OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1. Bij besluit van 26 juni 2012 heeft het Uwv de uitkering die appellant krachtens de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) ontving met ingang van 27 augustus 2012 ingetrokken. Het bezwaar van appellant tegen dit besluit is bij besluit van 24 augustus 2012 (bestreden besluit) ongegrond verklaard. 2. De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. 3.1. In hoger beroep heeft appellant het oordeel van de rechtbank bestreden dat het Uwv ten aanzien van hem terecht geen medische beperkingen, voortvloeiend uit zijn psychische klachten, voor het verrichten van arbeid heeft aangenomen. In zijn hoger beroepschrift heeft appellant daarbij voorop gesteld dat de rechtbank ten onrechte zijn verzoek om de benoeming van een onafhankelijk deskundige heeft afgewezen. Voorts heeft hij aangevoerd dat de stellingname van de verzekeringsarts bezwaar en beroep bij zijn beoordeling van de discrepantie tussen de rapporten van de door het Uwv ingeschakelde expert, psychiater H. Kondakçi, en van de behandelend psychiater R.W. Jessurun onvoldoende overtuigend is geweest. 3.2. Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Met juistheid heeft de rechtbank geoordeeld dat appellant op de datum in geding, zijnde 27 augustus 2012, geen beperkingen voor het verrichten van arbeid als rechtstreeks gevolg van ziekte of gebreken ondervond. In dat verband onderschrijft de Raad de inhoud van overweging 5.3 van de aangevallen uitspraak, gelezen in onderlinge samenhang met overweging 5.2 van die uitspraak, dat het medisch onderzoek door de verzekeringsartsen zorgvuldig is geweest. Met juistheid heeft de rechtbank het rapport van 9 mei 2012 van psychiater Kondakçi zwaarder laten wegen dan het rapport van 13 juli 2012 van psychiater Jessurun, nu dat laatste rapport tot onvoldoende gemotiveerde, andersluidende conclusies over de medisch objectiveerbare beperkingen of aandoeningen komt. Daarbij heeft de rechtbank terecht overwogen dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep in zijn rapporten van 21 augustus 2012 en 10 oktober 2012 genoegzaam heeft gemotiveerd dat de bevindingen in het rapport van psychiater Kondakçi niet overtuigend zijn weerlegd in het rapport van psychiater Jessurun van 13 juli 2012. 4.2. Het in hoger beroep door appellant overgelegde rapport van 4 september 2013 van psychiater Jessurun leidt niet tot een ander oordeel. Zoals de verzekeringsarts bezwaar en beroep in het rapport van 19 september 2013 heeft vermeld, bevat dat rapport geen andere objectieve bevindingen of andere medische feiten die steun bieden voor de grond dat de (psychische) belastbaarheid van appellant onjuist is vastgesteld, terwijl dit rapport tevens een aantal beschouwingen en aannames van algemene aard bevat die op zich niet concludent zijn voor bij appellant bestaande beperkingen. De in hoger beroep op 27 augustus 2014 overgelegde medische informatie leidt evenmin tot een ander oordeel dan in de aangevallen uitspraak is neergelegd. De Raad verwijst daarbij naar het rapport van 4 september 2014 van de verzekeringsarts bezwaar en beroep waarin met juistheid is opgemerkt dat deze informatie niet ziet op de datum in geding en deze informatie bovendien geen bevestiging vormt van de diagnose van psychiater Jesserun. Ook de ter zitting naar voren gebrachte stelling van appellant dat er mogelijk sprake is van tunnelvisie bij het Uwv omdat appellant is onderzocht in het kader van een justitieel onderzoek, leidt niet tot een ander oordeel. Appellant heeft deze stelling niet onderbouwd en de Raad is uit de gedingstukken en het verhandelde ter zitting niet gebleken dat er enige grond is voor de juistheid van die stelling, te meer nu het UWV zijn oordeel mede heeft gebaseerd op de het rapport van de onafhankelijk psychiater Kondakçi. 4.3. In hetgeen is overwogen onder 4.2, ligt besloten dat de beroepsgrond dat de rechtbank ten onrechte het verzoek om benoeming van een deskundige heeft afgewezen, geen doel treft. 4.4. Gezien hetgeen is overwogen in 4.1 tot en met 4.3. slaagt het hoger beroep niet. De aangevallen uitspraak dient dan ook worden bevestigd. 5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.