OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1.1. Appellante is op 5 december 2011 uitgevallen voor haar werk als administratief medewerker bij haar werkgever. Bij besluit van 4 april 2014 heeft het Uwv aan appellante meegedeeld dat vanaf 24 maart 2014 recht is ontstaan op een uitkering ingevolge de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA), op basis van 100% arbeidsongeschiktheid. 1.2. Bij besluit van 25 maart 2015 heeft het Uwv aan appellante met ingang van 24 mei 2015 een loonaanvullingsuitkering naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80-100% toegekend. De werkgever heeft bezwaar gemaakt tegen dit besluit. 1.3. Het Uwv heeft, na verzekeringsgeneeskundig en arbeidskundig onderzoek, op 17 juni 2015 een voornemen tot wijziging van het besluit van 25 maart 2015 aan werkgever en appellante bekend gemaakt. In dit voorgenomen besluit is aangegeven dat, in verband met arbeidsongeschiktheid van minder dan 35%, de WGA-loonaanvullingsuitkering van appellante zal worden ingetrokken. Appellante heeft bezwaar gemaakt tegen dit voorgenomen besluit. 1.4. Het door de werkgever tegen het besluit van 25 maart 2015 gemaakte bezwaar is bij besluit van 20 augustus 2015 (bestreden besluit) gegrond verklaard. Bij dit besluit heeft het Uwv de WIA-uitkering van appelante beëindigd met ingang van 1 oktober 2015, omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt wordt geacht. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellante tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft overwogen dat aan het bestreden besluit een zorgvuldig medisch en arbeidskundig onderzoek ten grondslag ligt. Voorts is geen twijfel ontstaan aan de conclusies van de verzekeringsarts bezwaar en beroep. De functionele mogelijkheden zijn correct vastgesteld en de functies zijn geschikt. 3.1. In hoger beroep heeft appellante gesteld dat zij in het geheel geen werkzaamheden kan verrichten. Zij is van mening dat haar angst voor eerwraak een angststoornis is. Ter zitting heeft de gemachtigde van appellante verzocht een deskundige te benoemen. 3.2. Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Het oordeel van de rechtbank en de argumenten die tot dat oordeel hebben geleid, worden onderschreven. Appellante is op 4 mei 2015 onderzocht door de primaire arts. In het rapport van de primaire arts van 28 mei 2015 is de informatie van behandelend psychiater M. Goetgebuer van 28 september 2013 meegewogen. In bezwaar heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep op inzichtelijke wijze gerapporteerd en daarbij op adequate wijze aandacht besteed aan de door appellante ingebrachte informatie van PsyQ van 3 juni 2015 en 22 juni 2015. Deze verzekeringsarts heeft in haar rapport van 12 augustus 2015 geconcludeerd dat de diagnose sociale fobie niet meer gesteld wordt door de behandelaar en dat er geen medische reden is waarom appellante niet door een ander dan haar partner buiten begeleid zou kunnen worden. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft opgemerkt dat de primaire verzekeringsarts het item vervoer terecht heeft aangepast in de Functionele mogelijkhedenlijst (FML). Verder acht deze verzekeringsarts appellante belastbaar, zo lang rekening wordt gehouden met haar PTSS klachten. De verzekeringsarts bezwaar en beroep acht appellante op een aantal aspecten meer beperkt en heeft deze beperkingen op 12 augustus 2015 in een FML neergelegd. Zij acht appellante aangewezen op een voorspelbare werksituatie, een werksituatie zonder veel storingen, onderbrekingen, deadlines en productiepieken. Ook het werken met leidinggevende aspecten is minder aangewezen. Verder is appellante ongeschikt voor werken met een dwingend werktempo. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft op navolgbare wijze toegelicht waarom op basis van de beschikbare informatie niet meer beperkingen moeten worden aangenomen. Er is dan ook geen aanleiding alsnog een onafhankelijke deskundige te raadplegen. Tevens is in het rapport van de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 13 augustus 2015 afdoende toegelicht waarom appellante in staat moet worden geacht de geselecteerde functies te vervullen. 4.2. Het hoger beroep slaagt niet en de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.