is tussen partijen een overeenkomst tot stand gekomen betreffende de verstrekking van een krediet in rekening-courant tot een maximum van € 25.000,00. In de ondertekende overeenkomst (hierna: de kredietovereenkomst) is, voor zover van belang, onder meer het volgende vermeld: Kredietovereenkomst OndernemersRekeningCourantKrediet (…) Ondergetekenden: 1. DE HEER R.[appellant] H/O R.B. SCHILDERSBEDRIJF gevestigd te ZANDVOORT, hierna te noemen “Kredietnemer”, 2) ABN AMRO BANK N.V. (…) zijn overeengekomen als volgt: De Kredietnemer krijgt op basis van de aan ABN AMRO verstrekte informatie en/of de bij ABN AMRO bekende gegevens een OndernemersRekeningCourantKrediet (“krediet in rekening-courant”) ter beschikking tegen de in deze overeenkomst met bijbehorende bijlage vermelde condities. Het krediet in rekening-courant dient ter financiering van de bedrijfs- en beroepsuitoefening van de Kredietnemer. (…) (ii) ABN AMRO Bank heeft de kredietovereenkomst opgezegd wegens overschrijding van de kredietlimiet. Per 15 november 2011 bedraagt de hoofdsom, vermeerderd met rente en kosten, € 28.637,53. 3.2. In het onderhavige geding vordert ABN AMRO Bank de veroordeling van[appellant] tot betaling van voornoemd bedrag van € 28.637,53, vermeerderd met rente en kosten. In voorwaardelijke reconventie (voor het geval een beroep op nietigheid bij wijze van verweer niet wordt gehonoreerd) vordert[appellant] dat de nietigheid van de tussen partijen gesloten kredietovereenkomst wordt uitgesproken “op grond van in strijd zijn met het consumentenkrediet en de gezinsbescherming als bedoeld in boek 1 BW”. De rechtbank heeft in het vonnis de vordering van ABN AMRO Bank integraal toegewezen, heeft geconstateerd dat aan de voorwaarde voor de voorwaardelijke reconventie was voldaan en heeft vervolgens de reconventionele vordering afgewezen.[appellant] is in de kosten van zowel de conventie als de reconventie veroordeeld. 3.3. Voor zover de grieven gericht zijn tegen het oordeel van de rechtbank dat in deze zaak sprake is van een ondernemerskrediet en niet, zoals[appellant] betoogt, van een consumentenkrediet, treffen zij geen doel. Het hof overweegt hiertoe het volgende. 3.4. De rechtbank heeft haar oordeel gegrond op de volgende omstandigheden: - in de schriftelijke door partijen ondertekende overeenkomst, waarmee het krediet is aangegaan, staat duidelijk vermeld dat het een kredietovereenkomst met betrekking tot een ondernemersrekening-courantkrediet is en dat het krediet dient ter financiering van de bedrijfs- en beroepsuitoefening van[appellant] als kredietnemer; - ten tijde van de totstandkoming van de kredietovereenkomst had[appellant] een bedrijf; - dit bedrijf stond ook ingeschreven bij de kamer van koophandel; -[appellant] heeft, zo blijkt uit ter gelegenheid van de comparitie van partijen in eerste aanleg gedane mededelingen, diverse schilderklussen aangenomen en uitgevoerd dan wel doen uitvoeren. Bij de vaststaande feiten heeft de rechtbank opgesomd dat in de periode 1 januari 2002 tot en met 31 december 2002 op het rekeningnummer van[appellant] bij ABN AMRO bank een bedrag van € 70.487,25 ter zake van betalingen door derden is bijgeschreven. Genoemde omstandigheden worden in hoger beroep niet bestreden. Integendeel,[appellant] erkent dat bij de uitvoering van de opdrachten door[appellant] twee personen, tegen betaling, zijn ingeschakeld, hetgeen temeer wijst op bedrijfsmatige activiteiten. 3.5. Op grond van hetgeen onder 3.4 staat vermeld is het hof van oordeel dat de rechtbank het standpunt van[appellant], dat geen sprake is van een ondernemerskrediet waarvan een consumentenkrediet, terecht heeft verworpen en dat de beide tegen dat oordeel gerichte grieven falen. Aan het gegeven oordeel kan immers niet afdoen dat, voor zover al juist (het is bestreden door ABN AMRO Bank en onvoldoende onderbouwd met bescheiden),[appellant] in de desbetreffende periode een volledige arbeidsongeschiktheidsuitkering ontving waarop niet zou zijn gekort. Het bewijsaanbod dat geen kortingen door de uitkeringsinstanties hebben plaatsgevonden, wordt als niet ter zake dienende gepasseerd. Ook de stellingen van[appellant] dat - naar zijn overtuiging - de werkzaamheden alleen therapeutisch van aard waren en dat hij geen winst heeft gemaakt doen aan het oordeel niet af.[appellant] heeft voorts aangevoerd dat de gesloten kredietovereenkomst moet worden aangemerkt als een omzetting van een door hem en zijn echtgenote aangegaan krediet uit 1999. Het hof begrijpt de stelling aldus dat het krediet uit 1999 met het onderhavige krediet zou zijn afgelost. Wat er van deze stelling ook zij, zij kan[appellant] niet baten omdat het onderhavige krediet overeenkomstig de in de onderhandse akte neergelegde strekking moet worden opgevat als een krediet ter financiering van de bedrijfsoefening door[appellant]. 3.6. Terecht heeft daarom de rechtbank het beroep van[appellant] op de WCK verworpen. Voor zover de grieven hiertegen zijn gericht, falen ook zij. 3.7. Terecht heeft de rechtbank voorts beslist dat, omdat een ondernemerskrediet is overeengekomen, ook het beroep op artikel 1:88 BW niet opgaat. Voor zover[appellant] heeft aangevoerd dat zijn vrouw had moeten meetekenen en dat, nu dat niet is gebeurd, de overeenkomst (ver)nietig(baar) is, is dat betoog daarom niet juist en falen de grieven. 3.8. Door[appellant] zijn geen, althans onvoldoende, omstandigheden aangevoerd die het oordeel rechtvaardigen dat ABN AMRO Bank haar zorgverplichting niet is nagekomen. Onder meer is de - door ANB AMRO Bank bestreden – stelling dat[appellant] over onvoldoende financiële ruimte beschikte, in het geheel niet toegelicht en onderbouwd. Ook bestaat geen reden om aan te nemen dat ABN AMRO Bank verplicht was ter gelegenheid van de kredietverstrekking een toets bij het BKR te verrichten. Die stelling van[appellant] is door de rechtbank daarom terecht eveneens verworpen. 3.9. Tevergeefs komt[appellant] op tegen het oordeel van de rechtbank dat ABN AMRO Bank gerechtigd was de lening op te zeggen, met het argument dat de overstand van het krediet vele jaren in veel grotere mate heeft bestaan en dat toen de kredietovereenkomst niet is opgezegd. Het enkele gegeven dat in het verleden al grotere achterstanden in de betalingsverplichtingen van[appellant] hebben bestaan en dat toen niet is opgezegd, maakt immers niet dat het contractueel overeengekomen recht van de ANB AMRO Bank om het krediet “op ieder gewenst moment” op te zeggen naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet kan worden uitgeoefend. 3.10. Uit het vorenoverwogene vloeit voort dat hetgeen door[appellant] in hoger beroep is aangevoerd, niet tot vernietiging van het vonnis kan leiden. Het vonnis zal daarom worden bekrachtigd. Als de in het ongelijk gestelde partij zal[appellant] in de kosten van het geding in hoger beroep worden veroordeeld.