OVERWEGINGEN

OVERWEGINGEN 1.1. Bij besluit van 17 februari 1998 is aan appellant met ingang van 13 december 1995 ziekengeld geweigerd. Bij uitspraak van deze Raad van 14 mei 2002 is dat besluit onherroepelijk geworden. 1.2. Het Uwv heeft bij besluit van 22 maart 2004 geweigerd om van het besluit van 17 februari 1998 terug te komen. Die weigering is bij uitspraak van de Raad van 22 augustus 2007 (ECLI:NL:CRVB:2007:BB2197) eveneens onherroepelijk geworden. 1.3. Op 14 juli 2011 heeft appellant nogmaals verzocht om op het besluit van het Uwv van 17 februari 1998 terug te komen. Daarbij heeft hij voorts gesteld dat hij binnen vier weken na 13 december 1995 weer arbeidsongeschikt is geworden. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep ongegrond verklaard tegen het besluit van 24 april 2012 (bestreden besluit), waarbij het Uwv het bezwaar van appellant tegen het besluit van 31 oktober 2011 ongegrond heeft verklaard. Bij dat besluit heeft het Uwv opnieuw geweigerd terug te komen van het besluit van 17 februari 1998 en gesteld dat er geen aanleiding is om arbeidsongeschiktheid binnen vier weken na 13 december 1995 aan te nemen. De rechtbank heeft overwogen dat geen sprake is van nova, als bedoeld in artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De omstandigheid dat de hoofdpijnklachten van appellant alsnog zijn gediagnosticeerd als schizofrenie kan niet als novum gelden. Hetzelfde oordeel treft de inmiddels aan appellant verstrekte verblijfsvergunning met een ingangsdatum ver na de datum in geding en de overgelegde informatie van Instituut Psychosofia van 21 mei 2012. Voor dit laatste heeft de rechtbank verwezen naar de uitspraak van de Raad van 5 november 2008, ECLI:NL:CRVB:2008:BG4571. Tot slot heeft de rechtbank geoordeeld dat niet is gebleken dat appellant zich destijds binnen vier weken na zijn hersteldmelding met toegenomen arbeidsongeschiktheid heeft gemeld of dat anderszins van een toename van klachten is gebleken. 3. In hoger beroep heeft appellant zich op het standpunt gesteld dat de rechtbank haar oordeel, gelet op de ingebrachte gegevens, onvoldoende heeft gemotiveerd. 4.1. De Raad onderschrijft het oordeel van de rechtbank en de overwegingen waarop dat oordeel is gebaseerd. De rechtbank heeft met juistheid en afdoende gemotiveerd dat wat aan gegevens is ingebracht geen aanleiding vormt terug te komen van de hersteldverklaring per 13 december 1995 noch aanknopingspunten biedt dat appellant binnen vier weken na die hersteldverklaring weer arbeidsongeschikt is geworden. De stelling van appellant dat de eerdere meningsvorming over hem niets zegt over de vraag of en in hoeverre de feiten en omstandigheden in de juiste context zijn geplaatst, doet er niet aan af dat niet van nieuwe feiten of gewijzigde omstandigheden als bedoeld in artikel 4:6 van de Awb is gebleken. Dat destijds onvoldoende naar verergering van de klachten van appellant na 13 december 1995 is gekeken, kan evenmin worden afgeleid uit de medische informatie die in die periode is opgemaakt in het kader van de beoordeling van zijn aanspraken op ziekengeld. De Raad verwijst naar de informatie van de huisarts uit de periode eind 1995, de medisch vervolgrapportage van 23 februari 1996 en het medisch resumé van 13 juni 1996. 4.2. Het hoger beroep slaagt niet. Het verzoek om toekenning van schadevergoeding wordt dan ook afgewezen terwijl evenmin aanleiding bestaat voor een proceskostenveroordeling.