OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1.1. Bij besluit van 29 januari 2016 heeft appellant betrokkene met ingang van 18 januari 2016 in aanmerking gebracht voor een uitkering op grond van de Werkloosheidswet, berekend naar een dagloon van € 36,15. 1.2. Bij beslissing op bezwaar van 15 april 2016 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van betrokkene tegen het besluit van 29 januari 2016 ongegrond verklaard. 2. Betrokkene heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. De rechtbank heeft, met verwijzing naar de tussenuitspraak van 17 maart 2016 van de rechtbank Oost-Brabant, ECLI:NL:RBOBR:2016:1181, dit beroep gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd en appellant opgedragen een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen. Tevens heeft de rechtbank appellant veroordeeld in de door betrokkene gemaakte proceskosten in beroep van € 922,- en heeft de rechtbank appellant opgedragen het griffierecht van € 46,- aan betrokkene te vergoeden. 3.1. Appellant heeft hoger beroep ingesteld en heeft zich aanvankelijk op het standpunt gesteld dat de wettelijke bepalingen inzake de dagloonvaststelling dwingendrechtelijk van aard zijn en dat aan appellant niet de bevoegdheid is gegeven om daarvan af te wijken. 3.2. Betrokkene heeft bevestiging van de aangevallen uitspraak bepleit. 4. De Raad komt tot het volgende oordeel. 4.1. In reactie op de uitspraken van de Raad van 26 april 2017, ECLI:NL:CRVB:2017:1474, ECLI:NL:CRVB:2017:1475 en ECLI:NL:CRVB:2017:1476, heeft appellant bij gewijzigde beslissing op bezwaar van 23 juni 2017 het bezwaar van betrokkene tegen het besluit van29 januari 2016 alsnog gegrond verklaard. Appellant heeft in lijn met de uitspraken van26 april 2017 het dagloon per 8 januari 2016, na indexering, vastgesteld op € 79,28. Appellant heeft daarnaast de door betrokkene in bezwaar gemaakte kosten van € 496,- vergoed. 4.2. Bij brieven van 26 en 29 juni 2017 heeft betrokkene verklaard dat door de nieuwe beslissing op bezwaar van 23 juni 2017 tegemoet is gekomen aan zijn bezwaren tegen het besluit van 29 januari 2016. Betrokkene heeft verzocht appellant te veroordelen tot vergoeding van de proceskosten in hoger beroep. 4.3. Appellant heeft met de gewijzigde beslissing op bezwaar van 23 juni 2017 op een juiste wijze voldaan aan de opdracht van de rechtbank en heeft daarom geen belang meer bij een rechtelijk oordeel. Daaruit volgt dat het hoger beroep niet-ontvankelijk zal worden verklaard. 4.4. Er is aanleiding appellant te veroordelen in de proceskosten van betrokkene. Die kosten worden bepaald op de kosten van rechtsbijstand in hoger beroep van € 495,-.