<nr>16</nr>7362 ZW

OVERWEGINGEN 1.1. Appellant was werkzaam als ijzervlechter voor 40 uur per week, toen hij zich vanuit de Werkloosheidswet op 9 oktober 2015 voor dit werk ziek meldde met lage rugklachten na een auto-ongeval op 8 oktober 2015. Het Uwv heeft appellant in aanmerking gebracht voor ziekengeld op grond van de Ziektewet (ZW). 1.2. Op 10 november 2015 heeft appellant het spreekuur bezocht van een bedrijfsarts van het Uwv. Deze arts heeft appellant per 10 november 2015 geschikt geacht voor de laatst verrichte arbeid in de functie van ijzervlechter. Vervolgens heeft het Uwv bij besluit van 9 november 2015 vastgesteld dat appellant per 10 november 2015 geen recht meer heeft op ziekengeld. Het bezwaar van appellant tegen dit besluit heeft het Uwv bij besluit van 26 april 2016 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 25 april 2016 ten grondslag. 2. De rechtbank heeft het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Hiertoe is overwogen dat de onderzoeken door de artsen van het Uwv zorgvuldig zijn geweest en er geen reden is te twijfelen aan de juistheid van de uitkomst ervan. De medische informatie van chirurg dr. B.C. Vrouenraets en van Parnassia is bij de beoordeling door de verzekeringsarts bezwaar en beroep betrokken. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geen medisch objectiveerbare beperkingen kunnen vaststellen bij appellant. Dat appellant op de datum in geding beperkt was vanwege nekklachten en psychische klachten volgt niet uit de door hem verstrekte informatie. 3.1. In hoger beroep heeft appellant onder verwijzing naar de gronden van bezwaar en beroep herhaald dat het onderzoek door de verzekeringsartsen onzorgvuldig is geweest. De medische geschiedenis van appellant wordt geheel terzijde geschoven. De maatschappelijk werkster van Parnassia heeft verklaard dat er sprake is van een psychische ziekte, waardoor opname onvermijdelijk was. Het ziektebeeld komt in grote lijnen overeen met PTSS. Dit wordt door de verzekeringsartsen en de rechtbank genegeerd. 3.2. Het Uwv heeft bevestiging van de aangevallen uitspraak bepleit. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Op grond van artikel 19, eerste en vierde lid, van de ZW heeft een verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebreken, recht op ziekengeld. Volgens vaste rechtspraak van de Raad wordt onder “zijn arbeid” verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding verrichte arbeid. Op grond van artikel 19, vijfde lid, van de ZW wordt voor een verzekerde die geen werkgever heeft onder ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid verstaan: ongeschiktheid tot het verrichten van werkzaamheden die bij een soortgelijke werkgever gewoonlijk kenmerkend zijn voor zijn arbeid. 4.2. Evenals de rechtbank oordeelt de Raad dat de beperkingen van appellant op juiste wijze zijn onderzocht door de primaire arts en de verzekeringsarts bezwaar en beroep. Zij hebben appellant onderzocht en de verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft kennis genomen van de in bezwaar ingebrachte medische stukken. In de brief van Parnassia van 18 april 2016 staat dat appellant op 8 april 2016 is opgenomen op de afdeling Klinisch Centrum Acute Psychiatrie. Dit is vijf maanden na de datum in geding en er zijn geen gegevens die betrekking hebben op de datum in geding. In de brief van dr. Vrouenraets van 20 april 2016 staat dat appellant op 8 oktober 2015 is gezien vanwege pijn op de borst na een kop–staart botsing. Er zijn geen afwijkingen of bijzonderheden gezien. Appellant is na geruststelling met paracetamol naar huis gestuurd. Ook hieruit blijkt niet dat appellant op 10 november 2015 niet in staat was zijn maatgevende arbeid te verrichten zodat er geen recht is op ziekengeld. De medische onderbouwing van het standpunt van appellant met betrekking tot de datum in geding ontbreekt. 5. De overwegingen in 4.2 leiden tot de conclusie dat het hoger beroep niet slaagt en de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd. 6. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.