<nr>21</nr>84 WMO15

OVERWEGINGEN 1. De Raad gaat uit van de volgende feiten en omstandigheden. 1.1. Appellante heeft zich met haar twee minderjarige kinderen tot het college gewend voor opvang op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015) en een daartoe strekkende aanvraag ingediend. 1.2. Het college heeft bij besluit van 2 september 2019, gehandhaafd bij beslissing op bezwaar van 8 januari 2020 (bestreden besluit), geweigerd aan appellante een maatwerkvoorziening bestaande uit opvang te verstrekken. Het college heeft hieraan ten grondslag gelegd dat appellante geacht wordt zich op eigen kracht, met gebruikelijke hulp of met behulp van andere personen uit haar sociale netwerk te handhaven in de samenleving. Bovendien wordt appellant opgevangen door Humanitas waardoor zij niet langer dakloos is. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. 3.1. Appellante heeft in hoger beroep betoogd dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat geen sprake is van dakloosheid of dreigende dakloosheid en dat appellante zich kan handhaven in de samenleving en in staat moet worden geacht om zelf te voorzien in onderdak. Appellante verbleef bij de stichting Humanitas, maar er was sprake van dreigende dakloosheid omdat zij op korte termijn haar tijdelijke verblijf diende te verlaten. Ook heeft de rechtbank niet onderkend dat appellante op grond van psychische problematiek niet in staat is zelf onderdak te vinden. 3.2. Het college heeft in hoger beroep, voor zover van belang, naar voren gebracht dat appellante tot 5 januari 2021 heeft verbleven bij stichting Humanitas en vanaf die datum andere huisvesting heeft gevonden. Volgens het college is niet gebleken van dreigende dakloosheid ten tijde in geding. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Daargelaten de vraag of gelet op het verblijf bij stichting Humanitas ten tijde van belang sprake is van een dreigende dakloosheid, is de Raad van oordeel dat het college de aanvraag heeft kunnen afwijzen omdat appellante in staat is zich te handhaven in de samenleving en zelf onderdak kan organiseren voor haar en haar gezin. Hierbij zijn de volgende omstandigheden van belang. 4.2. Appellante verblijft rechtmatig in Nederland, had werk en verwierf daar inkomen uit, ontving gezinsbijslagen en kon zo nodig aanspraak maken op aanvullende bijstand op grond van de Participatiewet, zodat zij in de noodzakelijke kosten van het bestaan kon voorzien. Ten tijde in geding heeft zij ook – al dan niet met behulp van derden – onderdak kunnen regelen. Hieruit blijkt dat appellante beschikte over voldoende doen- en regievermogen om zelf in onderdak te kunnen voorzien. De in hoger beroep opgeworpen stelling dat appellante zich door psychische problemen niet kon handhaven in de samenleving is niet onderbouwd. 4.3. Gezien het bovenstaande behoeven de overige beroepsgronden geen bespreking. 4.4. Uit 4.1 tot en met 4.3 volgt dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd. 5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.