OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1.1. Appellant was tot 1 augustus 2011 werkzaam als lasser. Appellant heeft zich op 17 juli 2012 ziek gemeld met psychische klachten. Op dat moment ontving hij een uitkering op grond van de Werkloosheidswet. 1.2. Appellant heeft op 28 maart 2014 een aanvraag ingediend om in aanmerking te komen voor een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Bij besluit van 16 juli 2014 heeft het Uwv vastgesteld dat voor appellant geen recht op een WIA-uitkering is ontstaan, omdat hij met ingang van 15 juli 2014 minder dan 35% arbeidsongeschikt was. Het bezwaar van appellant tegen dit besluit heeft het Uwv, na een onderzoek door de verzekeringsarts bezwaar en beroep en de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep, bij besluit van 3 december 2014 (het bestreden besluit) ongegrond verklaard. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Hiertoe heeft de rechtbank overwogen dat het door de verzekeringsartsen van het Uwv verrichte onderzoek voldoende zorgvuldig is geweest en de bevindingen en conclusies van die onderzoeken het bestreden besluit kunnen dragen. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien te twijfelen aan de juistheid van de in de Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) vastgestelde beperkingen. Er is voldoende rekening gehouden met de beperkingen van appellant in het persoonlijk en sociaal functioneren, zodat de rechtbank voorts geen aanleiding heeft gezien voor het oordeel dat de verzekeringsartsen de ernst en omvang van de beperkingen van appellant hebben miskend. De door appellant ingebrachte medische informatie (huisartsjournaal) heeft geen reden gegeven voor een ander oordeel, omdat deze informatie niet afdoet aan het medisch oordeel van de verzekeringsarts bezwaar en beroep. Uit het huisartsjournaal blijkt volgens de rechtbank dat appellant met zijn auto betrokken is geraakt bij een kettingbotsing waarna hij last heeft gekregen van nekklachten. Dit auto-ongeluk heeft plaatsgevonden op 31 augustus 2013 (de Raad begrijpt: 31 augustus 2014), na de datum in geding van 15 juli 2014, zodat deze klachten niet relevant zijn voor de beoordeling in deze zaak. Ten aanzien van de geselecteerde functies heeft de rechtbank vastgesteld dat de primaire arbeidsdeskundige aan appellant functies heeft voorgehouden die voor wat betreft de functiebelasting voldoen aan de in de FML vastgelegde medische belastbaarheid. Voor zover sprake is van signaleringen heeft de primaire arbeidsdeskundige, al dan niet in samenspraak met de primaire verzekeringsarts en daarin bevestigd door de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep, deugdelijk gemotiveerd waarom appellant op de gesignaleerde punten toch in staat moet worden geacht de bij die functies behorende werkzaamheden uit te oefenen. De rechtbank heeft appellant daarom in staat geacht de aan hem voorgehouden functies uit te oefenen. De rechtbank heeft geconcludeerd dat het Uwv appellant terecht een WIA-uitkering heeft onthouden. 3.1. Appellant stelt zich in hoger beroep, net als in beroep, op het standpunt dat zijn lichamelijke beperkingen (ten gevolge van klachten aan de nek) en zijn psychische beperkingen (ten gevolge van psychoses en depressie) zijn onderschat. In verband met zijn beperkingen acht appellant zich niet in staat de geselecteerde functies te vervullen. 3.2. Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen. 4. De Raad komt tot het volgende oordeel. 4.1. Het namens appellant in hoger beroep aangevoerde is in essentie een herhaling van wat hij in beroep naar voren heeft gebracht. De rechtbank heeft deze gronden in de aangevallen uitspraak volledig en voldoende gemotiveerd besproken. De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank en de daaraan ten grondslag gelegde overwegingen en maakt die tot de zijne. 4.2. Appellant heeft niet onderbouwd waarom hij de overwegingen van de rechtbank, zoals weergegeven in de aangevallen uitspraak, niet juist acht. In hoger beroep heeft hij geen medische stukken overgelegd die tot een ander oordeel over zijn medische belastbaarheid moeten leiden. Het oordeel van de rechtbank dat het Uwv op goede gronden heeft vastgesteld dat appellant, gelet op zijn functionele mogelijkheden, in staat moet worden geacht tot het vervullen van de geselecteerde functies, wordt daarom eveneens onderschreven. 5. Wat in 4.1 en 4.2 is overwogen leidt tot de conclusie dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd. 6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.