<nr>21</nr>2934 PW

OVERWEGINGEN 1. De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden. 1.1. Appellante ontvangt sinds 31 juli 2014 bijstand, laatstelijk op grond van de Participatiewet (PW), naar de norm voor een alleenstaande met twee kostendelende medebewoners. Appellante woont samen met haar twee meerderjarige kinderen in een tussenwoning. In 2015 en 2017 ontving appellante tevens bijzondere bijstand in de vorm van een bijdrage in de extra kosten van verwarming vanwege haar ziekte (warmtetoeslag). 1.2. Op 28 augustus 2020 heeft appellante opnieuw bijzondere bijstand aangevraagd in de vorm van een warmtetoeslag. Appellante heeft haar aanvraag onder meer onderbouwd met de meest recente jaarafrekening van haar energieleverancier. 1.3. Bij besluit van 29 september 2020, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 19 januari 2021 (bestreden besluit), heeft het college de aanvraag afgewezen. Het college heeft aan de afwijzing ten grondslag gelegd dat alleen sprake kan zijn van verlening van bijzondere bijstand in de vorm van een warmtetoeslag als vaststaat dat er daadwerkelijk meerkosten zijn. Hiervan is in het geval van appellante niet gebleken. Het gasverbruik van appellante is namelijk niet hoger dan het gemiddelde gasverbruik voor een tussenwoning. Het college heeft hierbij de referentiecijfers van het Nibud als maatstaf gehanteerd. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. 3. In hoger beroep heeft appellante zich op hierna te bespreken gronden tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Op grond van artikel 35, eerste lid, van de PW heeft een alleenstaande of het gezin recht op bijzondere bijstand voor zover de alleenstaande of het gezin niet beschikt over de middelen om te voorzien in de uit bijzondere omstandigheden voortvloeiende noodzakelijke kosten van het bestaan en deze kosten naar het oordeel van het college niet kunnen worden voldaan uit de bijstandsnorm, de individuele inkomenstoeslag, het vermogen en het inkomen voor zover dit meer bedraagt dan de bijstandsnorm. 4.2. Volgens vaste rechtspraak (uitspraak van 26 juni 2012, ECLI:NL:CRVB:2018:1828) behoren stookkosten tot de algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan die in beginsel uit het inkomen op bijstandsniveau dienen te worden voldaan. In geval van een medische of (psycho)sociale indicatie, kunnen noodzakelijke meerkosten – als daarvoor geen voorliggende voorziening bestaat – in beginsel voor bijzondere bijstand in aanmerking komen. Van meerkosten in dit verband kan sprake zijn als de kosten zo hoog oplopen dat deze de normale stookkosten overstijgen. 4.3. Uit artikel 5.2, eerste lid, van de Beleidsregels bijzondere bijstand Rotterdam 2019 volgt dat het college bijzondere bijstand kan verlenen voor extra warmtekosten als sprake is van uit bijzondere omstandigheden voortvloeiende noodzakelijke meerkosten. Uit het derde lid volgt dat het daaruit voortkomende hogere verbruik het verschil is tussen het werkelijke gebruik, zoals opgenomen in de meest recente jaarrekening van de leverancier, en het gemiddelde verbruik per jaar conform de Nibud-prijzengids. 4.4. Niet in geschil is dat het gasverbruik van appellante volgens de jaarafrekening van de energieleverancier lager is dan het gemiddelde gasverbruik voor hetzelfde woningtype. 4.5. Appellante heeft zich op het standpunt gesteld dat het college in de bijzondere omstandigheden van appellante aanleiding had moeten zien om bijzondere bijstand in de vorm van warmtetoeslag toe te kennen tot een bedrag van € 377,-, zijnde het forfaitaire bedrag dat appellante op grond van het oude beleid in 2015 en 2017 toegekend heeft gekregen. Deze bijzondere omstandigheden zijn er volgens appellante in gelegen dat het college haar in het verleden hiervoor wél bijzondere bijstand heeft toegekend en de vergelijking met het gemiddelde gasverbruik voor hetzelfde woningtype onevenredig is, aangezien appellante niet de gehele woning verwarmt, maar enkel de woonkamer en de douche. 4.6. Deze beroepsgrond slaagt niet. Uit 4.4 volgt dat de stookkosten van appellante de normale stookkosten niet overstijgen. Nu appellante geen aantoonbare meerkosten heeft aan energie, behoren de kosten waarvoor bijzondere bijstand wordt aangevraagd tot de algemeen noodzakelijke kosten van het bestaan. Deze moeten daarom worden voldaan uit het eigen inkomen of vermogen. 4.7. Uit 4.6 volgt dat het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd. 5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.