<nr>18</nr>3415 MPW

<nr>18</nr>3415 MPW Datum uitspraak: 13 december 2018 Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 23 mei 2018, 17/850 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) de Minister van Defensie, thans de Staatssecretaris van Defensie (staatssecretaris) PROCESVERLOOP Dit geding dat aanvankelijk is gevoerd ten name van de Minister van Defensie (minister), is in verband met wijziging van taken voortgezet ten name van de staatssecretaris. Waar in deze uitspraak wordt gesproken over de staatssecretaris, wordt daaronder in voorkomend geval (mede) verstaan de minister Appellant heeft hoger beroep ingesteld. De staatssecretaris heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 1 november 2018. Appellant is verschenen. De staatssecretaris heeft zich laten vertegenwoordigen door P.J.H. Souren.

OVERWEGINGEN 1.1. Bij besluit van 3 oktober 2016 is de aanvraag van appellant om vergoeding van kosten van fysiotherapie afgewezen. Appellant heeft bezwaar gemaakt. Bij besluit van 16 januari 2017 (bestreden besluit) is het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard, omdat het niet tijdig is ingediend en de termijnoverschrijding niet verschoonbaar is. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. 3. De Raad komt naar aanleiding van wat partijen hebben aangevoerd tot de volgende beoordeling. 3.1. Artikel 6:7 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) bepaalt dat de termijn voor het indienen van een bezwaar- of beroepschrift zes weken bedraagt. Ingevolge artikel 6:8, eerste lid, van de Awb vangt die termijn aan op de dag na die waarop het besluit op de voorgeschreven wijze bekend is gemaakt. In artikel 3:41, eerste lid, van de Awb is bepaald dat de bekendmaking van besluiten die tot een of meer belanghebbenden zijn gericht, geschiedt door toezending of uitreiking aan hen. Ingevolge artikel 6:11 van de Awb blijft ten aanzien van een na afloop van de termijn ingediend bezwaar- of beroepschrift niet-ontvankelijkverklaring op grond daarvan achterwege, indien redelijkerwijs niet kan worden geoordeeld dat de indiener in verzuim is geweest. 3.2. Appellant heeft betoogd dat zijn e-mailberichten van 5 en 14 oktober 2016 aan de zorgcoördinator als bezwaarschrift hadden moeten worden opgevat. Dit betoog slaagt niet. In het e-mailbericht van 5 oktober 2016 stelt appellant uitdrukkelijk dat hij schriftelijk bezwaar zal maken bij het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds (ABP) inzake de kosten van fysiotherapie. Appellant schrijft onder meer: “Voor de duidelijkheid: dit zijn een aantal vragen en bevindingen mijnerzijds naar aanleiding van het gesprek in [gemeente] (…) en het bezwaar omtrent het toekennen van de fysiotherapie wordt door mij rechtstreeks en op de reguliere manier schriftelijk per post gestuurd naar het ABP”. De zorgcoördinator mocht er daarom vanuit gaan dat appellant zelf nog een bezwaarschrift zou indienen. Het e-mailbericht van 14 oktober 2016 van appellant ziet niet op het besluit over de vergoeding van kosten van fysiotherapie, maar op andere kosten en op de, in de ogen van appellant, gebrekkige hulpverlening van de zorgcoördinator. Daarom kan dit e-mailbericht evenmin als bezwaarschrift tegen het besluit van 3 oktober 2016 worden aangemerkt. 3.3. Vaststaat dat het bezwaarschrift van 16 november 2016, ontvangen op 18 november 2016, te laat is ingediend. Appellant heeft geen feiten of omstandigheden naar voren gebracht op grond waarvan moet worden geoordeeld dat de termijnoverschrijding ingevolge artikel 6:11 van de Awb verschoonbaar is. De staatssecretaris heeft het bezwaar dan ook terecht niet-ontvankelijk verklaard. 3.4. Uit 3.2 en 3.3 volgt dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt. 4. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.