<nr>1</nr>Het geding in hoger beroep

<nr>1</nr>Het geding in hoger beroep Bij dagvaarding van 18 mei 2011 is Stichting BPF in hoger beroep gekomen van het onder rolnummer 1137435 CV EXPL 10-10036 uitgesproken vonnis van de rechtbank Amsterdam, sector kanton, locatie Amsterdam (hierna: de kantonrechter) van 24 maart 2011, gewezen tussen [geïntimeerde] als opposante en Stichting BPF als geopposeerde. Bij memorie van grieven heeft Stichting BPF vier grieven tegen het vonnis waarvan beroep naar voren gebracht, producties overgelegd, bewijs aangeboden en geconcludeerd dat het hof, bij arrest uitvoerbaar bij voorraad, het vonnis waarvan beroep zal vernietigen en, opnieuw rechtdoende, [geïntimeerde] “conform het dwangbevel van 10 februari 2010” zal veroordelen en het dwangbevel (naar het hof begrijpt) niet buiten effect zal stellen, met veroordeling van [geïntimeerde] in de kosten van beide instanties. Bij memorie van antwoord heeft [geïntimeerde] de grieven bestreden, bewijs aangeboden en geconcludeerd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bekrachtigen en Stichting BPF zal veroordelen in (naar het hof begrijpt) de kosten van het hoger beroep. Ten slotte is het hof gevraagd arrest te wijzen.

<nr>3</nr>Beoordeling 3.1 [geïntimeerde] exploiteerde tot 1 oktober 2005 een schoonmaakbedrijf. Zij was op grond van de Wet verplichte deelneming in een bedrijfstakpensioenfonds 2000 (hierna: Wvdbf 2000) verplicht premie af te dragen aan Stichting BPF ten behoeve van de bij haar in dienst zijnde schoonmakers. Stichting BPF werkt met voorschotnota’s. De voorschotnota’s zijn gebaseerd op een geprognosticeerde loonsom die [geïntimeerde] zelf kan laten aanpassen. Na ontvangst van de jaaropgaven van [geïntimeerde] heeft Stichting BPF eindafrekeningen opgemaakt. De eindafrekeningen over respectievelijk 2004 en 2005 bedroegen € 66.250,23 en € 49.564,34 (inclusief VUT- en RAS-premies). Bij brieven van 21 februari en 7 maart 2008 heeft Stichting BPF [geïntimeerde] gesommeerd € 17.433,86 wegens premieachterstand te betalen. Dit bedrag heeft [geïntimeerde] onbetaald gelaten. 3.2. Op 10 februari 2010 heeft Stichting BPF een dwangbevel als bedoeld in artikel 21 lid 1 van de Wvdbf 2000 uitgebracht jegens [geïntimeerde], dat op 19 februari 2010 is betekend. 3.2. [geïntimeerde] is in verzet gekomen tegen het dwangbevel. Zij heeft onder meer aangevoerd dat zij op basis van de in eigen beheer gecertificeerde loonadministratie per vier weken de pensioenpremies immer aan Stichting BPF heeft afgedragen. Zij betaalde dus niet naar aanleiding van de voorschotnota’s maar betaalde de premies direct vanuit de loonadministratie. [geïntimeerde] heeft voorts aangevoerd dat zij in 2004 in totaal € 64.595,52 aan Stichting BPF heeft voldaan en in 2005 in totaal € 46.453,39. Voor zover er verschillen zijn tussen de verschuldigde bedragen aan premies over 2004 en 2005 van respectievelijk € 66.250,23 en € 49.564,34 (inclusief VUT- en RAS-premies) en deze betalingen, wordt dat volgens [geïntimeerde] veroorzaakt door het feit dat Stichting BPF over het jaar 2004 ten onrechte premies in rekening heeft gebracht ten aanzien van haar directeur en een werknemer, Kornet, terwijl [geïntimeerde] voorts met betrekking tot het jaar 2005 Stichting BPF heeft verzocht de totaal verschuldigde premies te corrigeren met € 2.869,22 aangezien een aantal personen niet meer bij haar in dienst was. Stichting BPF erkent dat [geïntimeerde] de hiervoor vermelde betalingen heeft gedaan. Een en ander brengt volgens [geïntimeerde] mee dat zij niets meer aan Stichting BPF verschuldigd is. 3.3. Het hof stelt vast dat Stichting BPF inderdaad erkent dat [geïntimeerde] respectievelijk (in 2004 in totaal) € 64.595,52 en (in 2005 in totaal) € 46.453,39 aan premies heeft betaald. Volgens Stichting BPF zijn de betalingen die [geïntimeerde] in die jaren heeft gedaan echter niet enkel afgeboekt op de verschuldigde premie betreffende de genoemde jaren (2004 en 2005) maar “aangewend ter voldoening van de verschuldigde premie betreffende andere premiejaren” en “derhalve niet volledig ten goede gekomen aan de verschuldigde premie over 2004” (memorie van grieven sub 14). Op dit betoog heeft [geïntimeerde] in de memorie van antwoord gereageerd met het verweer dat zij bij al haar maandelijkse betalingen expliciet heeft aangegeven waarop (op welke maand) deze betalingen betrekking hadden en dat Stichting BPF daarnaar had moeten handelen en de betaling op die (aangegeven) wijze had moeten verwerken. Volgens [geïntimeerde] stond het Stichting BPF niet vrij betalingen te splitsen zoals zij klaarblijkelijk heeft gedaan (zoals zou kunnen worden afgeleid uit het overzicht dat Stichting BPF bij memorie van grieven als productie 10 in het geding heeft gebracht) en/of af te betalen op schulden over eerdere jaren. 3.4. Het hof ziet aanleiding om Stichting BPF in de gelegenheid te stellen op dit verweer van [geïntimeerde] te reageren. Stichting BPF wordt verzocht uiteen te zetten op grond waarvan (ingevolge van welke wettelijke bepaling of anderszins) zij de betalingen van [geïntimeerde] die blijkens die betalingen betrekking hadden op premies verschuldigd over een specifieke periode, aan andere schulden heeft mogen toerekenen dan die welke [geïntimeerde] bij de betaling heeft aangewezen. 3.5. Stichting BPF mag zich hierover bij akte uitlaten. De zaak zal voor dat doel worden verwezen naar de rol. Desgewenst kan [geïntimeerde] bij antwoordakte hierop reageren. 3.6. Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.