<nr>19</nr>1751 PW

OVERWEGINGEN 1. De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden. 1.1. Appellante ontving een pensioen ingevolge de Algemene Ouderdomswet en aanvullende bijstand ingevolge de Participatiewet in de vorm van een aanvullende inkomensvoorziening (AIO-aanvulling). Bij besluit van 4 november 2015 heeft de Svb de AIO-aanvulling van appellante met ingang van 3 juli 2015 ingetrokken en de te veel betaalde AIO-aanvulling over de periode van 1 juli 2015 tot en met 31 oktober 2015 tot een bedrag van € 1.483,76 teruggevorderd. Hieraan heeft de Svb ten grondslag gelegd dat appellante een auto op naam had met een waarde boven het bedrag van het voor haar vrijgestelde vermogen. Bij besluit van 16 september 2016 heeft de Svb het bezwaar tegen het besluit van 4 november 2015 niet-ontvankelijk verklaard. Bij uitspraak van 10 maart 2017 heeft de rechtbank het beroep tegen het besluit van 16 september 2016 ongegrond verklaard. Deze intrekking en terugvordering van de AIO-aanvulling van appellante zijn met de uitspraak van de Raad van 30 januari 2018, ECLI:NL:CRVB:2018:283, in rechte onaantastbaar geworden. 1.2. Bij besluit van 13 april 2018, na bezwaar gehandhaafd bij besluit van 13 augustus 2018 (bestreden besluit), heeft de Svb de aflossingscapaciteit van appellante bepaald op € 731,74 en meegedeeld dat zij dit bedrag binnen vier weken moet aflossen. Hierbij heeft de Svb in aanmerking genomen dat appellante nog steeds beschikt over een inkomen dat gelijk of hoger is dan de beslagvrije voet, omdat zij een banksaldo van € 1.847,22 heeft. Op dit banksaldo heeft de Svb de voor appellante geldende bijstandsnorm van € 1.115,48 in mindering gebracht. De resterende vordering bedraagt € 752,02. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft daartoe kort gezegd overwogen dat appellante, anders dan is aangevoerd, niet de gehele vordering ineens moet betalen, dat rekening is gehouden met de beslagvrije voet en dat appellante niet heeft onderbouwd dat zij onvoldoende middelen heeft om het bedrag van € 731,74 te voldoen. De beroepsgrond dat de Svb ten onrechte heeft teruggevorderd kan niet meer aan de orde komen omdat het besluit van 4 november 2015 in rechte vaststaat. 3. In hoger beroep heeft appellante de in bezwaar en beroep aangevoerde gronden herhaald. Appellante heeft uitdrukkelijk aangevoerd dat de Svb ten onrechte heeft teruggevorderd. Zij heeft geen rijbewijs waardoor het niet logisch is dat de auto tot haar vermogen behoort. Verder vindt zij het vreemd dat de resterende vordering € 752,02 bedraagt, omdat dit hoger is dan de door de Svb vastgestelde aflossingscapaciteit. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. De gronden die appellante in hoger beroep heeft aangevoerd zijn een herhaling van wat zij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is gemotiveerd op die gronden ingegaan. Appellante heeft geen redenen aangevoerd waarom de gemotiveerde weerlegging van de betrokken gronden in de aangevallen uitspraak onjuist dan wel onvolledig is. De Raad kan zich geheel vinden in het oordeel van de rechtbank en in de overwegingen, zoals onder 2 weergegeven, waarop dat oordeel rust. Hij voegt daaraan nog toe dat appellante een bedrag van € 731,74 moet aflossen waardoor van de terugvordering van € 1.483,76 een bedrag van € 752,02 overblijft. 4.2. Uit 4.1 volgt dat het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd. 5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.