OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1. In zijn uitspraak van 15 februari 2013, gerectificeerd bij zijn uitspraak van 3 mei 2013, heeft de Raad beslist op het hoger beroep van verzoekster tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Hertogenbosch van 31 mei 2010, 06/932. Het hoger beroep had betrekking op de vaststelling van de periodes waarin verzoekster verzekerd is voor de Algemene Ouderdomswet. 2. In de uitspraak van 15 februari 2013 heeft de Raad vastgesteld dat vanaf de ontvangst door de Svb van het bezwaarschrift van verzoekster op 4 juli 2008 tot de datum van de uitspraak van 15 februari 2013 vier jaar en ruim zeven maanden zijn verstreken. Van dit tijdsverloop heeft de behandeling van het bezwaar door de Svb ruim zeven maanden geduurd, heeft de behandeling van het beroep bij de rechtbank vanaf de ontvangst van het beroepschrift op 24 maart 2009 tot de uitspraak op 31 mei 2010 één jaar en ruim twee maanden geduurd, en heeft de behandeling van het hoger beroep door de Raad vanaf de ontvangst van het hoger beroepschrift op 16 juli 2010 tot de datum van deze uitspraak twee jaar en bijna zeven maanden geduurd. 3. De redelijke termijn is voor een procedure in drie instanties in zaken zoals deze in beginsel niet overschreden als die procedure in haar geheel niet langer dan vier jaar heeft geduurd (CRvB 26 januari 2009, ECLI:NL:CRVB:2009:BH1009). De behandeling van het bezwaar mag ten hoogste een half jaar, de behandeling van het beroep ten hoogste anderhalf jaar en de behandeling van het hoger beroep ten hoogste twee jaar duren, terwijl doorgaans geen sprake is van een te lange behandelingsduur in de rechterlijke fase in haar geheel als deze niet meer dan drie en een half jaar heeft geduurd. De omstandigheden van het geval kunnen aanleiding geven een langere behandelingsduur te rechtvaardigen. 4. Verzoekster heeft gesteld dat de redelijke termijn zowel in de bestuurlijke als de rechterlijke fase is overschreden. Zij heeft benadrukt dat de overschrijding van de behandelingsduur haar daadwerkelijk spanning en frustratie heeft opgeleverd. 5. De Svb heeft op de zitting van de Raad het standpunt verlaten dat in dit geval voor de bezwaarfase een langere behandelingsduur dan een half jaar gerechtvaardigd is. 6. Namens de Staat is het standpunt ingenomen dat er aanleiding bestaat aan verzoekster een vergoeding toe te kennen vanwege overschrijding van de redelijke termijn door de Raad. 7. De Raad stelt vast dat tussen partijen niet (meer) in geschil is dat sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn in de bestuurlijke en de rechterlijke fase. In de rechterlijke fase is de redelijke termijn overschreden door de Raad. 8. Verzoekster heeft gesteld dat ook de periode in 2008 vóór indiening van het bezwaarschrift moet worden meegeteld bij vaststelling van de duur van de overschrijding. De Raad verwerpt deze stelling. De redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het EVRM vangt aan op het moment dat er - op zijn minst - een standpunt van het bestuursorgaan ligt, waarvan duidelijk is dat de betrokkene dit wil aanvechten (CRvB 4 november 2005, ECLI:NL:CRVB:2005:AU5643). Doorgaans is dit op het moment waarop een bezwaarschrift wordt ingediend tegen het primaire besluit of het uitblijven daarvan. De Raad ziet in dit geval geen aanleiding van dit uitgangspunt af te wijken. 9. Naar het oordeel van de Raad dient - in overeenstemming met de vaststelling in de uitspraak van 15 februari 2013 - de totale overschrijding van de redelijke termijn te worden vastgesteld op ruim zeven maanden. Het tijdsverloop in de totale procedure bedraagt immers vier jaar en ruim zeven maanden. 10. In beginsel is een vergoeding gepast van € 500,- per half jaar of gedeelte daarvan waarmee de redelijke termijn is overschreden (CRvB 26 januari 2009, ECLI:NL:CRVB:2009:BH1009). De Raad stelt de schadevergoeding vast op het bedrag van € 1.000,-. 11. De Staat heeft zich bereid verklaard aan verzoekster een bedrag van € 500,- te vergoeden. Gelet op het aandeel van ruim één maand van de Svb in de totale overschrijving van de redelijke termijn met ruim zeven maanden, ziet de Raad aanleiding te bepalen dat van de totale vergoeding € 750,- ten laste komt van de Staat en € 250,- ten laste van de Svb. 12. Voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie ziet de Raad in het kader van deze procedure over de vaststelling van schadevergoeding - anders dan verzoekster - geen aanleiding. 13. Uit hetgeen hiervoor is overwogen volgt dat de Svb dient te worden veroordeeld tot vergoeding van immateriële schade aan verzoekster van € 250,- en de Staat tot vergoeding van immateriële schade aan verzoekster van € 750,-. 14. Appellante heeft verzocht om vergoeding van andere dan de hiervoor bedoelde immateriële schade. Er is geen aanleiding de Svb of de Staat te veroordelen tot vergoeding van deze beweerdelijk geleden schade, omdat niet is duidelijk gemaakt waaruit deze schade bestaat en deze niet is onderbouwd. 15. Aanleiding bestaat om de Svb en de Staat te veroordelen in de proceskosten van verzoekster in deze schadeprocedure. Deze kosten worden begroot op € 49,80 ten laste van de Staat en € 16,60 ten laste van de Svb terzake van reiskosten.