OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1.1 Appellante was werkzaam als administratief medewerkster voor 16 uren per week. Ze heeft zich vanuit een situatie van werkloosheid per 6 februari 2013 ziek gemeld met psychische klachten. 1.2. Na medisch onderzoek heeft een verzekeringsarts appellante per 19 november 2013 arbeidsgeschikt verklaard voor haar arbeid als administratief medewerkster. Het Uwv heeft vervolgens bij besluit van 18 november 2013 vastgesteld dat appellante met ingang van 19 november geen recht meer heeft op ziekengeld op grond van de Ziektewet (ZW). Het door appellante tegen dit besluit gemaakte bezwaar heeft het Uwv bij beslissing op bezwaar van 7 januari 2014 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. 2. De rechtbank heeft het beroep van appellante tegen het bestreden besluit bij uitspraak van 4 juni 2014 ongegrond verklaard. De rechtbank heeft in wat appellante heeft aangevoerd geen aanknopingspunten gezien voor twijfel aan de zorgvuldigheid en volledigheid van het medisch onderzoek van de verzekeringsarts bezwaar en beroep, noch aan diens conclusie. Anders dan appellante ter zitting heeft gesteld waren ook de concentratie- en slaapproblemen reeds bekend en meegenomen in de beoordeling. Nog los van het gegeven dat de verzekeringsartsen bij uitstek over de deskundigheid beschikken om zich uit laten over de toegang tot de ZW, vloeit volgens de rechtbank uit de door appellante in het geding gebrachte medische informatie geen met medische argumenten onderbouwde visie voort dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep een onjuiste inschatting heeft gemaakt over de arbeidsgeschiktheid. Er is sprake van gebruikelijke, veelvuldig voorkomende, onderzoeksmethoden en er is een inzichtelijke afweging gemaakt. Naar het oordeel van de rechtbank kan de motivering het bestreden besluit dragen. 3.1. Appellante stelt dat zij door haar lichamelijke en psychische klachten per 19 november 2013 niet in staat is haar eigen arbeid te verrichten. Er is volgens appellante in beroep voldoende medische informatie overgelegd waarmee haar standpunt wordt onderbouwd. 3.2. Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen. 4. De Raad komt tot het volgende oordeel. 4.1. Ingevolge artikel 19, eerste en vierde lid, van de ZW heeft een verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebreken, recht op ziekengeld. Volgens vaste rechtspraak van de Raad wordt onder “zijn arbeid” verstaan de laatstelijk voor het intreden van de ongeschiktheid tot werken verrichte arbeid. 4.2. De hoger beroepsgronden van appellante zijn een herhaling van de gronden die zij in beroep naar voren heeft gebracht. De rechtbank heeft deze gronden in de aangevallen uitspraak volledig en voldoende gemotiveerd besproken. Het oordeel van de rechtbank en de daaraan ten grondslag gelegde overwegingen worden onderschreven. 4.3. Nu in hoger beroep geen nadere medische informatie is overgelegd, bestaan er geen aanknopingspunten appellante met ingang van 19 november 2013 niet geschikt te achten voor haar werk in de functie van administratief medewerkster voor 16 uur per week. 5. Uit het voorgaande volgt dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 6. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.