OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1.1. Appellant heeft zich op 1 december 2011 ziek gemeld vanuit een situatie waarin hij uitkering ingevolge de Werkloosheidswet (WW) ontving. Tijdens zijn WW-uitkering was appellant werkzaam geweest als verhuizer. 1.2 Bij besluit van 1 februari 2013 heeft het Uwv de uitkering van appellant op grond van de Ziektewet (ZW) beëindigd per 1 februari 2013. Op grond van een rapport van een verzekeringsarts van 1 februari 2013 werd appellant per die datum weer geschikt geacht voor zijn werkzaamheden als verhuizer. 1.3. Appellant heeft bezwaar gemaakt tegen het besluit van 1 februari 2013. Bij besluit van 25 februari 2013 (bestreden besluit) heeft het Uwv dit bezwaar ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit ligt een rapport ten grondslag van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 22 februari 2013. 2. De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat het medisch onderzoek door de verzekeringsartsen zorgvuldig is geweest. Voor de door appellant gewenste herstelperiode van twee tot drie maanden ontbreekt de medische onderbouwing. 3.1 In hoger beroep heeft appellant aangevoerd dat hij op 1 februari 2013 nog niet hersteld was van zijn tennisarm. Appellant acht zich per 1 juni 2013 wel in staat zijn werkzaamheden als verhuizer te verrichten. 3.2 De Raad overweegt als volgt. 3.3. De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank en de daaraan ten grondslag gelegde overwegingen. Zowel de verzekeringsarts als de verzekeringsarts bezwaar en beroep hebben appellant onderzocht. Zij achten appellant, nadat hij vanaf 1 december 2011 ziekengeld had ontvangen, per 1 februari 2013 weer in staat zijn werkzaamheden van verhuizer te verrichten. Op dat moment was er geen sprake meer van behandeling. Dit houdt ook verband met de aard van de klachten - een tenniselleboog - waarbij het herstel met name door het tijdsverloop dient te geschieden. Wel heeft appellant zich na de hersteldmelding tot zijn huisarts gewend. Uit informatie van de huisarts blijkt dat appellant zich vooral zorgen maakte dat zijn klachten bij hervatting van zijn werkzaamheden weer zouden toenemen. Dit kan echter geen afbreuk doen aan de onderzoeksbevindingen van de verzekeringsartsen, die ook over een goede omschrijving beschikten van de door appellant verrichte werkzaamheden. De echte verhuizerswerkzaamheden - het vervoeren - behoorden daar niet of nauwelijks toe. 3.4. Het hoger beroep slaagt daarom niet en de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 4. Voor een proceskostenvergoeding bestaat geen aanleiding.