OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1.1. Appellant was werkzaam als schoonmaker voor 25/30 uur per week. Zijn dienstverband is op 25 augustus 2014 geëindigd. Appellant heeft zich op 10 december 2014, binnen één maand nadat zijn uitkering ingevolge de Werkloosheidwet is geëindigd, bij het Uwv ziek gemeld wegens recidief sinus pilonidalis. 1.2. Op 29 januari 2015 heeft appellant het spreekuur bezocht van een arts. Deze arts heeft appellant per 16 februari 2015 geschikt geacht voor de laatst verrichte arbeid in de functie van schoonmaker. Vervolgens heeft het Uwv bij besluit van 30 januari 2015 vastgesteld dat appellant per 16 februari 2015 geen recht meer heeft op ziekengeld. Het bezwaar van appellant tegen dit besluit heeft het Uwv bij besluit van 11 maart 2015 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 10 maart 2015 ten grondslag. 2. De rechtbank heeft het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. 3. In hoger beroep heeft appellant gehandhaafd wat hij in bezwaar en beroep heeft aangevoerd en benadrukt dat hij volledig en duurzaam arbeidsongeschikt is. Ten onrechte is aangenomen dat hij voldoende is hersteld. Volgens appellant is zijn gezondheidstoestand door zijn aandoening verslechterd en heeft hij dit voldoende aannemelijk gemaakt met de voorhanden zijnde medische gegevens. Zijn beperkingen zijn onjuist en onvolledig vastgesteld. Hij ondervindt in het dagelijks leven veel hinder van zijn aandoening. Bij elke beweging heeft hij pijn en de aandoening is vrijwel altijd ontstoken. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Op grond van artikel 19, eerste en vierde lid, van de Ziektewet (ZW) heeft een verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebreken, recht op ziekengeld. Volgens vaste rechtspraak van de Raad wordt onder “zijn arbeid” verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding verrichte arbeid. Op grond van artikel 19, vijfde lid, van de ZW wordt voor een verzekerde die geen werkgever heeft onder ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid verstaan: ongeschiktheid tot het verrichten van werkzaamheden die bij een soortgelijke werkgever gewoonlijk kenmerkend zijn voor zijn arbeid. 4.2. Terecht heeft de rechtbank geoordeeld dat niet is gebleken dat de verzekeringsartsen de medische toestand van appellant op de datum in geding onjuist hebben ingeschat. Wat appellant in hoger beroep naar voren heeft gebracht vormt geen reden om anders te oordelen dan de rechtbank heeft gedaan. 4.3. Appellant heeft onvoldoende aannemelijk gemaakt dat zijn klachten op de datum in geding dusdanig ernstig waren dat hij volledig arbeidsongeschikt was en dat hij dat nog steeds is. De voorhanden zijnde medische informatie van de huisarts biedt daarvoor geen grond. De informatie bevat geen gegevens die zien op de toestand van appellant op de datum in geding, te weten 16 februari 2015. Uit het journaal van de huisarts blijkt dat deze appellant op 20 januari 2011 en op 15 december 2014 heeft gezien wegens een sinus pilonidas en appellant op beide data heeft doorverwezen naar de poli chirurgie. 4.4. Ter zitting heeft appellant verklaard dat de aandoening sinus pilonidas wel drie tot vier keer per maand voorkomt, dat vanaf het moment dat de aandoening opzwelt het zes tot zeven dagen duurt voordat deze opengaat en dat het opengaan van de zwelling verlichting van de pijn geeft. Appellant heeft verder nog toegelicht dat hij een geplande operatie in april 2015 heeft afgezegd wegens het feit dat hem geen garantie van 100% kon worden gegeven en de aan de operatie verbonden risico’s. 4.5. Ook wat ter zitting aan de orde is gekomen heeft niet tot een ander oordeel geleid. Dat de frequentie van de aandoening van appellant zodanig hoog is en sprake is van een constante (doorlopende) arbeidsongeschiktheid, is niet met medische gegevens onderbouwd, en komt ook niet overeen met de bevindingen bij het onderzoek van de verzekeringsarts bezwaar en beroep op 10 maart 2015. Toen waren er geen aanwijzingen voor een acute ontsteking en bij palpatie was geen sprake van lokale drukpijnlijkheid. De aandoening kan volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep wel leiden tot een tijdelijke volledige arbeidsongeschiktheid. Dat is ook door de primaire arts aangenomen. Bij onderzoek van die arts op 29 januari 2015 was de zwelling al opengegaan en in herstel. Dat de verzekeringsarts appellant vervolgens nog een termijn van twee weken heeft gegeven acht de Raad redelijk, nu appellant zelf ter zitting te kennen heeft gegeven dat het zes tot zeven dagen duurt voordat de zwelling voorbij is. 5. De overwegingen in 4.1 tot en met 4.5 leiden tot de conclusie dat het Uwv op goede gronden het recht op ziekengeld van appellant met ingang van 16 februari 2015 heeft beëindigd. Het hoger beroep slaagt niet en de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 6. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.